Όποιος συνέγραψε (και αυτοί που τον βοήθησαν) αυτά τα ρυπαρογραφήματα και τις ΑΣΥΝΑΡΤΗΣΙΕΣ, ΠΟΥ Η ΥΠΡΕΡΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΚΟΣΜΙΑΣ ΑΠΕΙΡΟΥ ΤΑΧΥΟΝΙΚΗΣ ΑΣΥΜΜΕΤΡΗΣ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗΣ ΑΚΤΙΣΤΟΣΥΜΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΣΥΝΘΡΟΝΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ, ΑΚΤΙΣΤΟΥ, ΑΙΩΝΙΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ που ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ (και τραβάει το μολυσμένο αυτάκι του ΥΠΕΡΚΟΣΜΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΕΙΔΟΥΣ του ΟΧΕΤΟΥ ΕΛΟΧΙΜΙΚΗΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗΣ είναι κακόμοιρος, άδικος, μπερδεμένος, περιθωριοποιημένος αλλά εν δυνάμει ΛΕΒΕΝΤΗΣ (νόμιζε ότι θα τον ΒΡΙΣΩ Ε ???? τί προβλεπόμενη αντίδραση κακομοίρη...) αν αποδείξει τα κάτωθι :
Γιατί ο ΘΕΟΣ της ΟΕΑ έχει ανάγκη να είναι ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ???.Ο Θεός ή ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟ δεν έχει ανάγκη απο Νόμους. Οι Νόμοι είναι για τους αφελείς ανθρώπους, για τα λιπάσματα και για τη φθαρτή φύση των πάντων. Και γι αυτό ευθύνεται ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟΕΙΔΕΣ που είναι η <<ΔΥΝΑΜΗ>> ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΑΤΕΩΝΑ - ΕΝΑΝΤΙΟ - ΣΑΤΑΝΑ - ΔΙΑΒΟΛΟ (ή όπως αλλιώς τον ονομάζει και ΔΗΘΕΝ τον βρίζει). Είναι ΔΙΧΑΣΜΕΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟΕΙΔΕΣ ΟΝ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟ με δυο όψεις : OEA και ΕΝΑΝΤΙΑ Σ ΑΥΤΗΝ. Ετσι ΤΡΕΦΕΤΑΙ, απο τη διαφορά δυναμικού που ΠΑΡΑΓΕΙ Η ΙΔΙΑ.
πως γνωρίζει η ΟΕΑ ότι οι ψυχές πάνε σε Λουνα Πάρκ , ΜΗΠΩΣ ΠΗΓΕ Η ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙ ΗΡΕΜΙΑ ΑΛΛΑ <<ΜΕΤΑΘΕΤΕΙ>> ΤΑ ΥΠΑΡΞΙΑΚΑ ΤΗΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΕ ΓΑΛΑΞΙΑΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ???? Και οι διαστημάνθρωποι να υπάρχουν ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟ ΕΧΕΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ. Και το παγκόσμιο ανθρωποειδές θα εκμηδενίσει, διότι ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ (γι αυτό είναι ΑΝΘΡΩΠΟΕΙΔΕΣ = ομοιάζει με τον άνθρωπο), ΚΑΙ το σεναριο ΤΗΣ ΟΕΑ ΘΑ ΕΞΟΥΔΕΤΑΙΡΩΣΕΙ ΠΕΡΊ του 144000 ΜΕΤΑΜΦΙΕΜΕΝΩΝ ΑΝΔΡΟΜΕΔΙΩΝ = ΔΡΑΚΟΝΙΑΝΩΝ = ΑΠΟΣΤΑΤΩΝ μεσω των ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΗΡΩΩΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ.
αυτοί οι 144000 διαστημάνθρωποι ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 21, ΣΤΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ, ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΟΥ ΠΤΩΧΕΥΕΙ ΚΑΙ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ Ο ΓΠΠ. ????
ΓΙΑΤΙ ΕΦΟΣΟΝ Η ΟΕΑ ΕΙΝΑΙ <<ΦΩΣ>> ΚΑΙ Η <<ΑΛΗΘΕΙΑ>> (ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ) ΔΕΝ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ (αν γνωρίζει ή αν προλαβαίνει να την κατασκευάσει) και ΣΥΓΓΡΑΦΕΙ ΚΕΙΜΕΝΑ ΗΜΙΑΛΗΘΗ και με κουραστικό τρόπο λές και τα συνέγαψε ΔΑΙΜΟΝΑΣ ???. ΠΡΟΔΙΔΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΤΣΙ. ΚΑΙ ΠΡΟΔΙΔΕΤΑΙ Ο ΦΕΡΩΝ ΔΗΘΕΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ από αυτά που λέει.
Ντροπή σας που στο σάιτ σας υποβαθμίζεται κάποιον συν-άνθρωπό σας Έλληνα χωρίς να τον γνωρίζετε , μπερδευετε τους αναγνώστες με τα μυθεύματά σας (χωρίς να τα αποδεικνύετε αλλά ΚΑΝΕΤΕ ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΑ ΚΟΥΡΑΦΕΞΑΛΛΑ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΣΊΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΣΤΑΤΕΣ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΟΙ ΥΠΟΧΘΟΝΙΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΕΡΓΗΙΝΟΙ)και αν θελετε να μάθετε ΛΙΓΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΑΣ ΑΚΟΜΗ διότι θα λάμψει η ΑΛΗΘΕΙΑ. Οι Άγιοί μας θα ΣΥΝΘΛΙΨΟΥΝ τους δικούς σας ΔΡΑΚΟΝΙΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΟΜΕΔΙΟΥΣ και τους ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΩΜΑΤΙΚΟΥΣ ή ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ, που ειναι φτιαγμένοι ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΠΟΣΤΑΤΗΜΕΝΗ ΠΑΣΤΑ [b]ΚΑΙ ΘΑ ΗΤΤΗΘΟΎΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΚΤΙΣΤΟ ΘΕΟ [/b]που ενανθρωπίστηκε [u]ωστε να ΚΟΙΝΩΝΗΣΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ τα επίπεδα του Ακτίστου μέσω του ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.[/u]
Εχετε όλοι σας πρόβλημα ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ και υποκρύπτεται μια βαθια απογοήτευση απο προηγούμενα σας πιστεύω και την ενισχύεται τωρα και την καλύπτετε με ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ και ΑΒΥΣΣΑΙΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ και ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΕΣ...........κρίμα
Είμαι ενας απλός πολίτης και Χριστιανός Ορθόδοξος όπως το 98 % του Ελληνικού πληθυσμού που εσείς πάτε να διαφθείρετε νομίζοντας ότι θ αποφύγετε έτσι τον ΠΟΛΕΜΟ !!!!! Πόλεμο θέλουν μόνο οι Σιωνιστές που υβρίζετε ν΄αποφύγουνε (κάνοντας πολέμους).......το ίδιο κι εσείς....
ΠΟΛΕΜΟ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΜΑΣ διότι ειναι ΟΛΑ ΦΘΑΡΤΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ και παλευουμε στη ζωή μας για κάτι καλύτερο και πιο σωστό. Οχι για βρισιές και ουτοπίες.
Ασχοληθείτε καλύτερα με το θέμα της εθνικής αμύνης ,που τα πάτε καλά και μας ενημερώνετε, την ΕΠΙΣΤΗΜΗ (που πολλά έχουμε ακόμη να μάθουμε και ν αποφύγουμε) και αφήστε τις φιλοσοφίες σας που θέλουν ΘΕΡΑΠΕΙΑ.
ΒΛΑΒΗ ΣΤΗΝ ΟΕΑ ΚΑΝΕΤΕ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ.
Τρίτη 24 Αυγούστου 2010
Σάββατο 14 Αυγούστου 2010
Αφιέρωμα: 15 Αυγούστου: Η Κοίμηση της Θεοτόκου
Το όνομα της " Παρθένου Μαρίας", το ιερότερο ίσως πρόσωπο της Ορθοδοξίας, συνοδεύεται από ένα μεγάλο αριθμό προσωνυμιών που της έχουν δοθεί, λόγω των ιδιοτήτων της, του χρόνου που γιορτάζει, της θέσης που βρέθηκε η εικόνα της, της τοποθεσίας που βρίσκεται η εκκλησία της, όπως Παναγία η Γιάτρισσα, Παναγία η Μελικαρού, Παναγία Φοδελιώτισσα, Παναγία η Ανέμη, Παναγία η Θαλασσινή.
Στη Μάνη, την ονομάζουν Γιάτρισσα για τις θεραπευτικές της ικανότητες, στη Σαμοθράκη, Κουφή γιατί θεραπεύει προβλήματα ακοής, στις Σέρρες λεχούσα γιατί προστατεύει τις λεχώνες.
Λόγω τη τοποθεσίας που βρέθηκε η εικόνα της ή όπου υπάρχει ο ναός της, της δίδονται επίθετα όπως, Παναγία η Σουμελά (στο όρος Μελά), Παναγία η Μελικαρού (στη Σκύρο), Παναγία η Φοδελιώτισσα (στο Φόδελε Ηρακλείου), Παναγία η Λιθινιώτισσα (Λιθίνες Σητείας), Παναγία η Θαλασσινή, (στην Ανδρο, σε βράχο μέσα στη θάλασσα), Παναγία η Ανέμη, (στη Σαμοθράκη επειδή φυσά δυνατός άνεμος σε ξωκλήσι της).
Ιδιαίτερα γνωστά είναι επίσης τα επίθετα Μεγαλόχαρη και Φανερωμένη. Η δεύτερη προσωνυμία, αποδίδεται σε εικόνες που φανέρωσαν την ύπαρξη τους με κάποιο θαύμα. Πολλές φορές, αυτό γίνεται μέσω κάποιου οράματος, όπως η εμφάνιση της Παναγίας, στη μοναχή Πελαγία και η εν συνεχεία ανεύρεση της εικόνας της στις 30 Ιανουαρίου του 1823.
Προσωνυμίες της δίδονται επίσης, λόγω της ημερομηνίας που γιορτάζει. Έτσι στην Σίφνο, βρίσκεται η Παναγιά η Δεκαπεντούσα, (γιορτάζει τον Δεκαπενταύγουστο), στη Σαντορίνη η Τριτιανή (γιορτάζει την τρίτη μέρα του Πάσχα), στη Σαμοθράκη η Εικοσπενταρούσσα ( γιορτάζει της Μεσοπεντηκοστή).
Πέμπτη 12 Αυγούστου 2010
Ανάσταση - Κυριακή του Πάσχα
Την Κυριακή του Πάσχα εορτάζουμε την Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μας αναφέρει:
Τα χαράματα της Κυριακής, πήγε η Παναγία και η Μαρία η Μαγδαληνή στον τάφο του Ιησού. Τότε έγινε μεγάλος σεισμός και ένας Άγγελος αφού κύλισε την πέτρα που έφραζε το μνήμα, κάθισε πάνω της. Οι στρατιώτες που φρουρούσαν τον τάφο, παρέλυσαν από τον φόβο τους. Απευθυνόμενος προς την Παναγία και την Μαρία τη Μαγδαληνή ο Άγγελος, τους είπε να μην φοβόνται και ότι ο Ιησούς που ψάχνουν έχει αναστηθεί. Τους έδωσε παραγγελία δε, να πάνε να ειδοποιήσουν τους μαθητές Του, για το γεγονός της Ανάστασης και να τους πουν να πάνε στην Γαλιλαία όπου και θα τους εμφανιστεί ο Ιησούς. Αυτό και έκαναν. Στον δρόμο, πηγαίνοντας προς τους μαθητές, εμφανίστηκε μπροστά τους ο Χριστός. Εκείνες τον προσκύνησαν και παρακινούμενες και από τον ίδιο έτρεξαν να αναγγείλουν το χαρμόσυνο γεγονός στους μαθητές Του. Εντωμεταξύ, οι Αρχιερείς ειδοποιήθηκαν από στρατιώτες ότι ο Ιησούς όντως αναστήθηκε. Κι εκείνοι αντί να σκεφτούν ποιόν οδήγησαν στην σταύρωση, έκαναν κάτι πιο απλό. Δωροδόκησαν τους στρατιώτες ώστε να λένε ότι το σώμα του Χριστού κλάπηκε την νύχτα από τους μαθητές Του, και δεν αναστήθηκε. Οι μαθητές πήγαν όντως στην Γαλιλαία και εκεί εμφανίστηκε μπροστά τους ο Χριστός. Τους ευλόγησε και τους είπε να ταξιδέψουν και να διδάξουν όσα αυτός τους δίδαξε. Επίσης τους έδωσε την εντολή, όποιον πιστεύει σε Αυτόν, να τον βαπτίζουν στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Έτσι έκαναν οι μαθητές του, και έφτασε ο λόγος του Θεού μέχρι τις μέρες μας.
Η γιορτή του Πάσχα είναι κινητή. Δεν γιορτάζεται, δηλαδή, κάθε χρόνο την ίδια ημερομηνία. Το πότε θα γιορτάζουμε το Πάσχα, καθορίστηκε από την 1η Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325μ.Χ. Εκεί ορίστηκε ότι Κυριακή του Πάσχα θα είναι η πρώτη Κυριακή που ακολουθεί την πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία (21 Μαρτίου). Ένα τύχει και η πανσέληνος είναι ημέρα Κυριακή, τότε Πάσχα θα έχουμε την επόμενη Κυριακή. Εξ αυτού του ορισμού πηγάζει το συμπέρασμα ότι το Πάσχα «πέφτει» πάντα ανάμεσα στις 4 Απριλίου και στις 8 Μαΐου.
Σχετικά με την προέλευση της λέξης Πάσχα, υπάρχουν δύο εκδοχές. Η πρώτη λέει ότι προέρχεται από την εβραϊκή λέξη «Pasah» που σημαίνει διάβαση. Στο Εβραϊκό Πάσχα άλλωστε αυτό εορτάζεται. Η απελευθέρωση των Εβραίων από τους Αιγυπτίους και η διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας. Η δεύτερη εκδοχή, θέλει την λέξη Πάσχα να προέρχεται από το ελληνικό ρήμα Πάσχειν, προς τιμή των Παθών του Ιησού Χριστού.
Το Πάσχα ή αλλιώς η Λαμπρή γιορτάζεται σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας με σούβλισμα αρνιών, τσούγκρισμα κόκκινων αυγών, τραγούδια και χορούς. Όλη η επόμενη του Πάσχα εβδομάδα, είναι γιορτινή και γι’ αυτό τον λόγο η Εκκλησία μας έχει αποφασίσει να μην νηστεύουμε την Τετάρτη και την Παρασκευή εκείνης της εβδομάδας. Οι πιστοί συνηθίζουν για σαράντα ημέρες μετά το Πάσχα, όταν συναντιόνται να μην χαιρετιούνται ως συνήθως αλλά να λένε τα εξής λόγια:
- Χριστός Ανέστη!
- Αληθώς Ανέστη!
Επίσης έχει καθιερωθεί από την Εκκλησία μας, για σαράντα ημέρες μετά το Πάσχα να λέγεται η Αναστάσιμη Προσευχή.
Τα χαράματα της Κυριακής, πήγε η Παναγία και η Μαρία η Μαγδαληνή στον τάφο του Ιησού. Τότε έγινε μεγάλος σεισμός και ένας Άγγελος αφού κύλισε την πέτρα που έφραζε το μνήμα, κάθισε πάνω της. Οι στρατιώτες που φρουρούσαν τον τάφο, παρέλυσαν από τον φόβο τους. Απευθυνόμενος προς την Παναγία και την Μαρία τη Μαγδαληνή ο Άγγελος, τους είπε να μην φοβόνται και ότι ο Ιησούς που ψάχνουν έχει αναστηθεί. Τους έδωσε παραγγελία δε, να πάνε να ειδοποιήσουν τους μαθητές Του, για το γεγονός της Ανάστασης και να τους πουν να πάνε στην Γαλιλαία όπου και θα τους εμφανιστεί ο Ιησούς. Αυτό και έκαναν. Στον δρόμο, πηγαίνοντας προς τους μαθητές, εμφανίστηκε μπροστά τους ο Χριστός. Εκείνες τον προσκύνησαν και παρακινούμενες και από τον ίδιο έτρεξαν να αναγγείλουν το χαρμόσυνο γεγονός στους μαθητές Του. Εντωμεταξύ, οι Αρχιερείς ειδοποιήθηκαν από στρατιώτες ότι ο Ιησούς όντως αναστήθηκε. Κι εκείνοι αντί να σκεφτούν ποιόν οδήγησαν στην σταύρωση, έκαναν κάτι πιο απλό. Δωροδόκησαν τους στρατιώτες ώστε να λένε ότι το σώμα του Χριστού κλάπηκε την νύχτα από τους μαθητές Του, και δεν αναστήθηκε. Οι μαθητές πήγαν όντως στην Γαλιλαία και εκεί εμφανίστηκε μπροστά τους ο Χριστός. Τους ευλόγησε και τους είπε να ταξιδέψουν και να διδάξουν όσα αυτός τους δίδαξε. Επίσης τους έδωσε την εντολή, όποιον πιστεύει σε Αυτόν, να τον βαπτίζουν στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Έτσι έκαναν οι μαθητές του, και έφτασε ο λόγος του Θεού μέχρι τις μέρες μας.
Η γιορτή του Πάσχα είναι κινητή. Δεν γιορτάζεται, δηλαδή, κάθε χρόνο την ίδια ημερομηνία. Το πότε θα γιορτάζουμε το Πάσχα, καθορίστηκε από την 1η Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325μ.Χ. Εκεί ορίστηκε ότι Κυριακή του Πάσχα θα είναι η πρώτη Κυριακή που ακολουθεί την πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία (21 Μαρτίου). Ένα τύχει και η πανσέληνος είναι ημέρα Κυριακή, τότε Πάσχα θα έχουμε την επόμενη Κυριακή. Εξ αυτού του ορισμού πηγάζει το συμπέρασμα ότι το Πάσχα «πέφτει» πάντα ανάμεσα στις 4 Απριλίου και στις 8 Μαΐου.
Σχετικά με την προέλευση της λέξης Πάσχα, υπάρχουν δύο εκδοχές. Η πρώτη λέει ότι προέρχεται από την εβραϊκή λέξη «Pasah» που σημαίνει διάβαση. Στο Εβραϊκό Πάσχα άλλωστε αυτό εορτάζεται. Η απελευθέρωση των Εβραίων από τους Αιγυπτίους και η διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας. Η δεύτερη εκδοχή, θέλει την λέξη Πάσχα να προέρχεται από το ελληνικό ρήμα Πάσχειν, προς τιμή των Παθών του Ιησού Χριστού.
Το Πάσχα ή αλλιώς η Λαμπρή γιορτάζεται σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας με σούβλισμα αρνιών, τσούγκρισμα κόκκινων αυγών, τραγούδια και χορούς. Όλη η επόμενη του Πάσχα εβδομάδα, είναι γιορτινή και γι’ αυτό τον λόγο η Εκκλησία μας έχει αποφασίσει να μην νηστεύουμε την Τετάρτη και την Παρασκευή εκείνης της εβδομάδας. Οι πιστοί συνηθίζουν για σαράντα ημέρες μετά το Πάσχα, όταν συναντιόνται να μην χαιρετιούνται ως συνήθως αλλά να λένε τα εξής λόγια:
- Χριστός Ανέστη!
- Αληθώς Ανέστη!
Επίσης έχει καθιερωθεί από την Εκκλησία μας, για σαράντα ημέρες μετά το Πάσχα να λέγεται η Αναστάσιμη Προσευχή.
Μεγάλο Σάββατο
Το Μεγάλο Σάββατο είναι η τελευταία ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας και της Μεγάλης Σαρακοστής. Αφιερωμένη από την Εκκλησία μας στην κάθοδο του Ιησού στον Άδη. Ενώ το σώμα του Ιησού βρίσκεται στον τάφο, η ψυχή του κατέβηκε προσωρινά στον Άδη για να μεταφέρει στους νεκρούς τον Λόγο Του.
Εντωμεταξύ οι Αρχιερείς με την άδεια του Πιλάτου, εγκαθιστούν φρουρά έξω από το μνήμα του Χριστού. Αυτό το έκαναν για να μην μπορέσουν οι μαθητές Του, να κλέψουν το σώμα Του και να διαδώσουν ότι αναστήθηκε. Είχαν οι Αρχιερείς αυτόν τον φόβο επειδή την ανάσταση Του, είχε προαναγγείλει ο Ιησούς ενόσω ήταν εν ζωή.
Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, στις εκκλησίες μας, τελείται η Θεία Λειτουργία της Πρώτης Ανάστασης. Ονομάζεται έτσι, γιατί σε κάποιο σημείο της, ο Ιερέας προαναγγέλλει την Ανάσταση του Κυρίου, λέγοντας: «Ανάστα ο Θεός κρίνων την γην…». Ίσως η ύπαρξη αυτής της προαναγγελλίας, να είναι ο λόγος που το πένθος των πιστών την ημέρα αυτή είναι μικρότερο σε σχέση με αυτό της Μεγάλης Παρασκευής.
Στα Ιεροσόλυμα, η τελετή της Αφής του Αγίου Φωτός και της Ανάστασης του Κυρίου, γίνονται το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου. Στην Ελλάδα η Θεία Λειτουργία της Αναστάσεως γίνεται το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου. Κατά την διάρκεια της Λειτουργίας, στις 12 ακριβώς τα μεσάνυχτα, σβήνουν τα φώτα της εκκλησίας και ο ιερέας προβάλει στην Ωραία Πύλη, κρατώντας σε κάθε χέρι από μία δεσμίδα τριάντα τριών κεριών με το Άγιο Φως, και ψάλλοντας το «Δεύτε λάβετε Φως…». Στην συνέχεια ιερείς, ψάλτες και πιστοί βγαίνουν στο περίβολο της εκκλησίας όπου γίνεται η ανάγνωση του Ευαγγελίου της Αναστάσεως και ψάλλεται το «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος».
Οι πιστοί μετά το τέλος της λειτουργίας μεταφέρουν το Άγιο Φως στα σπίτια τους και το έθιμο θέλει να το φυλάνε να μην σβήσει για σαράντα ημέρες. Το Μεγάλο Σάββατο, όπως και η Μεγάλη Παρασκευή, είναι ημέρα αυστηρής νηστείας, με το λάδι να ανήκει στις απαγορευμένες τροφές.
Όσοι δεν έχουν φτιάξει κουλούρια ή τσουρέκια και δεν έχουν βάψει κόκκινα αυγά την Μεγάλη Πέμπτη, το Μεγάλο Σάββατο έχουν την τελευταία τους ευκαιρία να το πράξουν. Οι ετοιμασίες των νοικοκυριών για το Πάσχα έχουν φτάσει στο τέλος τους. Το μόνο που απομένει είναι η κατασκευή της μαγειρίτσας που θα φαγωθεί μετά την ανάσταση καθώς και η προετοιμασία της ψησταριάς και της σούβλας για το αρνί ή το κατσίκι που θα φαγωθεί την ημέρα του Πάσχα.
Εντωμεταξύ οι Αρχιερείς με την άδεια του Πιλάτου, εγκαθιστούν φρουρά έξω από το μνήμα του Χριστού. Αυτό το έκαναν για να μην μπορέσουν οι μαθητές Του, να κλέψουν το σώμα Του και να διαδώσουν ότι αναστήθηκε. Είχαν οι Αρχιερείς αυτόν τον φόβο επειδή την ανάσταση Του, είχε προαναγγείλει ο Ιησούς ενόσω ήταν εν ζωή.
Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, στις εκκλησίες μας, τελείται η Θεία Λειτουργία της Πρώτης Ανάστασης. Ονομάζεται έτσι, γιατί σε κάποιο σημείο της, ο Ιερέας προαναγγέλλει την Ανάσταση του Κυρίου, λέγοντας: «Ανάστα ο Θεός κρίνων την γην…». Ίσως η ύπαρξη αυτής της προαναγγελλίας, να είναι ο λόγος που το πένθος των πιστών την ημέρα αυτή είναι μικρότερο σε σχέση με αυτό της Μεγάλης Παρασκευής.
Στα Ιεροσόλυμα, η τελετή της Αφής του Αγίου Φωτός και της Ανάστασης του Κυρίου, γίνονται το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου. Στην Ελλάδα η Θεία Λειτουργία της Αναστάσεως γίνεται το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου. Κατά την διάρκεια της Λειτουργίας, στις 12 ακριβώς τα μεσάνυχτα, σβήνουν τα φώτα της εκκλησίας και ο ιερέας προβάλει στην Ωραία Πύλη, κρατώντας σε κάθε χέρι από μία δεσμίδα τριάντα τριών κεριών με το Άγιο Φως, και ψάλλοντας το «Δεύτε λάβετε Φως…». Στην συνέχεια ιερείς, ψάλτες και πιστοί βγαίνουν στο περίβολο της εκκλησίας όπου γίνεται η ανάγνωση του Ευαγγελίου της Αναστάσεως και ψάλλεται το «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος».
Οι πιστοί μετά το τέλος της λειτουργίας μεταφέρουν το Άγιο Φως στα σπίτια τους και το έθιμο θέλει να το φυλάνε να μην σβήσει για σαράντα ημέρες. Το Μεγάλο Σάββατο, όπως και η Μεγάλη Παρασκευή, είναι ημέρα αυστηρής νηστείας, με το λάδι να ανήκει στις απαγορευμένες τροφές.
Όσοι δεν έχουν φτιάξει κουλούρια ή τσουρέκια και δεν έχουν βάψει κόκκινα αυγά την Μεγάλη Πέμπτη, το Μεγάλο Σάββατο έχουν την τελευταία τους ευκαιρία να το πράξουν. Οι ετοιμασίες των νοικοκυριών για το Πάσχα έχουν φτάσει στο τέλος τους. Το μόνο που απομένει είναι η κατασκευή της μαγειρίτσας που θα φαγωθεί μετά την ανάσταση καθώς και η προετοιμασία της ψησταριάς και της σούβλας για το αρνί ή το κατσίκι που θα φαγωθεί την ημέρα του Πάσχα.
Μεγάλη Παρασκευή
Την Μεγάλη Παρασκευή οι χριστιανοί όλου του κόσμου, ζουν την κορύφωση του Θείου Δράματος. Είναι η ημέρα των Παθών του Ιησού. Αφιερωμένη από την Εκκλησία μας στις τελευταίες ώρες πριν την Σταύρωση, μας υπενθυμίζει τα παρακάτω γεγονότα.
Ο Χριστός, μετά την σύλληψη του στο Όρος των Ελαιών, δικάστηκε και καταδικάστηκε από τους Αρχιερείς. Η δίκη ήταν βέβαια τυπική αφού η ετυμηγορία είχε αποφασιστεί πριν καν συλληφθεί. Οι Αρχιερείς ήθελαν τον θάνατο Του.
Επειδή όμως δεν είχαν την νόμιμη εξουσία, έπρεπε η καταδικαστική απόφαση να απαγγελθεί από τον Ρωμαίο διοικητή. Τα χρόνια εκείνα διοικητής στην Ιερουσαλήμ ήταν ο Πιλάτος. Σε αυτόν σύρθηκε ο Ιησούς, ενώ το πλήθος, μετά από παρότρυνση των Αρχιερέων, φωνάζοντας, ζητούσε την Σταύρωση Του. Υπήρχε το έθιμο, την ημέρα του Εβραϊκού Πάσχα, οι Ρωμαίοι να απελευθερώνουν έναν κατάδικο Εβραίο. Ο Πιλάτος θέλοντας να μην έχει την ευθύνη της σταύρωσης του Χριστού, ζήτησε από το πλήθος να διαλέξει ανάμεσα στον Θεάνθρωπο και στον Βαραβά, ένα στασιαστή και φονιά, ποιος θα ήταν αυτός που θα απελευθερωνόταν. Το πλήθος, δια βοής, επέλεξε να αφεθεί ελεύθερος ο Βαραβάς.
Αμέσως μετά, και με την εντολή πλέον του Πιλάτου, ο Χριστός οδηγείται στην εσωτερική αυλή του Πραιτωρίου (του διοικητηρίου δηλαδή των Ρωμαίων). Εκεί οι στρατιώτες του φορούν μια πορφύρα και ένα αγκάθινο στεφάνι. Χλευαστικά αποκαλώντας τον «Βασιλιά των Ιουδαίων», τον χτυπούν και τον φτύνουν. Η ώρα της Σταύρωσης έχει πλησιάσει.
Φορτωμένος ο Ιησούς με τον Σταυρό στον οποίο θα σταυρωθεί, οδηγείται προς τον λόφο του Γολγοθά. Στο δρόμο δεν αντέχει το βάρος του Σταυρού και πέφτει. Οι Ρωμαίοι επιβάλουν στον Σίμωνα τον Κυρηναίο, που διερχόταν από εκείνο το σημείο, να μεταφέρει αυτός τον Σταυρό του Μαρτυρίου. Τελικά στις 9 η ώρα το πρωί, ο Ιησούς σταυρώνεται. Το μαρτύριο του Χριστού κράτησε έξι ώρες. Στις 3 η ώρα το απόγευμα παρέδωσε το πνεύμα Του, αφού προηγουμένως είχε συγχωρήσει όσους ευθύνονταν για τον θάνατο Του.
Επειδή όμως το Σάββατο απαγορεύονταν οι κηδείες, ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, κρυφός μαθητής του Χριστού, ζήτησε από τον Πιλάτο να πάρει το σώμα Του και να το ενταφιάσει. Η άδεια αυτή του δόθηκε και έτσι τυλίγοντας το σώμα του Χριστού σε ένα σεντόνι, τον ενταφίασε σε ένα μνήμα λαξευμένο σε βράχο. Το άνοιγμα του μνήματος, κλείστηκε με μια μεγάλη πέτρα.
Η τελετή της Αποκαθήλωσης, γίνεται στις εκκλησίες μας, το μεσημέρι της μεγάλης Παρασκευής. Ενώ το βράδυ της ίδιας ημέρας τελείται η περιφορά του Επιταφίου. Οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούν πένθιμα όλη την διάρκεια της ημέρας.
Η νηστεία της ημέρας είναι αυστηρότατη και απαγορεύει ακόμα και το λάδι. Πολλοί πιστοί συνηθίζουν να πίνουν την Μεγάλη Παρασκευή λίγο ξύδι, εις ανάμνηση αυτού που έδωσαν στον Ιησού, όταν ζήτησε νερό τις τελευταίες στιγμές της επίγειας ζωής Του.
Το έθιμο απαγορεύει κάθε εργασία την ημέρα αυτή. Σε πολλές περιοχές φτιάχνουν ένα ομοίωμα του Ιούδα, και μετά την περιφορά του Επιταφίου το παραδίδουν στην φωτιά. Τα λουλούδια του επιταφίου, μοιράζονται στους πιστούς, οι οποίοι τα φυλούν μαζί με τις εικόνες στα σπίτια τους. Τέλος, την ημέρα αυτή συνηθίζεται οι πιστοί να επισκέπτονται τους τάφους των νεκρών συγγενών και φίλων.
Ο Χριστός, μετά την σύλληψη του στο Όρος των Ελαιών, δικάστηκε και καταδικάστηκε από τους Αρχιερείς. Η δίκη ήταν βέβαια τυπική αφού η ετυμηγορία είχε αποφασιστεί πριν καν συλληφθεί. Οι Αρχιερείς ήθελαν τον θάνατο Του.
Επειδή όμως δεν είχαν την νόμιμη εξουσία, έπρεπε η καταδικαστική απόφαση να απαγγελθεί από τον Ρωμαίο διοικητή. Τα χρόνια εκείνα διοικητής στην Ιερουσαλήμ ήταν ο Πιλάτος. Σε αυτόν σύρθηκε ο Ιησούς, ενώ το πλήθος, μετά από παρότρυνση των Αρχιερέων, φωνάζοντας, ζητούσε την Σταύρωση Του. Υπήρχε το έθιμο, την ημέρα του Εβραϊκού Πάσχα, οι Ρωμαίοι να απελευθερώνουν έναν κατάδικο Εβραίο. Ο Πιλάτος θέλοντας να μην έχει την ευθύνη της σταύρωσης του Χριστού, ζήτησε από το πλήθος να διαλέξει ανάμεσα στον Θεάνθρωπο και στον Βαραβά, ένα στασιαστή και φονιά, ποιος θα ήταν αυτός που θα απελευθερωνόταν. Το πλήθος, δια βοής, επέλεξε να αφεθεί ελεύθερος ο Βαραβάς.
Αμέσως μετά, και με την εντολή πλέον του Πιλάτου, ο Χριστός οδηγείται στην εσωτερική αυλή του Πραιτωρίου (του διοικητηρίου δηλαδή των Ρωμαίων). Εκεί οι στρατιώτες του φορούν μια πορφύρα και ένα αγκάθινο στεφάνι. Χλευαστικά αποκαλώντας τον «Βασιλιά των Ιουδαίων», τον χτυπούν και τον φτύνουν. Η ώρα της Σταύρωσης έχει πλησιάσει.
Φορτωμένος ο Ιησούς με τον Σταυρό στον οποίο θα σταυρωθεί, οδηγείται προς τον λόφο του Γολγοθά. Στο δρόμο δεν αντέχει το βάρος του Σταυρού και πέφτει. Οι Ρωμαίοι επιβάλουν στον Σίμωνα τον Κυρηναίο, που διερχόταν από εκείνο το σημείο, να μεταφέρει αυτός τον Σταυρό του Μαρτυρίου. Τελικά στις 9 η ώρα το πρωί, ο Ιησούς σταυρώνεται. Το μαρτύριο του Χριστού κράτησε έξι ώρες. Στις 3 η ώρα το απόγευμα παρέδωσε το πνεύμα Του, αφού προηγουμένως είχε συγχωρήσει όσους ευθύνονταν για τον θάνατο Του.
Επειδή όμως το Σάββατο απαγορεύονταν οι κηδείες, ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, κρυφός μαθητής του Χριστού, ζήτησε από τον Πιλάτο να πάρει το σώμα Του και να το ενταφιάσει. Η άδεια αυτή του δόθηκε και έτσι τυλίγοντας το σώμα του Χριστού σε ένα σεντόνι, τον ενταφίασε σε ένα μνήμα λαξευμένο σε βράχο. Το άνοιγμα του μνήματος, κλείστηκε με μια μεγάλη πέτρα.
Η τελετή της Αποκαθήλωσης, γίνεται στις εκκλησίες μας, το μεσημέρι της μεγάλης Παρασκευής. Ενώ το βράδυ της ίδιας ημέρας τελείται η περιφορά του Επιταφίου. Οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούν πένθιμα όλη την διάρκεια της ημέρας.
Η νηστεία της ημέρας είναι αυστηρότατη και απαγορεύει ακόμα και το λάδι. Πολλοί πιστοί συνηθίζουν να πίνουν την Μεγάλη Παρασκευή λίγο ξύδι, εις ανάμνηση αυτού που έδωσαν στον Ιησού, όταν ζήτησε νερό τις τελευταίες στιγμές της επίγειας ζωής Του.
Το έθιμο απαγορεύει κάθε εργασία την ημέρα αυτή. Σε πολλές περιοχές φτιάχνουν ένα ομοίωμα του Ιούδα, και μετά την περιφορά του Επιταφίου το παραδίδουν στην φωτιά. Τα λουλούδια του επιταφίου, μοιράζονται στους πιστούς, οι οποίοι τα φυλούν μαζί με τις εικόνες στα σπίτια τους. Τέλος, την ημέρα αυτή συνηθίζεται οι πιστοί να επισκέπτονται τους τάφους των νεκρών συγγενών και φίλων.
Μεγάλη Πέμπτη
Tην Μεγάλη Πέμπτη αναβιώνονται στην Εκκλησία μας, τα γεγονότα της τελευταίας ημέρας της ζωής του Ιησού Χριστού στη Γη.
Όπως μας αναφέρουν τα Ευαγγέλια, ο Χριστός θέλησε πριν θυσιαστεί για την σωτηρία των ανθρώπων, να δειπνήσει για τελευταία φορά με τους μαθητές του. Ο δείπνος αυτός είναι ο γνωστός μας Μυστικός Δείπνος. Έλαβε χώρα σε ένα υπερώο (σε ένα πατάρι δηλαδή) κάποιου σπιτιού της Ιερουσαλήμ, στο οποίο κρυφά συνέφαγαν οι μαθητές και ο Ιησούς.
Πριν ξεκινήσει ο Δείπνος, ο Χριστός πήρε μια λεκάνη με νερό και έπλυνε τα πόδια των μαθητών του. Αυτό ήταν μια ενέργεια που έκαναν οι δούλοι της εποχής. Δηλαδή πριν από το φαγητό, έπλεναν τα πόδια των κυρίων τους. Με την πράξη του αυτή ο Ιησούς θέλησε να διδάξει τους μαθητές του και, μέσω αυτών, όλους τους ανθρώπους να είναι ταπεινοί και να υπηρετούν τους συνανθρώπους τους. Το γεγονός αυτό έχει λάβει στις μέρες μας το όνομα Ιερός Νιπτήρας. Σε πολλές περιοχές της χώρας μας, γίνεται αναπαράσταση του Ιερού Νιπτήρα το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης.
Κατόπιν ο Ιησούς κατά την διάρκεια του Μυστικού Δείπνου, και αφού είχε αποχωρήσει ο Ιούδας, παρέδωσε στους μαθητές του, το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Πρόσφερε άρτο λέγοντας: «λάβετε φάγετε τούτο εστί το σώμα μου» και κρασί «πίετε έξ αυτού πάντες τούτο γαρ εστί το αίμα μου το της καινής διαθήκης το περί πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών». Η παράδοση της Θείας Ευχαριστίας τελείωσε με την εντολή: «τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν».
Μετά το πέρας του Μυστικού Δείπνου, ο Ιησούς και οι μαθητές του, μετέβησαν στο Όρος των Ελαιών. Εκεί ο Χριστός προσεύχεται στον Πατέρα του, και τελικά συλλαμβάνεται από τους Ρωμαίους, με την βοήθεια του Ιούδα.
Στον Εσπερινό της ημέρας έχουμε την Σταύρωση του Θεανθρώπου. Διαβάζονται τα 12 Ευαγγέλια που περιγράφουν τα Άγια Πάθη. Μετά το 5ο Ευαγγέλιο, βγαίνει ο Εσταυρωμένος. Στις εκκλησίες, όλο το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης μέχρι το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής, παραμένουν κυρίως γυναίκες οι οποίες «μοιρολογούν», ψάλλοντας ύμνους, τον Χριστό. Σε πολλά μέρη, προετοιμάζουν τον στολισμό του Επιταφίου κατά την διάρκεια της νύχτας αυτής.
Στα σπίτια των Χριστιανών, την Μεγάλη Πέμπτη, βάφονται τα κόκκινα αυγά. Για τον λόγο αυτό, η ημέρα λέγεται και Κόκκινη Πέμπτη ή Κοκκινοπέφτη. Εκτός από τα αυγά, την μέρα αυτή, φτιάχνονται τα πασχαλινά κουλούρια και τα τσουρέκια. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, οι Χριστιανοί κρεμούν κόκκινα πανιά στα παράθυρα των σπιτιών τους.
Όπως μας αναφέρουν τα Ευαγγέλια, ο Χριστός θέλησε πριν θυσιαστεί για την σωτηρία των ανθρώπων, να δειπνήσει για τελευταία φορά με τους μαθητές του. Ο δείπνος αυτός είναι ο γνωστός μας Μυστικός Δείπνος. Έλαβε χώρα σε ένα υπερώο (σε ένα πατάρι δηλαδή) κάποιου σπιτιού της Ιερουσαλήμ, στο οποίο κρυφά συνέφαγαν οι μαθητές και ο Ιησούς.
Πριν ξεκινήσει ο Δείπνος, ο Χριστός πήρε μια λεκάνη με νερό και έπλυνε τα πόδια των μαθητών του. Αυτό ήταν μια ενέργεια που έκαναν οι δούλοι της εποχής. Δηλαδή πριν από το φαγητό, έπλεναν τα πόδια των κυρίων τους. Με την πράξη του αυτή ο Ιησούς θέλησε να διδάξει τους μαθητές του και, μέσω αυτών, όλους τους ανθρώπους να είναι ταπεινοί και να υπηρετούν τους συνανθρώπους τους. Το γεγονός αυτό έχει λάβει στις μέρες μας το όνομα Ιερός Νιπτήρας. Σε πολλές περιοχές της χώρας μας, γίνεται αναπαράσταση του Ιερού Νιπτήρα το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης.
Κατόπιν ο Ιησούς κατά την διάρκεια του Μυστικού Δείπνου, και αφού είχε αποχωρήσει ο Ιούδας, παρέδωσε στους μαθητές του, το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Πρόσφερε άρτο λέγοντας: «λάβετε φάγετε τούτο εστί το σώμα μου» και κρασί «πίετε έξ αυτού πάντες τούτο γαρ εστί το αίμα μου το της καινής διαθήκης το περί πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών». Η παράδοση της Θείας Ευχαριστίας τελείωσε με την εντολή: «τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν».
Μετά το πέρας του Μυστικού Δείπνου, ο Ιησούς και οι μαθητές του, μετέβησαν στο Όρος των Ελαιών. Εκεί ο Χριστός προσεύχεται στον Πατέρα του, και τελικά συλλαμβάνεται από τους Ρωμαίους, με την βοήθεια του Ιούδα.
Στον Εσπερινό της ημέρας έχουμε την Σταύρωση του Θεανθρώπου. Διαβάζονται τα 12 Ευαγγέλια που περιγράφουν τα Άγια Πάθη. Μετά το 5ο Ευαγγέλιο, βγαίνει ο Εσταυρωμένος. Στις εκκλησίες, όλο το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης μέχρι το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής, παραμένουν κυρίως γυναίκες οι οποίες «μοιρολογούν», ψάλλοντας ύμνους, τον Χριστό. Σε πολλά μέρη, προετοιμάζουν τον στολισμό του Επιταφίου κατά την διάρκεια της νύχτας αυτής.
Στα σπίτια των Χριστιανών, την Μεγάλη Πέμπτη, βάφονται τα κόκκινα αυγά. Για τον λόγο αυτό, η ημέρα λέγεται και Κόκκινη Πέμπτη ή Κοκκινοπέφτη. Εκτός από τα αυγά, την μέρα αυτή, φτιάχνονται τα πασχαλινά κουλούρια και τα τσουρέκια. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, οι Χριστιανοί κρεμούν κόκκινα πανιά στα παράθυρα των σπιτιών τους.
Μεγάλη Τετάρτη
Βρισκόμαστε στο μέσο της Μεγάλης Εβδομάδας. Το γεγονός που έρχεται η Εκκλησία να μας θυμίσει, λαμβάνει χώρα δύο ημέρες πριν οδηγηθεί ο Ιησούς Χριστός στο Σταυρό. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος είναι αυτός που εξιστορεί τι έγινε εκείνη την ημέρα:
Ο Ιησούς βρισκόταν στο σπίτι του Σίμωνα του λεπρού. Εκεί εμφανίστηκε μια γυναίκα κρατώντας ένα μπουκαλάκι με ακριβό μύρο. Ζήτησε συγχώρεση από τον Υιό του Θεού, επειδή ήταν πόρνη, και έριξε αυτό το μύρο στα μαλλιά Του. Οι μαθητές του Ιησού, θεώρησαν την πράξη αυτή μεγάλη σπατάλη, αφού θα μπορούσαν να πουλήσουν το μύρο και με τα χρήματα που θα έπαιρναν να βοηθούσαν τους φτωχούς. Ο Ιησούς παίρνοντας το μέρος της γυναίκας, επίπληξε τους μαθητές του, λέγοντας τους ότι η γυναίκα αυτή του έκανε καλό, αφού με αυτό το μύρο τον ετοίμασε για την ταφή. Τους θύμισε ότι τους φτωχούς θα μπορούν να τους βοηθούν καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής τους, ενώ Εκείνον θα τον έχουν για λίγο ακόμα. Την συγχώρησε για τις αμαρτίες της και, προφητικά μιλώντας, είπε ότι η πράξη της αυτή θα αναφέρεται στο Ευαγγέλιο που θα κηρυχθεί σε όλο τον κόσμο, αποτελώντας, αυτή η αναφορά, ένα μνημόσυνο γι’ αυτήν. Τότε ο Ιούδας έφυγε και πήγε να συναντήσει τους Αρχιερείς. Τους ρώτησε τι θα του δώσουν για να τους παραδώσει τον Χριστό, και αυτοί του υποσχέθηκαν τριάντα αργύρια.
Το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης, στις εκκλησίες μας, τελείται το Μυστήριο του Μεγάλου Ευχελαίου. Κατά την διάρκεια του, διαβάζονται επτά Ευαγγέλια και επτά Ευχές. Ευλογείται έτσι το λάδι με το οποίο ο ιερέας «σταυρώνει» τους πιστούς στο μέτωπο, στο πηγούνι, στα μάγουλα και στις παλάμες.
Το Μυστήριο του Ευχελαίου, μπορεί να τελεστεί και εκτός ναού, όποτε το ζητήσει ένας πιστός από τον ιερέα της ενορίας του. Και τότε, όταν τελείται δηλαδή σε κάποιο σπίτι, διαβάζονται επτά Ευαγγέλια και επτά Ευχές. Το λάδι του Ευχελαίου θεωρείται θεραπευτικό. Κατά την διάρκεια του μυστηρίου ο ιερέας ανάβει ένα κερί για κάθε Ευαγγέλιο που διαβάζει. Αυτό κάνουν και μερικοί πιστοί κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ευχελαίου, στην εκκλησία, την Μεγάλη Τετάρτη.
Σε κάποιες περιοχές της Ελλάδας, οι γυναίκες πηγαίνουν στο Μεγάλο Ευχέλαιο, έχοντας μαζί τους μια σουπιέρα με αλεύρι. Σε αυτό στερεώνουν τρία κεριά, τα οποία καίνε κατά την τέλεση του Μυστηρίου. Το αλεύρι αυτό, το χρησιμοποιούν για να φτιάξουν τα πασχαλινά κουλούρια την επόμενη ημέρα.
Ο Ιησούς βρισκόταν στο σπίτι του Σίμωνα του λεπρού. Εκεί εμφανίστηκε μια γυναίκα κρατώντας ένα μπουκαλάκι με ακριβό μύρο. Ζήτησε συγχώρεση από τον Υιό του Θεού, επειδή ήταν πόρνη, και έριξε αυτό το μύρο στα μαλλιά Του. Οι μαθητές του Ιησού, θεώρησαν την πράξη αυτή μεγάλη σπατάλη, αφού θα μπορούσαν να πουλήσουν το μύρο και με τα χρήματα που θα έπαιρναν να βοηθούσαν τους φτωχούς. Ο Ιησούς παίρνοντας το μέρος της γυναίκας, επίπληξε τους μαθητές του, λέγοντας τους ότι η γυναίκα αυτή του έκανε καλό, αφού με αυτό το μύρο τον ετοίμασε για την ταφή. Τους θύμισε ότι τους φτωχούς θα μπορούν να τους βοηθούν καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής τους, ενώ Εκείνον θα τον έχουν για λίγο ακόμα. Την συγχώρησε για τις αμαρτίες της και, προφητικά μιλώντας, είπε ότι η πράξη της αυτή θα αναφέρεται στο Ευαγγέλιο που θα κηρυχθεί σε όλο τον κόσμο, αποτελώντας, αυτή η αναφορά, ένα μνημόσυνο γι’ αυτήν. Τότε ο Ιούδας έφυγε και πήγε να συναντήσει τους Αρχιερείς. Τους ρώτησε τι θα του δώσουν για να τους παραδώσει τον Χριστό, και αυτοί του υποσχέθηκαν τριάντα αργύρια.
Το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης, στις εκκλησίες μας, τελείται το Μυστήριο του Μεγάλου Ευχελαίου. Κατά την διάρκεια του, διαβάζονται επτά Ευαγγέλια και επτά Ευχές. Ευλογείται έτσι το λάδι με το οποίο ο ιερέας «σταυρώνει» τους πιστούς στο μέτωπο, στο πηγούνι, στα μάγουλα και στις παλάμες.
Το Μυστήριο του Ευχελαίου, μπορεί να τελεστεί και εκτός ναού, όποτε το ζητήσει ένας πιστός από τον ιερέα της ενορίας του. Και τότε, όταν τελείται δηλαδή σε κάποιο σπίτι, διαβάζονται επτά Ευαγγέλια και επτά Ευχές. Το λάδι του Ευχελαίου θεωρείται θεραπευτικό. Κατά την διάρκεια του μυστηρίου ο ιερέας ανάβει ένα κερί για κάθε Ευαγγέλιο που διαβάζει. Αυτό κάνουν και μερικοί πιστοί κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ευχελαίου, στην εκκλησία, την Μεγάλη Τετάρτη.
Σε κάποιες περιοχές της Ελλάδας, οι γυναίκες πηγαίνουν στο Μεγάλο Ευχέλαιο, έχοντας μαζί τους μια σουπιέρα με αλεύρι. Σε αυτό στερεώνουν τρία κεριά, τα οποία καίνε κατά την τέλεση του Μυστηρίου. Το αλεύρι αυτό, το χρησιμοποιούν για να φτιάξουν τα πασχαλινά κουλούρια την επόμενη ημέρα.
Μεγάλη Τρίτη
Την Μεγάλη Τρίτη γινόμαστε κοινωνοί δύο παραβολών του Κυρίου. Της παραβολής των Μωρών Παρθένων και της παραβολής των Ταλάντων.
Σύμφωνα με την πρώτη, δέκα παρθένες βγήκαν να υποδεχθούν τον Νυμφίο κάποιο βράδυ. Κρατούσαν και οι δέκα από ένα λυχνάρι, όμως μόνο οι πέντε από αυτές είχαν φροντίσει να πάρουν και επιπλέον λάδι, σε περίπτωση που τους χρειαστεί. Αυτές οι πέντε ήταν οι σώφρονες, οι γνωστικές δηλαδή. Ο Νυμφίος άργησε όμως να έρθει και οι δέκα παρθένες κοιμήθηκαν. Αργά την νύχτα, μια φωνή ακούστηκε να λέει: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός». Τότε αυτές ξύπνησαν και έτρεξαν για να προϋπαντήσουν τον Νυμφίο. Στα λυχνάρια όμως το λάδι είχε καεί. Οι πέντε γνωστικές παρθένες, έβαλαν το επιπλέον λάδι που είχαν προβλέψει να πάρουν μαζί τους και πήγαν να Τον συναντήσουν. Οι υπόλοιπες πέντε όμως, οι Μωρές, οι άμυαλες δηλαδή, έχασαν την ευκαιρία αφού τα λυχνάρια τους ήταν σβηστά. Έτσι είναι, είπε ο Ιησούς, και η Βασιλεία των Ουρανών. Όποιος φροντίσει από πριν για την ψυχή του θα εισέλθει στο Βασίλειο του Νυμφίου.
Η δεύτερη παραβολή, των Ταλάντων, λέει τα εξής: Κάποτε ένας άρχοντας θα πήγαινε ένα μακρινό ταξίδι. Πριν φύγει κάλεσε τους τρεις υπηρέτες του και τους έδωσε μερικά Τάλαντα, χρήματα δηλαδή. Στον πρώτο υπηρέτη έδωσε πέντε τάλαντα. Στον δεύτερο έδωσε δύο ενώ στον τρίτο έδωσε ένα τάλαντο. Όταν γύρισε από το ταξίδι, κάλεσε ξανά τους υπηρέτες του και ζήτησε να του πουν τι είχαν κάνει με τα χρήματα που τους είχε δώσει. Ο πρώτος μετά από σκληρή εργασία είχε καταφέρει να διπλασιάσει το αρχικό ποσόν, και επέστρεψε στον κύριο του δέκα τάλαντα. Το ίδιο είχε κάνει και ο δεύτερος και έτσι κατάφερε να επιστρέψει τέσσερα τάλαντα. Ο τρίτος όλο το διάστημα της απουσίας του κυρίου του, δεν εργάστηκε καθόλου. Και όχι μόνο αυτό αλλά ένιωθε και αδικημένος επειδή είχε πάρει μόνο ένα τάλαντο. Έτσι επιστρέφοντας αυτό το τάλαντο κατηγόρησε τον άρχοντα, για την αδικία που είχε υποστεί. Ο άρχοντας τότε πήρε αυτό το τάλαντο και το έδωσε στον πρώτο μαζί με τα άλλα δέκα. Με την παραβολή αυτή, ο Ιησούς δίδαξε ότι οι άνθρωποι πρέπει να καλλιεργούν τα χαρίσματα που τους δίνει ο Θεός, όχι μόνο για το δικό τους καλό αλλά και για το καλό του συνόλου.
Όλη την Μεγάλη Εβδομάδα, στον εσπερινό της κάθε ημέρας διαβάζεται ο όρθρος της επομένης. Στον εσπερινό της Μεγάλης Τρίτης ακούγεται ένα από τα ωραιότερα τροπάρια της εκκλησιαστικής υμνογραφίας. Το τροπάριο της Κασσιανής. Όπως λέει και το όνομα του, υμνογράφος του τροπαρίου αυτού είναι η Κασσιανή. Μια μοναχή της Βυζαντινής εποχής, προικισμένη με το χάρισμα να γράφει εκπληκτικούς στίχους.
Την ημέρα αυτή συνεχίζονται οι ετοιμασίες για το Άγιο Πάσχα. Συνήθως είναι αφιερωμένη στο καθάρισμα του σπιτιού. Σε λίγες περιοχές της Ελλάδας, την Μεγάλη Τρίτη φτιάχνονται τα πασχαλινά κουλούρια και τσουρέκια, έθιμο που συνήθως γίνεται την Μεγάλη Πέμπτη.
Σύμφωνα με την πρώτη, δέκα παρθένες βγήκαν να υποδεχθούν τον Νυμφίο κάποιο βράδυ. Κρατούσαν και οι δέκα από ένα λυχνάρι, όμως μόνο οι πέντε από αυτές είχαν φροντίσει να πάρουν και επιπλέον λάδι, σε περίπτωση που τους χρειαστεί. Αυτές οι πέντε ήταν οι σώφρονες, οι γνωστικές δηλαδή. Ο Νυμφίος άργησε όμως να έρθει και οι δέκα παρθένες κοιμήθηκαν. Αργά την νύχτα, μια φωνή ακούστηκε να λέει: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός». Τότε αυτές ξύπνησαν και έτρεξαν για να προϋπαντήσουν τον Νυμφίο. Στα λυχνάρια όμως το λάδι είχε καεί. Οι πέντε γνωστικές παρθένες, έβαλαν το επιπλέον λάδι που είχαν προβλέψει να πάρουν μαζί τους και πήγαν να Τον συναντήσουν. Οι υπόλοιπες πέντε όμως, οι Μωρές, οι άμυαλες δηλαδή, έχασαν την ευκαιρία αφού τα λυχνάρια τους ήταν σβηστά. Έτσι είναι, είπε ο Ιησούς, και η Βασιλεία των Ουρανών. Όποιος φροντίσει από πριν για την ψυχή του θα εισέλθει στο Βασίλειο του Νυμφίου.
Η δεύτερη παραβολή, των Ταλάντων, λέει τα εξής: Κάποτε ένας άρχοντας θα πήγαινε ένα μακρινό ταξίδι. Πριν φύγει κάλεσε τους τρεις υπηρέτες του και τους έδωσε μερικά Τάλαντα, χρήματα δηλαδή. Στον πρώτο υπηρέτη έδωσε πέντε τάλαντα. Στον δεύτερο έδωσε δύο ενώ στον τρίτο έδωσε ένα τάλαντο. Όταν γύρισε από το ταξίδι, κάλεσε ξανά τους υπηρέτες του και ζήτησε να του πουν τι είχαν κάνει με τα χρήματα που τους είχε δώσει. Ο πρώτος μετά από σκληρή εργασία είχε καταφέρει να διπλασιάσει το αρχικό ποσόν, και επέστρεψε στον κύριο του δέκα τάλαντα. Το ίδιο είχε κάνει και ο δεύτερος και έτσι κατάφερε να επιστρέψει τέσσερα τάλαντα. Ο τρίτος όλο το διάστημα της απουσίας του κυρίου του, δεν εργάστηκε καθόλου. Και όχι μόνο αυτό αλλά ένιωθε και αδικημένος επειδή είχε πάρει μόνο ένα τάλαντο. Έτσι επιστρέφοντας αυτό το τάλαντο κατηγόρησε τον άρχοντα, για την αδικία που είχε υποστεί. Ο άρχοντας τότε πήρε αυτό το τάλαντο και το έδωσε στον πρώτο μαζί με τα άλλα δέκα. Με την παραβολή αυτή, ο Ιησούς δίδαξε ότι οι άνθρωποι πρέπει να καλλιεργούν τα χαρίσματα που τους δίνει ο Θεός, όχι μόνο για το δικό τους καλό αλλά και για το καλό του συνόλου.
Όλη την Μεγάλη Εβδομάδα, στον εσπερινό της κάθε ημέρας διαβάζεται ο όρθρος της επομένης. Στον εσπερινό της Μεγάλης Τρίτης ακούγεται ένα από τα ωραιότερα τροπάρια της εκκλησιαστικής υμνογραφίας. Το τροπάριο της Κασσιανής. Όπως λέει και το όνομα του, υμνογράφος του τροπαρίου αυτού είναι η Κασσιανή. Μια μοναχή της Βυζαντινής εποχής, προικισμένη με το χάρισμα να γράφει εκπληκτικούς στίχους.
Την ημέρα αυτή συνεχίζονται οι ετοιμασίες για το Άγιο Πάσχα. Συνήθως είναι αφιερωμένη στο καθάρισμα του σπιτιού. Σε λίγες περιοχές της Ελλάδας, την Μεγάλη Τρίτη φτιάχνονται τα πασχαλινά κουλούρια και τσουρέκια, έθιμο που συνήθως γίνεται την Μεγάλη Πέμπτη.
Μεγάλη Δευτέρα
Με τη Μεγάλη Δευτέρα ξεκινά η εβδομάδα των Παθών του Ιησού Χριστού. Η Εκκλησία μας, έχει αφιερώσει την ημέρα αυτή στη μνήμη του Ιωσήφ του Παγκάλου.
Η ιστορία του είναι η ακόλουθη. Ο Ιωσήφ ήταν ο 11ος υιός του Ιακώβ. Η προσωπικότητα του και η ενάρετη ζωή του, «ενοχλούσε» τα μεγαλύτερα αδέρφια του. Θέλοντας να απαλλαγούν από την παρουσία του, τον πούλησαν σαν σκλάβο. Ο Ιωσήφ, ως σκλάβος, έφτασε στην Αίγυπτο. Εκεί αγοράστηκε από τον Πεντεφρή, ένα αυλικό του Φαραώ. Μην υποκύπτοντας όμως, στις ερωτικές επιθυμίες της γυναίκας του Πεντεφρή, συκοφαντήθηκε από την ίδια και φυλακίστηκε. Από την φυλακή βγήκε, όταν ερμήνεψε ένα όνειρο του Φαραώ, και μέσω αυτής της ερμηνείας έσωσε τους κατοίκους της Αιγύπτου από λιμό.
Στο όνειρο του ο Φαραώ είχε δει στην όχθη του Νείλου να βόσκουν επτά παχιές αγελάδες και να φυτρώνουν επτά ψηλά και εύρωστα στάχια. Στην συνέχεια όμως του ονείρου παρουσιάστηκαν επτά ισχνές αγελάδες που έφαγαν τις προηγούμενες, ενώ τα στάχια «πνίγηκαν» από νέα επτά που ήταν όμως άρρωστα και αδύνατα. Η ερμηνεία που έδωσε ο Ιωσήφ, ήταν ότι για επτά χρόνια στην Αίγυπτο οι καλλιέργειες θα αποδώσουν πολλούς καρπούς και γενικά θα επικρατήσει ευφορία. Τα επτά όμως αυτά χρόνια, θα τα διαδεχθούν επτά χρόνια λιμού και ξηρασίας. Και όντως έτσι έγινε. Οι Αιγύπτιοι όμως είχαν, μετά τις υποδείξεις του Ιωσήφ, αποθηκεύσει τρόφιμα και τα επτά χρόνια του λιμού τα πέρασαν αλώβητοι. Δεν έγινε όμως το ίδιο με τους ανθρώπους των γύρω περιοχών. Ανάμεσα σε αυτούς, ήταν και η οικογένεια του Ιωσήφ, ο οποίος εντωμεταξύ είχε ανέλθει στην Αιγυπτιακή κοινωνία και είχε λάβει πολλά αξιώματα. Στα πρόθυρα του λιμού τα αδέρφια του, ζήτησαν βοήθεια από την Αίγυπτο και παρουσιάστηκαν μπροστά στον Ιωσήφ όπου ήταν ο υπεύθυνος διανομής των αποθηκευμένων αγαθών. Ενώ οι ίδιοι δεν αναγνώρισαν τον αδερφό τους, εκείνος κατάλαβε ποιους είχε απέναντι του. Εκείνη την στιγμή, φάνηκε για μια ακόμη φορά το μεγαλείο της ψυχής του Ιωσήφ. Όχι μόνο δεν τους τιμώρησε, αλλά δίνοντας τους συγχώρεση, κάλεσε όλη την οικογένεια του να εγκατασταθεί στην Αίγυπτο και να γλυτώσει από την απειλή της πείνας.
Στην λειτουργία της Μεγάλης Δευτέρας, περιλαμβάνεται και η ιστορία της «Καταραθείσης και Ξηρανθείσης Συκής». Ο Χριστός περπατώντας στους δρόμους της Ιερουσαλήμ, την επομένη ημέρα της εισόδου του, είδε μια εύρωστη συκιά με παχύ φύλλωμα. Την πλησίασε με σκοπό να κόψει ένα σύκο. Η συκιά όμως δεν είχε καθόλου καρπούς. Τότε ο Ιησούς είπε απευθυνόμενος στο δέντρο: «Μηκέτι εκ σου καρπός γένηται εις τον αιώνα και εξηράνθη παραχρήμα η συκή» (Ματθ.21:19). Η συκιά την ίδια στιγμή ξεράθηκε. Γι’ αυτό λέγεται «Καταραθείσα», δηλαδή καταραμένη και «Ξηρανθείσα», δηλαδή ξεραμένη.
Τη Μεγάλη Δευτέρα σε όλη την Ελλάδα ξεκινούν οι ετοιμασίες, στα σπίτια, για τον εορτασμό του Πάσχα. Έτσι εκείνη την ημέρα, στα χωριά κυρίως, ασπρίζονται με ασβέστη οι αυλές, βάφονται οι γλάστρες κόκκινες και φυτεύονται διάφορα λουλούδια. Σε κάποιες περιοχές, οι πιστοί συνήθιζαν να τρέφονται μόνο με ψωμί και νερό έως τη Μεγάλη Πέμπτη το πρωί, που λάμβαναν από την εκκλησία την Θεία Κοινωνία.
Η ιστορία του είναι η ακόλουθη. Ο Ιωσήφ ήταν ο 11ος υιός του Ιακώβ. Η προσωπικότητα του και η ενάρετη ζωή του, «ενοχλούσε» τα μεγαλύτερα αδέρφια του. Θέλοντας να απαλλαγούν από την παρουσία του, τον πούλησαν σαν σκλάβο. Ο Ιωσήφ, ως σκλάβος, έφτασε στην Αίγυπτο. Εκεί αγοράστηκε από τον Πεντεφρή, ένα αυλικό του Φαραώ. Μην υποκύπτοντας όμως, στις ερωτικές επιθυμίες της γυναίκας του Πεντεφρή, συκοφαντήθηκε από την ίδια και φυλακίστηκε. Από την φυλακή βγήκε, όταν ερμήνεψε ένα όνειρο του Φαραώ, και μέσω αυτής της ερμηνείας έσωσε τους κατοίκους της Αιγύπτου από λιμό.
Στο όνειρο του ο Φαραώ είχε δει στην όχθη του Νείλου να βόσκουν επτά παχιές αγελάδες και να φυτρώνουν επτά ψηλά και εύρωστα στάχια. Στην συνέχεια όμως του ονείρου παρουσιάστηκαν επτά ισχνές αγελάδες που έφαγαν τις προηγούμενες, ενώ τα στάχια «πνίγηκαν» από νέα επτά που ήταν όμως άρρωστα και αδύνατα. Η ερμηνεία που έδωσε ο Ιωσήφ, ήταν ότι για επτά χρόνια στην Αίγυπτο οι καλλιέργειες θα αποδώσουν πολλούς καρπούς και γενικά θα επικρατήσει ευφορία. Τα επτά όμως αυτά χρόνια, θα τα διαδεχθούν επτά χρόνια λιμού και ξηρασίας. Και όντως έτσι έγινε. Οι Αιγύπτιοι όμως είχαν, μετά τις υποδείξεις του Ιωσήφ, αποθηκεύσει τρόφιμα και τα επτά χρόνια του λιμού τα πέρασαν αλώβητοι. Δεν έγινε όμως το ίδιο με τους ανθρώπους των γύρω περιοχών. Ανάμεσα σε αυτούς, ήταν και η οικογένεια του Ιωσήφ, ο οποίος εντωμεταξύ είχε ανέλθει στην Αιγυπτιακή κοινωνία και είχε λάβει πολλά αξιώματα. Στα πρόθυρα του λιμού τα αδέρφια του, ζήτησαν βοήθεια από την Αίγυπτο και παρουσιάστηκαν μπροστά στον Ιωσήφ όπου ήταν ο υπεύθυνος διανομής των αποθηκευμένων αγαθών. Ενώ οι ίδιοι δεν αναγνώρισαν τον αδερφό τους, εκείνος κατάλαβε ποιους είχε απέναντι του. Εκείνη την στιγμή, φάνηκε για μια ακόμη φορά το μεγαλείο της ψυχής του Ιωσήφ. Όχι μόνο δεν τους τιμώρησε, αλλά δίνοντας τους συγχώρεση, κάλεσε όλη την οικογένεια του να εγκατασταθεί στην Αίγυπτο και να γλυτώσει από την απειλή της πείνας.
Στην λειτουργία της Μεγάλης Δευτέρας, περιλαμβάνεται και η ιστορία της «Καταραθείσης και Ξηρανθείσης Συκής». Ο Χριστός περπατώντας στους δρόμους της Ιερουσαλήμ, την επομένη ημέρα της εισόδου του, είδε μια εύρωστη συκιά με παχύ φύλλωμα. Την πλησίασε με σκοπό να κόψει ένα σύκο. Η συκιά όμως δεν είχε καθόλου καρπούς. Τότε ο Ιησούς είπε απευθυνόμενος στο δέντρο: «Μηκέτι εκ σου καρπός γένηται εις τον αιώνα και εξηράνθη παραχρήμα η συκή» (Ματθ.21:19). Η συκιά την ίδια στιγμή ξεράθηκε. Γι’ αυτό λέγεται «Καταραθείσα», δηλαδή καταραμένη και «Ξηρανθείσα», δηλαδή ξεραμένη.
Τη Μεγάλη Δευτέρα σε όλη την Ελλάδα ξεκινούν οι ετοιμασίες, στα σπίτια, για τον εορτασμό του Πάσχα. Έτσι εκείνη την ημέρα, στα χωριά κυρίως, ασπρίζονται με ασβέστη οι αυλές, βάφονται οι γλάστρες κόκκινες και φυτεύονται διάφορα λουλούδια. Σε κάποιες περιοχές, οι πιστοί συνήθιζαν να τρέφονται μόνο με ψωμί και νερό έως τη Μεγάλη Πέμπτη το πρωί, που λάμβαναν από την εκκλησία την Θεία Κοινωνία.
Τετάρτη 11 Αυγούστου 2010
Ευχή προς τον Φύλακα Άγγελο της του Ανθρώπου ζωής
Η προσευχή αυτή στον φύλακά μας άγγελο είναι στο τέλος του Μικρού Αποδείπνου. Καλό είναι να την λέμε κάθε βράδυ προτού κοιμηθούμε.
Άγιε Άγγελε, ο εφεστώς της αθλίας μου ψυχής και ταλαιπώρου μου ζωής, μή εγκαταλίπης με τον αμαρτωλόν, μηδέ αποστής απ’ εμού διά την ακρασίαν μου. Μή δώης χώραν τω πονηρώ δαιμόνι κατακυριεύσαι μου τη καταδυναστεία του θνητού τούτου σώματος. Κράτησον της αθλίας και παρειμένης χειρός μου, και οδήγησόν με εις οδόν σωτηρίας. Ναι, Άγιε Άγγελε του Θεού, ο φύλαξ και σκεπαστής της αθλίας μου ψυχής και του σώματος, πάντα μοι συγχώρησον, όσα σοι έθλιψα πάσας τα ημέρας της ζωής μου, και εί τι ήμαρτον την σήμερον ημέραν. Σκέπασόν με εν τη παρούση νυκτί και διαφύλαξόν με από πάσης επηρείας του αντικειμένου, ίνα μή εν τινι αμαρτήματι παροργίσω τον Θεόν. Και πρέσβευε υπέρ εμού προς τον Κύριον, του επιστηρίξαι με εν τω φόβω Αυτού, και άξιον αναδείξαι με δούλον της Αυτού αγαθότητος. Αμήν.
Άγιε Άγγελε, ο εφεστώς της αθλίας μου ψυχής και ταλαιπώρου μου ζωής, μή εγκαταλίπης με τον αμαρτωλόν, μηδέ αποστής απ’ εμού διά την ακρασίαν μου. Μή δώης χώραν τω πονηρώ δαιμόνι κατακυριεύσαι μου τη καταδυναστεία του θνητού τούτου σώματος. Κράτησον της αθλίας και παρειμένης χειρός μου, και οδήγησόν με εις οδόν σωτηρίας. Ναι, Άγιε Άγγελε του Θεού, ο φύλαξ και σκεπαστής της αθλίας μου ψυχής και του σώματος, πάντα μοι συγχώρησον, όσα σοι έθλιψα πάσας τα ημέρας της ζωής μου, και εί τι ήμαρτον την σήμερον ημέραν. Σκέπασόν με εν τη παρούση νυκτί και διαφύλαξόν με από πάσης επηρείας του αντικειμένου, ίνα μή εν τινι αμαρτήματι παροργίσω τον Θεόν. Και πρέσβευε υπέρ εμού προς τον Κύριον, του επιστηρίξαι με εν τω φόβω Αυτού, και άξιον αναδείξαι με δούλον της Αυτού αγαθότητος. Αμήν.
3 Καθημερινές Προσευχές
Ο Ιησούς Χριστός μας προτρέπει να προσευχόμαστε καθημερινά αυτές τις προσευχές
Εννεαήμερο εμπιστοσύνης στην Ιερή Καρδιά του Ιησού
Κύριε Ιησού Χριστέ, ,
στην Ιερή Σου Καρδιά εμπιστεύομαι
αυτή την παράκληση.
(Εδώ ανάφερε την παράκλησή σου)
Ρίξε μου μόνο μια ματιά, και
ύστερα κάνε ό,τι Σε εμπνέει η Καρδιά Σου,
Η Ιερή Σου Καρδιά ας αποφασίσει,
στηρίζομαι σ' Αυτήν, την εμπιστεύομαι,
αφήνομαι στο Έλεός Της.
Κύριε Ιησού Χριστέ, δεν θα με εγκαταλείψεις,
Ιερή Καρδιά του Ιησού Χριστού,
έχω εμπιστοσύνη σε Σένα.
Ιερή Καρδιά του Ιησού Χριστού,
πιστεύω στην αγάπη Σου για μένα.
Ιερή Καρδιά του Ιησού Χριστού,
Ας έρθει η Βασιλεία Σου.
Ιερή Καρδιά του Ιησού Χριστού,
έχω ζητήσει πολλές χάρες,
αλλά θερμά παρακαλώ γι' αυτήν εδώ.
Πάρε την και βάλε την στην Ιερή Σου Καρδιά.
Όταν ο Αιώνιος Πατέρας τη δει
σκεπασμένη με το Πολύτιμο Αίμα Σου,
δεν θα είναι πια δική μου προσευχή αλλά δική Σου.
Ιησού Χριστέ, Ιερή Καρδιά του Ιησού Χριστού,
στηρίζω τις ελπίδες μου σε Σένα.
Μην αφήσεις ποτέ να ντροπιαστώ.
Aμήν....
Προσευχή στον Αρχάγγελο Μιχαήλ
Άγιε Μιχαήλ Αρχάγγελε,
υπεράσπισέ μας την ημέρα της μάχης,
γίνε ο φρουρός μας ενάντια στην κακία
και τις παγίδες του διαβόλου.
Ο Θεός ας τον επιτιμήσει,
παρακαλούμε ταπεινά, και κάνε Εσύ,
Πρίγκιπα της Επουρανίου Στρατιάς,
με τη δύναμη του Θεού,
να κατακρημνιστεί στην κόλαση ο διάβολος
και όλα τα πονηρά πνεύματα
που περιφέρονται στον κόσμο,
αναζητώντας τον όλεθρο των ψυχών.
Αμήν.....
Προσευχή στην Υπεραγία Θεοτόκο
Θυμήσου, Κεχαριτωμένη Παρθένε Μαρία,
ότι ποτέ δεν έμεινε αβοήθητος,
όποιος προσέτρεξε στη δική Σου προστασία,
ικέτεψε τη δική Σου βοήθεια,
ή αναζήτησε τη δική Σου μεσιτεία.
Εμπνευσμένος από αυτήν την εμπιστοσύνη,
προστρέχω σε Σένα, Παρθένε των Παρθένων,
Μητέρα μου, σε Σένα έρχομαι,
μπροστά Σου στέκομαι,
αμαρτωλός και μετανοημένος.
Ω, Μητέρα του Ενσαρκωμένου Λόγου!
Μην περιφρονήσεις τις παρακλήσεις μου,
αλλά κατά το έλεός Σου, εισάκουσέ με.
Αμήν
Εννεαήμερο εμπιστοσύνης στην Ιερή Καρδιά του Ιησού
Κύριε Ιησού Χριστέ, ,
στην Ιερή Σου Καρδιά εμπιστεύομαι
αυτή την παράκληση.
(Εδώ ανάφερε την παράκλησή σου)
Ρίξε μου μόνο μια ματιά, και
ύστερα κάνε ό,τι Σε εμπνέει η Καρδιά Σου,
Η Ιερή Σου Καρδιά ας αποφασίσει,
στηρίζομαι σ' Αυτήν, την εμπιστεύομαι,
αφήνομαι στο Έλεός Της.
Κύριε Ιησού Χριστέ, δεν θα με εγκαταλείψεις,
Ιερή Καρδιά του Ιησού Χριστού,
έχω εμπιστοσύνη σε Σένα.
Ιερή Καρδιά του Ιησού Χριστού,
πιστεύω στην αγάπη Σου για μένα.
Ιερή Καρδιά του Ιησού Χριστού,
Ας έρθει η Βασιλεία Σου.
Ιερή Καρδιά του Ιησού Χριστού,
έχω ζητήσει πολλές χάρες,
αλλά θερμά παρακαλώ γι' αυτήν εδώ.
Πάρε την και βάλε την στην Ιερή Σου Καρδιά.
Όταν ο Αιώνιος Πατέρας τη δει
σκεπασμένη με το Πολύτιμο Αίμα Σου,
δεν θα είναι πια δική μου προσευχή αλλά δική Σου.
Ιησού Χριστέ, Ιερή Καρδιά του Ιησού Χριστού,
στηρίζω τις ελπίδες μου σε Σένα.
Μην αφήσεις ποτέ να ντροπιαστώ.
Aμήν....
Προσευχή στον Αρχάγγελο Μιχαήλ
Άγιε Μιχαήλ Αρχάγγελε,
υπεράσπισέ μας την ημέρα της μάχης,
γίνε ο φρουρός μας ενάντια στην κακία
και τις παγίδες του διαβόλου.
Ο Θεός ας τον επιτιμήσει,
παρακαλούμε ταπεινά, και κάνε Εσύ,
Πρίγκιπα της Επουρανίου Στρατιάς,
με τη δύναμη του Θεού,
να κατακρημνιστεί στην κόλαση ο διάβολος
και όλα τα πονηρά πνεύματα
που περιφέρονται στον κόσμο,
αναζητώντας τον όλεθρο των ψυχών.
Αμήν.....
Προσευχή στην Υπεραγία Θεοτόκο
Θυμήσου, Κεχαριτωμένη Παρθένε Μαρία,
ότι ποτέ δεν έμεινε αβοήθητος,
όποιος προσέτρεξε στη δική Σου προστασία,
ικέτεψε τη δική Σου βοήθεια,
ή αναζήτησε τη δική Σου μεσιτεία.
Εμπνευσμένος από αυτήν την εμπιστοσύνη,
προστρέχω σε Σένα, Παρθένε των Παρθένων,
Μητέρα μου, σε Σένα έρχομαι,
μπροστά Σου στέκομαι,
αμαρτωλός και μετανοημένος.
Ω, Μητέρα του Ενσαρκωμένου Λόγου!
Μην περιφρονήσεις τις παρακλήσεις μου,
αλλά κατά το έλεός Σου, εισάκουσέ με.
Αμήν
Προσευχή για τη Μεταστροφή του Κόσμου
Πατέρα Πολυεύσπλαχνε,
κάνε αυτοί που ακούνε με τ' αυτιά τους
αλλά ποτέ δεν καταλαβαίνουν,
ν' ακούσουν αυτή τη φορά τη Φωνή Σου
και να καταλάβουν ότι είσαι Εσύ,
ο Άγιος των Αγίων.
Άνοιξε τα μάτια αυτών
που βλέπουν με τα μάτια τους,
αλλά ποτέ δεν διακρίνουν,
να δουν αυτή τη φορά με τα μάτια τους
το Άγιο Σου Πρόσωπο και τη Δόξα Σου,
Βάλε το Δάχτυλό Σου στην καρδιά τους,
για να μπορέσει η καρδιά τους να ανοίξει
και να αντιληφθεί την Πιστότητά Σου,
Προσεύχομαι και Σου ζητώ όλα αυτά
Δίκαιε Πατέρα, ώστε όλα τα έθνη
να μεταστραφούν και να θεραπευθούν
μέσω των Πληγών του Αγαπημένου Σου Υιού,
Ιησού Χριστού.
Αμήν
κάνε αυτοί που ακούνε με τ' αυτιά τους
αλλά ποτέ δεν καταλαβαίνουν,
ν' ακούσουν αυτή τη φορά τη Φωνή Σου
και να καταλάβουν ότι είσαι Εσύ,
ο Άγιος των Αγίων.
Άνοιξε τα μάτια αυτών
που βλέπουν με τα μάτια τους,
αλλά ποτέ δεν διακρίνουν,
να δουν αυτή τη φορά με τα μάτια τους
το Άγιο Σου Πρόσωπο και τη Δόξα Σου,
Βάλε το Δάχτυλό Σου στην καρδιά τους,
για να μπορέσει η καρδιά τους να ανοίξει
και να αντιληφθεί την Πιστότητά Σου,
Προσεύχομαι και Σου ζητώ όλα αυτά
Δίκαιε Πατέρα, ώστε όλα τα έθνη
να μεταστραφούν και να θεραπευθούν
μέσω των Πληγών του Αγαπημένου Σου Υιού,
Ιησού Χριστού.
Αμήν
Προσευχή Μετάνοιας και Απολύτρωσης
Κύριε με ανέχτηκες όλα αυτά τα χρόνια με τις αμαρτίες μου, κι όμως με σπλαχνίστηκες.
Πλανήθηκα με κάθε τρόπο. Τώρα όμως δεν θα ξαναμαρτήσω. Φέρθηκα άδικα απέναντι Σου και υπήρξα άδικος, Δεν θα το ξανακάνω. Απαρνίεμαι την αμαρτία, απαρνιέμαι τον διάβολο, απαρνιέμαι την κακία που σπιλώνει την ψυχή μου. Λύτρωσε την ψυχή μου από καθετί που είναι αντίθετο στην αγιότητά Σου.
Σε παρακαλώ, Κύριε, να με γλιτώσεις από κάθε κακό. Έλα τώρα, Ιησού, έλα τώρα να κατοικήσεις στην καρδιά μου.
Συγχώρησε με, Κύριε κι επίτρεψέ μου να αναπαυθώ σε Σένα, γιατί Εσύ είσαι η Ασπίδα μου, ο Λυτρωτής μου και το Φως μου και σε Σένα ελπίζω.
Από σήμερα, θα Σε ευλογώ, Κύριε, πάντοτε.
Απαρνιέμαι τον πονηρό και κάθε άλλο θεό και είδωλο, γιατί Εσύ είσαι Ύψιστος πάνω σε όλη τη γη, υψώθηκες ψηλότερα από όλους τους θεούς
Με τον ισχυρό Σου βραχίονα, φύλαξέ με από κακή υγεία, φύλαξέ με από αιχμαλωσία, φυλαξέ με από τη θλίψη Και κατατρόπωσε τον εχθρό μου τον διάβολο. Σπεύσε σε βοήθειά μου, Σωτήρα!
Aμήν
Πλανήθηκα με κάθε τρόπο. Τώρα όμως δεν θα ξαναμαρτήσω. Φέρθηκα άδικα απέναντι Σου και υπήρξα άδικος, Δεν θα το ξανακάνω. Απαρνίεμαι την αμαρτία, απαρνιέμαι τον διάβολο, απαρνιέμαι την κακία που σπιλώνει την ψυχή μου. Λύτρωσε την ψυχή μου από καθετί που είναι αντίθετο στην αγιότητά Σου.
Σε παρακαλώ, Κύριε, να με γλιτώσεις από κάθε κακό. Έλα τώρα, Ιησού, έλα τώρα να κατοικήσεις στην καρδιά μου.
Συγχώρησε με, Κύριε κι επίτρεψέ μου να αναπαυθώ σε Σένα, γιατί Εσύ είσαι η Ασπίδα μου, ο Λυτρωτής μου και το Φως μου και σε Σένα ελπίζω.
Από σήμερα, θα Σε ευλογώ, Κύριε, πάντοτε.
Απαρνιέμαι τον πονηρό και κάθε άλλο θεό και είδωλο, γιατί Εσύ είσαι Ύψιστος πάνω σε όλη τη γη, υψώθηκες ψηλότερα από όλους τους θεούς
Με τον ισχυρό Σου βραχίονα, φύλαξέ με από κακή υγεία, φύλαξέ με από αιχμαλωσία, φυλαξέ με από τη θλίψη Και κατατρόπωσε τον εχθρό μου τον διάβολο. Σπεύσε σε βοήθειά μου, Σωτήρα!
Aμήν
Τρίτη 10 Αυγούστου 2010
Κοντάκιο Χριστουγέννων
Η παρθένος σήμερον τον υπερούσιον τίκτει,
και η γη το σπήλαιον τω απροσίτω προσάγει
άγγελοι µετά ποιµένων δοξολογούσι,
µάγοι δέ µετά αστέρος οδοιπορούσι
δι’ ηµάς γάρ εγεννήθη
παιδίον νέον, Ο πρό αιώνων Θεός.
Τήν Εδέµ Βηθλεέµ ήνοιξε, δεύτε ίδωµεν
τήν τρυφήν εν κρυφή ηύραµεν, δεύτε λάβωµεν
τά τού παραδείσου εντός τού σπηλαίου
εκεί εφάνη ρίζα απότιστος βλαστάνουσα άφεσιν,
εκεί ηυρέθη φρέαρ ανόρυκτον,
ού πιείν Δαβίδ πρίν επεθυµησεν
εκεί παρθένος τεκούσα βρέφος
τήν δίψαν έπαυσεν ευθύς τήν τού Αδάµ και τού Δαβίδ
διά τούτο πρός τούτο επειχθώµεν, πού ετέχθη
παιδίον νέον, ο πρό αιώνων Θεός.
Ο πατήρ τής µητρός γνώµη υιός εγένετο
Ο σωτήρ τών βρεφών βρέφος εν φάτνη έκειτο
όν κατανοούσα φησίν η τεκούσα
«Ειπέ µοι, τέκνον, πώς ενεσπάρης μοι, ή πώς ενεφύης μοι;
ορώ σέ, σπλάγχνον, και καταπλήττοµαι,
ότι γαλουχώ και ου νενυµφευµαι
και σέ μέν βλέπω μετά σπαργάνων,
τήν παρθενίαν δέ ακµήν εσφραγισµένην θεωρώ
σύ γάρ ταύτην φυλάξας εγεννήθης ευδοκήσας
παιδίον νέον, ο πρό αιώνων Θεός.
Υψηλέ βασιλεύ, τί σοί και τοίς πτωχεύσασι;
ποιητά ουρανού, τί πρός γηίνους ήλυθας;
σπηλαίου ηράσθης, ή φάτνη ετέρφθης;
Ιδού ούκ εστι τόπος τή δούλη σου εν τώ καταλύµατι
ου λέγω τόπον, αλλ΄ουδέ σπήλαιον,
ότι και αυτό τούτο αλλότριον
και τή μέν Σάρρα τεκούση βρέφος
εδόθη κλήρος γής πολύς, εµοί δέ ουδέ φωλεός
εχρησάµην το άντρον, ό κατώκησας βουλήσει
παιδίον νέον, ο πρό αιώνων Θεός.
Απολυτίκιο Χριστουγέννων
Η γέννησις Σου Χριστέ ο Θεός υμών
ανέτειλε τω κόσμω το φως το της γνώσεως.
Εν αυτή γαρ οι τοις άστροις λατρεύοντες
υπό αστέρος εδιδάσκοντο.
Σε προσκυνείν τον ήλιον της δικαιοσύνης
και σε γιγνώσκειν εξ ύψους ανατολήν.
Κύριε δόξα Σοι.
Η Παρθένος σήμερον
Η Παρθένος σήμερον, τον υπερούσιον τίκτει,
και η γη το σπήλαιον, τω απροσίτω προσάγει.
Άγγελοι, μετά ποιμένων δοξολογούσι.
Μάγοι δε, μετά αστέρος οδοιπορούσι.
Δι' ημάς γαρ εγεννήθη, παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός.
και η γη το σπήλαιον τω απροσίτω προσάγει
άγγελοι µετά ποιµένων δοξολογούσι,
µάγοι δέ µετά αστέρος οδοιπορούσι
δι’ ηµάς γάρ εγεννήθη
παιδίον νέον, Ο πρό αιώνων Θεός.
Τήν Εδέµ Βηθλεέµ ήνοιξε, δεύτε ίδωµεν
τήν τρυφήν εν κρυφή ηύραµεν, δεύτε λάβωµεν
τά τού παραδείσου εντός τού σπηλαίου
εκεί εφάνη ρίζα απότιστος βλαστάνουσα άφεσιν,
εκεί ηυρέθη φρέαρ ανόρυκτον,
ού πιείν Δαβίδ πρίν επεθυµησεν
εκεί παρθένος τεκούσα βρέφος
τήν δίψαν έπαυσεν ευθύς τήν τού Αδάµ και τού Δαβίδ
διά τούτο πρός τούτο επειχθώµεν, πού ετέχθη
παιδίον νέον, ο πρό αιώνων Θεός.
Ο πατήρ τής µητρός γνώµη υιός εγένετο
Ο σωτήρ τών βρεφών βρέφος εν φάτνη έκειτο
όν κατανοούσα φησίν η τεκούσα
«Ειπέ µοι, τέκνον, πώς ενεσπάρης μοι, ή πώς ενεφύης μοι;
ορώ σέ, σπλάγχνον, και καταπλήττοµαι,
ότι γαλουχώ και ου νενυµφευµαι
και σέ μέν βλέπω μετά σπαργάνων,
τήν παρθενίαν δέ ακµήν εσφραγισµένην θεωρώ
σύ γάρ ταύτην φυλάξας εγεννήθης ευδοκήσας
παιδίον νέον, ο πρό αιώνων Θεός.
Υψηλέ βασιλεύ, τί σοί και τοίς πτωχεύσασι;
ποιητά ουρανού, τί πρός γηίνους ήλυθας;
σπηλαίου ηράσθης, ή φάτνη ετέρφθης;
Ιδού ούκ εστι τόπος τή δούλη σου εν τώ καταλύµατι
ου λέγω τόπον, αλλ΄ουδέ σπήλαιον,
ότι και αυτό τούτο αλλότριον
και τή μέν Σάρρα τεκούση βρέφος
εδόθη κλήρος γής πολύς, εµοί δέ ουδέ φωλεός
εχρησάµην το άντρον, ό κατώκησας βουλήσει
παιδίον νέον, ο πρό αιώνων Θεός.
Απολυτίκιο Χριστουγέννων
Η γέννησις Σου Χριστέ ο Θεός υμών
ανέτειλε τω κόσμω το φως το της γνώσεως.
Εν αυτή γαρ οι τοις άστροις λατρεύοντες
υπό αστέρος εδιδάσκοντο.
Σε προσκυνείν τον ήλιον της δικαιοσύνης
και σε γιγνώσκειν εξ ύψους ανατολήν.
Κύριε δόξα Σοι.
Η Παρθένος σήμερον
Η Παρθένος σήμερον, τον υπερούσιον τίκτει,
και η γη το σπήλαιον, τω απροσίτω προσάγει.
Άγγελοι, μετά ποιμένων δοξολογούσι.
Μάγοι δε, μετά αστέρος οδοιπορούσι.
Δι' ημάς γαρ εγεννήθη, παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός.
Κύριε Ιησού Χριστέ
(Προσευχή προς τον Υιό)
Λέγεται και καρδιακή προσευχή ή νηπτική προσευχή
Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος,
δια της Θεοτόκου και πάντων των αγίων, ελέησον και σώσων με τον αμαρτωλόν.
Λέγεται και καρδιακή προσευχή ή νηπτική προσευχή
Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος,
δια της Θεοτόκου και πάντων των αγίων, ελέησον και σώσων με τον αμαρτωλόν.
Επιτάφιος Θρήνος - Εγκώμια Στάση Τρίτη
Αι γενεαί πάσαι,
ύμνον τη ταφή σου
προσφέρουσι, Χριστέ μου.
Καθελών του ξύλου
ο Αριμαθαίας
εν τάφω σε κηδεύει.
Μυροφόροι ήλθον
μύρα σοι, Χριστέ μου,
κομίζουσαι προφρόνως.
Δεύρο πάσα κτίσις
ύμνους εξοδίους
προσοίσωμεν τω Κτίστη.
Ως νεκρός τον ζώντα
συν μυροφόροις πάντες
μυρίσωμεν εμφρόνως.
Ιωσήφ τρισμάκαρ,
κήδευσον το σώμα
του Χριστού του ζωοδότου.
Ους έθρεψε το μάννα,
εκίνησαν την πτέρναν
κατά του ευεργέτου.
Ους έθρεψε τω μάννα,
φέρουσι τω Σωτήρι
χολήν άμα και όξος.
Ω της παραφροσύνης
και της χριστοκτονίας
της των προφητοκτόνων!
Ως άφρων υπηρέτης
προδέδωκεν ο μύστης
την άβυσσον σοφίας.
Τον ρύστην ο πωλήσας
αιχμάλωτος κατέστη,
ο δόλιος Ιούδας.
Κατά τον Σολομώντα,
βόθρος βαθύς το στόμα
Εβραίων παρανόμων.
Εβραίων παρανόμων
εν σκολιαίς πορείαις
τρίβολοι και παγίδες.
Ιωσήφ κηδεύει
συν τω Νικοδήμω
νεκροπρεπώς τον Κτίστην.
Ζωοδότα Σώτερ,
δόξα σου τω κράτει,
τον Άδην καθελόντι.
Ύπτιον ορώσα
η πάναγνός σε, Λόγε,
μητροπρεπώς εθρήνει.
Ω γλυκύ μου έαρ,
γλυκύτατόν μου τέκνον,
που έδυ σου το κάλλος;
Θρήνον συνεκίνει
η πάναγνός σου μήτηρ,
σου Λόγε νεκρωθέντος.
Γύναια συν μύροις
ήκουσι μυρίσαι
Χριστόν το θείον μύρον.
Θάνατον θανάτω
συ θανατοίς, Θεέ μου,
θεία σου δυναστεία.
Πεπλάνηται ο πλάνος,
ο πλανηθείς λυτρούται
σοφία ση, Θεέ μου.
Προς τον πυθμένα Άδου
κατήχθη ο προδότης,
διαφθοράς εις φρέαρ.
Τρίβολοι και παγίδες
οδοί του τρισαθλίου
παράφρονος Ιούδα.
Συναπολούνται πάντες
οι σταυρωταί σου, Λόγε,
Υιέ Θεού παντάναξ.
Διαφθοράς εις φρέαρ
συναπολούνται πάντες
οι άνδρες των αιμάτων.
Υιέ Θεού παντάναξ,
Θεέ μου, πλαστουργέ μου,
πως πάθος κατεδέξω;
Η δάμαλις τον μόσχον
εν ξύλω κρεμασθέντα
ηλάλαζεν ορώσα.
Σώμα το ζωηφόρον
ο Ιωσήφ κηδεύει
μετά του Νικοδήμου.
Ανέκραζεν η κόρη
θερμώς δακρυρροούσα,
τα σπλάχνα κεντουμένη.
Ω φως των οφθαλμών μου,
γλυκύτατόν μου τέκνον,
πως τάφω νυν καλύπτη;
Τον Αδάμ και Εύαν
ελευθερώσαι Μήτερ,
μη θρήνει, ταύτα πάσχω.
Δοξάζω σου, Υιέ μου,
την άκραν ευσπλαγχνίαν,
ής χάριν ταύτα πάσχεις.
Όξος εποτίσθης
και χολήν, οικτίρμον,
την πάλαι λύων γεύσιν.
Ικρίω προσεπάγης
ο πάλαι τον λαόν σου
στύλω νεφέλης σκέπων.
Αι μυροφόροι, Σώτερ,
τω τάφω προσελθούσαι
προσέφερόν σοι μύρα.
Ανάστηθι, οικτίρμον,
ημάς εκ των βαράθρων
εξανιστών του Άδου.
Ανάστα, ζωοδότα,
η σε τεκούσα μήτηρ
δακρυρροούσα λέγει.
Σπεύσον εξαναστήναι
την λύπην λύων, Λόγε,
της σε αγνώς τεκούσης.
Ουράνιαι δυνάμεις
εξέστησαν τω φόβω
νεκρόν σε καθορώσαι.
Τοις πόθω τε και φόβω
τα πάθη σου τιμώσι
δίδου πταισμάτων λύσιν.
Ω φρικτόν και ξένον
θέαμα, Θεού Λόγε!
πως γη σε συγκαλύπτει;
Φέρων πάλαι φεύγει.
Σώτερ, Ιωσήφ σε,
και νυν σε άλλος θάπτει.
Κλαίει και θρηνεί σε
η πάναγνός σου μήτηρ,
Σωτήρ μου, νεκρωθέντα.
Φρίττουσιν οι νόες
την ξένην και φρικτήν σου
ταφήν του πάντων κτίστου.
Έρραναν τον τάφο
οι μυροφόροι μύρα
λίαν πρωί ελθούσαι.
Ειρήνην Εκκλησία,
λαώ σου σωτηρίαν
δώρησαι ση εγέρσει.
Δόξα Πατρί
Ω Τριάς, Θεέ μου
Πατήρ, Υιός και Πνεύμα,
ελέησον τον κόσμον.
Και νυν
Ιδείν την του Υιού σου
ανάστασιν Παρθένε,
αξίωσον σους δούλους.
Αι γενεαί πάσαι
ύμνον τη ταφή σου
προσφέρουσι, Χριστέ μου.
ύμνον τη ταφή σου
προσφέρουσι, Χριστέ μου.
Καθελών του ξύλου
ο Αριμαθαίας
εν τάφω σε κηδεύει.
Μυροφόροι ήλθον
μύρα σοι, Χριστέ μου,
κομίζουσαι προφρόνως.
Δεύρο πάσα κτίσις
ύμνους εξοδίους
προσοίσωμεν τω Κτίστη.
Ως νεκρός τον ζώντα
συν μυροφόροις πάντες
μυρίσωμεν εμφρόνως.
Ιωσήφ τρισμάκαρ,
κήδευσον το σώμα
του Χριστού του ζωοδότου.
Ους έθρεψε το μάννα,
εκίνησαν την πτέρναν
κατά του ευεργέτου.
Ους έθρεψε τω μάννα,
φέρουσι τω Σωτήρι
χολήν άμα και όξος.
Ω της παραφροσύνης
και της χριστοκτονίας
της των προφητοκτόνων!
Ως άφρων υπηρέτης
προδέδωκεν ο μύστης
την άβυσσον σοφίας.
Τον ρύστην ο πωλήσας
αιχμάλωτος κατέστη,
ο δόλιος Ιούδας.
Κατά τον Σολομώντα,
βόθρος βαθύς το στόμα
Εβραίων παρανόμων.
Εβραίων παρανόμων
εν σκολιαίς πορείαις
τρίβολοι και παγίδες.
Ιωσήφ κηδεύει
συν τω Νικοδήμω
νεκροπρεπώς τον Κτίστην.
Ζωοδότα Σώτερ,
δόξα σου τω κράτει,
τον Άδην καθελόντι.
Ύπτιον ορώσα
η πάναγνός σε, Λόγε,
μητροπρεπώς εθρήνει.
Ω γλυκύ μου έαρ,
γλυκύτατόν μου τέκνον,
που έδυ σου το κάλλος;
Θρήνον συνεκίνει
η πάναγνός σου μήτηρ,
σου Λόγε νεκρωθέντος.
Γύναια συν μύροις
ήκουσι μυρίσαι
Χριστόν το θείον μύρον.
Θάνατον θανάτω
συ θανατοίς, Θεέ μου,
θεία σου δυναστεία.
Πεπλάνηται ο πλάνος,
ο πλανηθείς λυτρούται
σοφία ση, Θεέ μου.
Προς τον πυθμένα Άδου
κατήχθη ο προδότης,
διαφθοράς εις φρέαρ.
Τρίβολοι και παγίδες
οδοί του τρισαθλίου
παράφρονος Ιούδα.
Συναπολούνται πάντες
οι σταυρωταί σου, Λόγε,
Υιέ Θεού παντάναξ.
Διαφθοράς εις φρέαρ
συναπολούνται πάντες
οι άνδρες των αιμάτων.
Υιέ Θεού παντάναξ,
Θεέ μου, πλαστουργέ μου,
πως πάθος κατεδέξω;
Η δάμαλις τον μόσχον
εν ξύλω κρεμασθέντα
ηλάλαζεν ορώσα.
Σώμα το ζωηφόρον
ο Ιωσήφ κηδεύει
μετά του Νικοδήμου.
Ανέκραζεν η κόρη
θερμώς δακρυρροούσα,
τα σπλάχνα κεντουμένη.
Ω φως των οφθαλμών μου,
γλυκύτατόν μου τέκνον,
πως τάφω νυν καλύπτη;
Τον Αδάμ και Εύαν
ελευθερώσαι Μήτερ,
μη θρήνει, ταύτα πάσχω.
Δοξάζω σου, Υιέ μου,
την άκραν ευσπλαγχνίαν,
ής χάριν ταύτα πάσχεις.
Όξος εποτίσθης
και χολήν, οικτίρμον,
την πάλαι λύων γεύσιν.
Ικρίω προσεπάγης
ο πάλαι τον λαόν σου
στύλω νεφέλης σκέπων.
Αι μυροφόροι, Σώτερ,
τω τάφω προσελθούσαι
προσέφερόν σοι μύρα.
Ανάστηθι, οικτίρμον,
ημάς εκ των βαράθρων
εξανιστών του Άδου.
Ανάστα, ζωοδότα,
η σε τεκούσα μήτηρ
δακρυρροούσα λέγει.
Σπεύσον εξαναστήναι
την λύπην λύων, Λόγε,
της σε αγνώς τεκούσης.
Ουράνιαι δυνάμεις
εξέστησαν τω φόβω
νεκρόν σε καθορώσαι.
Τοις πόθω τε και φόβω
τα πάθη σου τιμώσι
δίδου πταισμάτων λύσιν.
Ω φρικτόν και ξένον
θέαμα, Θεού Λόγε!
πως γη σε συγκαλύπτει;
Φέρων πάλαι φεύγει.
Σώτερ, Ιωσήφ σε,
και νυν σε άλλος θάπτει.
Κλαίει και θρηνεί σε
η πάναγνός σου μήτηρ,
Σωτήρ μου, νεκρωθέντα.
Φρίττουσιν οι νόες
την ξένην και φρικτήν σου
ταφήν του πάντων κτίστου.
Έρραναν τον τάφο
οι μυροφόροι μύρα
λίαν πρωί ελθούσαι.
Ειρήνην Εκκλησία,
λαώ σου σωτηρίαν
δώρησαι ση εγέρσει.
Δόξα Πατρί
Ω Τριάς, Θεέ μου
Πατήρ, Υιός και Πνεύμα,
ελέησον τον κόσμον.
Και νυν
Ιδείν την του Υιού σου
ανάστασιν Παρθένε,
αξίωσον σους δούλους.
Αι γενεαί πάσαι
ύμνον τη ταφή σου
προσφέρουσι, Χριστέ μου.
Επιτάφιος Θρήνος - Εγκώμια Στάση Δεύτερη
Άξιον εστί
μεγαλύνειν σε τον ζωοδότην,
τον εν τω σταυρώ τας χείρας εκτείναντα
και συντρίψαντα το κράτος του εχθρού.
Άξιον εστί
μεγαλύνειν σε τον πάντων κτίστην·
τοις σοις γαρ παθήμασιν, έχομεν
την απάθειαν, ρυσθέντες της φθοράς.
Έφριξεν η γη,
και ο ήλιος, Σώτερ, εκρύβη,
σου του ανεσπέρου φέγγους, Χριστέ,
δύναντος εν τάφω σωματικώς.
Ύπνωσας, Χριστέ,
τον φυσίζωον ύπνον εν τάφω
και βαρέος ύπνου εξήγειρας
του της αμαρτίας το των ανθρώπων γένος.
Μόνη γυναικών
χωρίς πόνον έτεκόν σε, τέκνον,
πόνους δε νυν φέρω πάθει τω σω
αφορήτους, έλεγεν η σεμνή.
Άνω σε, Σωτήρ,
αχωρίστως τω Πατρί συνόντα,
κάτω δε νεκρόν ηπλωμένον γη
φρίττουσιν ορώντα τα Σεραφείμ.
Ρήγνυται ναού
καταπέτασμα τη ση σταυρώσει,
κρύπτουσι φωστήρες, Λόγε, το φως
σου κρυβέντος, Ήλιε, υπό γην.
Γης ο κατ' αρχάς
μόνω νεύματι πήξας τον γύρον,
άπνους ως βροτός καθυπέδυ γην·
φρίξον τω θεάματι, ουρανέ.
Έδυς υπό γην
ο τον άνθρωπον χειρί σου πλάσας
ιν' εξαναστήσης του πτώματος
των βροτών τα στίφη πανσθενεστάτω κράτει.
Θρήνον ιερόν
δεύτε άσωμεν Χριστώ θανόντι,
ως αι μυροφόροι γυναίκες πριν
ίνα και το χαίρε ακουσώμεθα συν αυταίς.
Μύρον αληθώς
συ ακένωτον υπάρχεις, Λόγε·
όθεν σοι και μύρα προσέφερον
ως νεκρώ τω ζώντι γυναίκες μυροφόροι.
Άδου μεν ταφείς
τα βασίλεια, Χριστέ, συντρίβεις,
θάνατον θανάτω δε θανατοίς
και φθοράς λυτρούσαι τους γηγενείς.
Ρείθρα της ζωής
η προχέουσα Θεού σοφία
τάφον υπεισδύσα ζωοποιεί
τους εν τοις αδύτοις Άδου μυχοίς.
Ίνα των βροτών
καινουργήσω συντριβείσαν φύσιν,
πέπληγμαι θανάτω θελών σαρκί,
Μήτερ ουν μη κόπτου τοις οδυρμοίς.
Έδυς υπό γην
ο φωσφόρος της δικαιοσύνης
και νεκρούς ώσπερ εξ ύπνου εξήγειρας,
εκδιώξας άπαν το εν τω άδη σκότος.
Κόκκος διφυής
ο φυσίζωος εν γης λαγόσι
σπείρεται, συν δάκρυσι σήμερον,
αλλ' αναβλαστήσας κόσμον χαροποιήσει.
Έπτηξεν Αδάμ
Θεού βαίνοντος εν Παραδείσω,
χαίρει δε προς άδην φοιτήσαντος,
πεπτωκός το πρώην και νυν εγηγερμένος.
Σπένδει σοι χοάς
η τεκούσα σε, Χριστέ, δακρύων,
σαρκικώς κατατεθέντι εν μνήματι,
εκβοώσα· Τέκνον ανάστα, ως προέφης.
Τάφω Ιωσήφ
ευλαβώς σε τω καινώ συγκρύπτων,
ύμνους εξοδίους θεοπρεπείς
τοις συμμίκτοις θρήνοις μέλπει σοι, Σωτήρ.
Ήλοις σε σταυρώ
πεπαρμένον η ση μήτηρ, Λόγε
βλέψασα, τοις ήλοις λύπης πικράς
βέβληται και βέλεσι την ψυχήν.
Σε τον του παντός
γλυκασμόν η μήτηρ καθορώσα
πόμα ποτιζόμενον το πικρόν,
δάκρυσι τας όψεις βρέχει πικρώς.
Τέτρωμαι δεινώς
και σπαράττομαι τα σπλάχνα, Λόγε,
βλέπουσα την άδικον σου σφαγήν·
έλεγεν η πάναγνος εν κλαυθμώ.
Όμμα το γλυκύ
και τα χείλη σου πως μύσω, Λόγε;
πως νεκροπρεπώς δε κηδεύσω Σε;
φρίττων ανεβόα ο Ιωσήφ.
Ύμνους Ιωσήφ
και Νικόδημος επιταφίους
άδουσι Χριστώ νεκρωθέντι νυν·
άδει δε συν τούτους και Σεραφείμ.
Δύνεις υπό γην,
Σώτερ, ήλιε δικαιοσύνης·
όθεν η τεκούσα σελήνη σε ταις
λύπαις εκλείπει, της θέας στερουμένη.
Έφριξεν ορών,
Σώτερ, Άδης σε τον ζωοδότην
πλούτον τον εκείνου σκυλεύοντα
και τους απ' αιώνος νεκρούς εξανιστώντα.
Ήλιος φαιδρόν
απαστράπτει μετά νύκτα, Λόγε,
και συ δ' αναστάς εξαστράψειας
μετά θάνατον φαιδρώς ως εκ παστού.
Γη σε, πλαστουργέ,
υπό κόλπους δεξαμενή,
τρόμω συσχεθείσα, Σώτερ, τινάσσεται,
αφυπνώσασα νεκρούς τω τιναγμώ.
Μύροις σε, Χριστέ,
ο Νικόδημος και ο ευσχήμων
νυν καινοπρεπώς περιστείλαντες,
Φρίξον, ανεβόων, πάσα η γη!
Έδυς, φωτουργέ,
και συνέδυ σοι το φως ηλίου·
τρόμω δε η κτίσις συνέχεται,
πάντων σε κηρύττουσα Ποιητήν.
Λίθος λαξευτός
τον ακρόγωνον καλύπτει λίθον·
άνθρωπος θνητός δ' ως θνητόν Θεόν
κρύπτει νυν τω τάφω· φρίξον η γη!
Ίδε μαθητήν,
ον ηγάπησας και σην μητέρα,
τέκνον, και φθογγήν δος, γλυκύτατον,
έκραζε δακρύουσα η Αγνή.
Συ ως ων ζωής
χορηγός, Λόγε, τους Ιουδαίους
εν σταυρώ ταθείς ουκ ενέκρωσας,
αλλ' ανέστησας και τούτων τους νεκρούς.
Κάλλος, Λόγε, πριν,
ουδέ είδος εν τω πάσχειν έσχες,
αλλ' εξαναστάς υπερέλαμψας,
καλλωπίσας τους βροτούς θείαις αυγαίς.
Έδυς τη σαρκί
ο ανέσπερος εις γην φωσφόρος·
και μη φέρων βλέπειν ο ήλιος
εσκοτίσθη μεσημβρίας εν ακμή.
Ήλιος ομού
και σελήνη σκοτισθέντες, Σώτερ,
δούλους ευνοούντας εικόνιζον,
οι μελαίνας αμφιέννυνται στολάς.
Οίδε σε Θεόν
Εκατόνταρχος, καν ενεκρώθεις·
πως σε ουν, Θεέ μου, ψαύσω χερσί;
φρίττω, ανεβόα ο Ιωσήφ.
Ύπνωσεν Αδάμ,
αλλά θάνατον πλευράς εξάγει·
συ δε νυν υπνώσας, Λόγε Θεού,
βρύεις εκ πλευράς σου κόσμω ζωήν.
Ύπνωσας μικρόν
και εζώωσας τους τεθνεώτας
και εξαναστάς εξανέστησας
τους υπνούντας εξ αιώνων Αγαθέ.
Ήρθης από γης,
αλλ' ανέβλυσας της σωτηρίας
σου τον οίνον, ζωήρυττε άμπελε.
Δοξάζω σου το πάθος και τον σταυρόν.
Πως οι νοεροί
ταγματάρχαι σε, Σωτήρ, ορώντες
γυμνόν, ημαγμένον, κατάκριτον,
έφερον την τόλμην των σταυρωτών;
Αραβιανόν,
σκολιώτατον γένος Εβραίων,
έγνως την ανέγερσιν του ναού·
δια τι κατέκρινας τον Χριστόν!
Χλαίναν εμπαιγμού
τον κοσμήτορα πάντων ενδύεις,
ος τον ουρανόν κατηστέρωσε
και την γην εκόσμησε θαυμαστώς.
Ώσπερ πελεκάν,
τετρωμένος την πλευράν σου, Λόγε,
σους θανόντας παίδας εζώωσας,
επιστάξας ζωτικούς αυτοίς κρουνούς.
Ήλιον το πριν
Ιησούς τους αλλοφύλους κόπτων
έστησεν· αυτόν δε απέκρυψας,
καταβάλλων τον του σκότους αρχηγόν.
Κόλπων πατρικών
ανεκφοίτητος μείνας, οικτίρμον,
και βροτός γενέσθαι ευδόκησας
και εις άδην καταβέβηκας, Χριστέ.
Ήρθη σταυρωθείς
ο εν ύδασι την γην κρεμάσας
και ως άπνους εν αυτή νυν προσκλίνεται,
ο μη φέρουσα εσείετο δεινώς.
Οίμοι, ω Υιέ!
η απείρανδρος θρηνεί και λέγει·
ον ως βασιλέα γαρ ήλπιζον,
κατάκριτον νυν βλέπω εν σταυρώ.
Ταύτα Γαβριήλ
μοι απήγγειλεν, ότε κατέπτη,
ος την βασιλείαν αιώνιον
έφη του Υιού μου του Ιησού.
Φευ! του Συμεών
εκτετέλεσται η προφητεία·
η γαρ ση ρομφαία διέδραμε
την εμήν καρδίαν Εμμανουήλ.
Καν τους εκ νεκρών
επαισχύνθητε, ω Ιουδαίοι,
ους ο ζωοδότης ανέστησεν,
ον υμείς εκτείνατε φθονερώς.
Έφριξεν ιδών
το αόρατον φως, σε Χριστέ μου,
μνήματι κρυπτόμενον άπνουν τε,
και εσκότασεν ο ήλιος το φως
Έκλαιε πικρώς
η πανάμωμος μήτηρ σου, Λόγε,
ότε εν τω τάφω εώρακε
σε τον άφραστον και άναρχον Θεόν.
Νέκρωσιν την σην
η πανάφθορος, Χριστέ, σου μήτηρ
βλέπουσα, πικρώς σοι εφθέγγετο·
Μη βραδύνης, η ζωή, εν τοις νεκροίς.
Άδης ο δεινός
συνετρόμαξεν, ότε σε είδεν,
ήλιε της δόξης αθάνατε,
και εδίδου τους δεσμίους εν σπουδή.
Μέγα και φρικτόν,
Σώτερ, θέαμα νυν καθοράται!
ο ζωής γαρ πέλων παραίτιος
θάνατον υπέστη, ζωώσαι θέλων πάντας.
Νύττη την πλευράν
και ηλούσαι, δέσποτα, τας χείρας,
πληγήν εκ πλευράς σου ιώμενος
και την ακρασίαν χειρών των προπατόρων.
Πριν τον της Ραχήλ
υιόν έκλαυσεν άπας κατ' οίκον·
νυν τον της Παρθένου εκόψατο
μαθητών χορεία συν τη Μητρί.
Ράπισμα χειρών
Χριστού δέδωκαν εν σιαγόνι,
του χειρί τον άνθρωπον πλάσαντος
και τας μύλας θλάσαντος του θηρός.
Ύμνοις σου, Χριστέ,
νυν την σταύρωσιν και την ταφήν τε
άπαντες πιστοί εκθειάζομεν,
οι θανάτου λυτρωθέντες ση ταφή.
Δόξα Πατρί
Άναρχε Θεέ,
συναΐδιε Λόγε και Πνεύμα,
σκήπτρα των ανάκτων κραταίωσον
κατά πολεμίων, ως αγαθός.
Και νυν
Τέξασα ζωήν,
παναμώμητε αγνή Παρθένε,
παύσον Εκκλησίας τα σκάνδαλα
και βράβευσον ειρήνην, ως αγαθή.
Άξιον εστί
μεγαλύνειν σε τον ζωοδότην
τον εν τω σταυρώ τας χείρας εκτείναντα
και συντρίψαντα το κράτος του εχθρού.
μεγαλύνειν σε τον ζωοδότην,
τον εν τω σταυρώ τας χείρας εκτείναντα
και συντρίψαντα το κράτος του εχθρού.
Άξιον εστί
μεγαλύνειν σε τον πάντων κτίστην·
τοις σοις γαρ παθήμασιν, έχομεν
την απάθειαν, ρυσθέντες της φθοράς.
Έφριξεν η γη,
και ο ήλιος, Σώτερ, εκρύβη,
σου του ανεσπέρου φέγγους, Χριστέ,
δύναντος εν τάφω σωματικώς.
Ύπνωσας, Χριστέ,
τον φυσίζωον ύπνον εν τάφω
και βαρέος ύπνου εξήγειρας
του της αμαρτίας το των ανθρώπων γένος.
Μόνη γυναικών
χωρίς πόνον έτεκόν σε, τέκνον,
πόνους δε νυν φέρω πάθει τω σω
αφορήτους, έλεγεν η σεμνή.
Άνω σε, Σωτήρ,
αχωρίστως τω Πατρί συνόντα,
κάτω δε νεκρόν ηπλωμένον γη
φρίττουσιν ορώντα τα Σεραφείμ.
Ρήγνυται ναού
καταπέτασμα τη ση σταυρώσει,
κρύπτουσι φωστήρες, Λόγε, το φως
σου κρυβέντος, Ήλιε, υπό γην.
Γης ο κατ' αρχάς
μόνω νεύματι πήξας τον γύρον,
άπνους ως βροτός καθυπέδυ γην·
φρίξον τω θεάματι, ουρανέ.
Έδυς υπό γην
ο τον άνθρωπον χειρί σου πλάσας
ιν' εξαναστήσης του πτώματος
των βροτών τα στίφη πανσθενεστάτω κράτει.
Θρήνον ιερόν
δεύτε άσωμεν Χριστώ θανόντι,
ως αι μυροφόροι γυναίκες πριν
ίνα και το χαίρε ακουσώμεθα συν αυταίς.
Μύρον αληθώς
συ ακένωτον υπάρχεις, Λόγε·
όθεν σοι και μύρα προσέφερον
ως νεκρώ τω ζώντι γυναίκες μυροφόροι.
Άδου μεν ταφείς
τα βασίλεια, Χριστέ, συντρίβεις,
θάνατον θανάτω δε θανατοίς
και φθοράς λυτρούσαι τους γηγενείς.
Ρείθρα της ζωής
η προχέουσα Θεού σοφία
τάφον υπεισδύσα ζωοποιεί
τους εν τοις αδύτοις Άδου μυχοίς.
Ίνα των βροτών
καινουργήσω συντριβείσαν φύσιν,
πέπληγμαι θανάτω θελών σαρκί,
Μήτερ ουν μη κόπτου τοις οδυρμοίς.
Έδυς υπό γην
ο φωσφόρος της δικαιοσύνης
και νεκρούς ώσπερ εξ ύπνου εξήγειρας,
εκδιώξας άπαν το εν τω άδη σκότος.
Κόκκος διφυής
ο φυσίζωος εν γης λαγόσι
σπείρεται, συν δάκρυσι σήμερον,
αλλ' αναβλαστήσας κόσμον χαροποιήσει.
Έπτηξεν Αδάμ
Θεού βαίνοντος εν Παραδείσω,
χαίρει δε προς άδην φοιτήσαντος,
πεπτωκός το πρώην και νυν εγηγερμένος.
Σπένδει σοι χοάς
η τεκούσα σε, Χριστέ, δακρύων,
σαρκικώς κατατεθέντι εν μνήματι,
εκβοώσα· Τέκνον ανάστα, ως προέφης.
Τάφω Ιωσήφ
ευλαβώς σε τω καινώ συγκρύπτων,
ύμνους εξοδίους θεοπρεπείς
τοις συμμίκτοις θρήνοις μέλπει σοι, Σωτήρ.
Ήλοις σε σταυρώ
πεπαρμένον η ση μήτηρ, Λόγε
βλέψασα, τοις ήλοις λύπης πικράς
βέβληται και βέλεσι την ψυχήν.
Σε τον του παντός
γλυκασμόν η μήτηρ καθορώσα
πόμα ποτιζόμενον το πικρόν,
δάκρυσι τας όψεις βρέχει πικρώς.
Τέτρωμαι δεινώς
και σπαράττομαι τα σπλάχνα, Λόγε,
βλέπουσα την άδικον σου σφαγήν·
έλεγεν η πάναγνος εν κλαυθμώ.
Όμμα το γλυκύ
και τα χείλη σου πως μύσω, Λόγε;
πως νεκροπρεπώς δε κηδεύσω Σε;
φρίττων ανεβόα ο Ιωσήφ.
Ύμνους Ιωσήφ
και Νικόδημος επιταφίους
άδουσι Χριστώ νεκρωθέντι νυν·
άδει δε συν τούτους και Σεραφείμ.
Δύνεις υπό γην,
Σώτερ, ήλιε δικαιοσύνης·
όθεν η τεκούσα σελήνη σε ταις
λύπαις εκλείπει, της θέας στερουμένη.
Έφριξεν ορών,
Σώτερ, Άδης σε τον ζωοδότην
πλούτον τον εκείνου σκυλεύοντα
και τους απ' αιώνος νεκρούς εξανιστώντα.
Ήλιος φαιδρόν
απαστράπτει μετά νύκτα, Λόγε,
και συ δ' αναστάς εξαστράψειας
μετά θάνατον φαιδρώς ως εκ παστού.
Γη σε, πλαστουργέ,
υπό κόλπους δεξαμενή,
τρόμω συσχεθείσα, Σώτερ, τινάσσεται,
αφυπνώσασα νεκρούς τω τιναγμώ.
Μύροις σε, Χριστέ,
ο Νικόδημος και ο ευσχήμων
νυν καινοπρεπώς περιστείλαντες,
Φρίξον, ανεβόων, πάσα η γη!
Έδυς, φωτουργέ,
και συνέδυ σοι το φως ηλίου·
τρόμω δε η κτίσις συνέχεται,
πάντων σε κηρύττουσα Ποιητήν.
Λίθος λαξευτός
τον ακρόγωνον καλύπτει λίθον·
άνθρωπος θνητός δ' ως θνητόν Θεόν
κρύπτει νυν τω τάφω· φρίξον η γη!
Ίδε μαθητήν,
ον ηγάπησας και σην μητέρα,
τέκνον, και φθογγήν δος, γλυκύτατον,
έκραζε δακρύουσα η Αγνή.
Συ ως ων ζωής
χορηγός, Λόγε, τους Ιουδαίους
εν σταυρώ ταθείς ουκ ενέκρωσας,
αλλ' ανέστησας και τούτων τους νεκρούς.
Κάλλος, Λόγε, πριν,
ουδέ είδος εν τω πάσχειν έσχες,
αλλ' εξαναστάς υπερέλαμψας,
καλλωπίσας τους βροτούς θείαις αυγαίς.
Έδυς τη σαρκί
ο ανέσπερος εις γην φωσφόρος·
και μη φέρων βλέπειν ο ήλιος
εσκοτίσθη μεσημβρίας εν ακμή.
Ήλιος ομού
και σελήνη σκοτισθέντες, Σώτερ,
δούλους ευνοούντας εικόνιζον,
οι μελαίνας αμφιέννυνται στολάς.
Οίδε σε Θεόν
Εκατόνταρχος, καν ενεκρώθεις·
πως σε ουν, Θεέ μου, ψαύσω χερσί;
φρίττω, ανεβόα ο Ιωσήφ.
Ύπνωσεν Αδάμ,
αλλά θάνατον πλευράς εξάγει·
συ δε νυν υπνώσας, Λόγε Θεού,
βρύεις εκ πλευράς σου κόσμω ζωήν.
Ύπνωσας μικρόν
και εζώωσας τους τεθνεώτας
και εξαναστάς εξανέστησας
τους υπνούντας εξ αιώνων Αγαθέ.
Ήρθης από γης,
αλλ' ανέβλυσας της σωτηρίας
σου τον οίνον, ζωήρυττε άμπελε.
Δοξάζω σου το πάθος και τον σταυρόν.
Πως οι νοεροί
ταγματάρχαι σε, Σωτήρ, ορώντες
γυμνόν, ημαγμένον, κατάκριτον,
έφερον την τόλμην των σταυρωτών;
Αραβιανόν,
σκολιώτατον γένος Εβραίων,
έγνως την ανέγερσιν του ναού·
δια τι κατέκρινας τον Χριστόν!
Χλαίναν εμπαιγμού
τον κοσμήτορα πάντων ενδύεις,
ος τον ουρανόν κατηστέρωσε
και την γην εκόσμησε θαυμαστώς.
Ώσπερ πελεκάν,
τετρωμένος την πλευράν σου, Λόγε,
σους θανόντας παίδας εζώωσας,
επιστάξας ζωτικούς αυτοίς κρουνούς.
Ήλιον το πριν
Ιησούς τους αλλοφύλους κόπτων
έστησεν· αυτόν δε απέκρυψας,
καταβάλλων τον του σκότους αρχηγόν.
Κόλπων πατρικών
ανεκφοίτητος μείνας, οικτίρμον,
και βροτός γενέσθαι ευδόκησας
και εις άδην καταβέβηκας, Χριστέ.
Ήρθη σταυρωθείς
ο εν ύδασι την γην κρεμάσας
και ως άπνους εν αυτή νυν προσκλίνεται,
ο μη φέρουσα εσείετο δεινώς.
Οίμοι, ω Υιέ!
η απείρανδρος θρηνεί και λέγει·
ον ως βασιλέα γαρ ήλπιζον,
κατάκριτον νυν βλέπω εν σταυρώ.
Ταύτα Γαβριήλ
μοι απήγγειλεν, ότε κατέπτη,
ος την βασιλείαν αιώνιον
έφη του Υιού μου του Ιησού.
Φευ! του Συμεών
εκτετέλεσται η προφητεία·
η γαρ ση ρομφαία διέδραμε
την εμήν καρδίαν Εμμανουήλ.
Καν τους εκ νεκρών
επαισχύνθητε, ω Ιουδαίοι,
ους ο ζωοδότης ανέστησεν,
ον υμείς εκτείνατε φθονερώς.
Έφριξεν ιδών
το αόρατον φως, σε Χριστέ μου,
μνήματι κρυπτόμενον άπνουν τε,
και εσκότασεν ο ήλιος το φως
Έκλαιε πικρώς
η πανάμωμος μήτηρ σου, Λόγε,
ότε εν τω τάφω εώρακε
σε τον άφραστον και άναρχον Θεόν.
Νέκρωσιν την σην
η πανάφθορος, Χριστέ, σου μήτηρ
βλέπουσα, πικρώς σοι εφθέγγετο·
Μη βραδύνης, η ζωή, εν τοις νεκροίς.
Άδης ο δεινός
συνετρόμαξεν, ότε σε είδεν,
ήλιε της δόξης αθάνατε,
και εδίδου τους δεσμίους εν σπουδή.
Μέγα και φρικτόν,
Σώτερ, θέαμα νυν καθοράται!
ο ζωής γαρ πέλων παραίτιος
θάνατον υπέστη, ζωώσαι θέλων πάντας.
Νύττη την πλευράν
και ηλούσαι, δέσποτα, τας χείρας,
πληγήν εκ πλευράς σου ιώμενος
και την ακρασίαν χειρών των προπατόρων.
Πριν τον της Ραχήλ
υιόν έκλαυσεν άπας κατ' οίκον·
νυν τον της Παρθένου εκόψατο
μαθητών χορεία συν τη Μητρί.
Ράπισμα χειρών
Χριστού δέδωκαν εν σιαγόνι,
του χειρί τον άνθρωπον πλάσαντος
και τας μύλας θλάσαντος του θηρός.
Ύμνοις σου, Χριστέ,
νυν την σταύρωσιν και την ταφήν τε
άπαντες πιστοί εκθειάζομεν,
οι θανάτου λυτρωθέντες ση ταφή.
Δόξα Πατρί
Άναρχε Θεέ,
συναΐδιε Λόγε και Πνεύμα,
σκήπτρα των ανάκτων κραταίωσον
κατά πολεμίων, ως αγαθός.
Και νυν
Τέξασα ζωήν,
παναμώμητε αγνή Παρθένε,
παύσον Εκκλησίας τα σκάνδαλα
και βράβευσον ειρήνην, ως αγαθή.
Άξιον εστί
μεγαλύνειν σε τον ζωοδότην
τον εν τω σταυρώ τας χείρας εκτείναντα
και συντρίψαντα το κράτος του εχθρού.
Επιτάφιος Θρήνος - Εγκώμια Στάση Πρώτη
Η ζωή εν τάφω
κατετέθης, Χριστέ,
και αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο,
συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σην.
Η ζωή, πώς θνήσκεις;
πώς και τάφω οικείς;
του θανάτου το βασίλειον λύεις δε,
και του Άδου τους νεκρούς εξανιστάς.
Μεγαλύνομέν σε,
Ιησού βασιλεύ,
και τιμώμεν την ταφήν και τα πάθη σου,
δι' ων έσωσας ημάς εκ της φθοράς.
Μέτρα γης ο στήσας
εν σμικρώ κατοικείς,
Ιησού παμβασιλεύ, τάφω σήμερον,
εκ μνημάτων τους θανόντας ανιστών.
Ιησού Χριστέ μου,
βασιλεύ του παντός,
τι ζητών τοις εν τω Άδη ελήλυθας,
ή το γένος απολύσαι των βροτών;
Ο δεσπότης πάντων
καθοράται νεκρός,
και εν μνήματι καινώ κατατίθεται
ο κενώσας τα μνημεία των νεκρών.
Η ζωή εν τάφω
κατετέθης Χριστέ,
και θανάτω σου τον θάνατον ώλεσας
και επήγασας τω κόσμω την ζωήν.
Μετά των κακούργων
ως κακούργος, Χριστέ,
ελογίσθης, δικαιών ημάς άπαντας
κακουργίας του αρχαίου πτερνιστού.
Ο ωραίος κάλλει
παρά πάντας βροτούς
ως ανείδεος νεκρός καταφαίνεται,
ο την φύσιν ωραΐσας του παντός.
Άδης πως υποίσει, Σώτερ,
παρουσίαν την σην
και μη θάττον συνθλασθείη σκοτούμενος,
αστραπής φωτός σου αίγλη εκτυφλωθείς;
Ιησού, γλυκύ μοι
και σωτήριον φως,
τάφω πως εν σκοτεινώ κατακέκρυψαι;
ω αφάτου και αρρήτου ανοχής!
Απορεί και φύσις
νοερά και πληθύς
η ασώματος, Χριστέ, το μυστήριον
της αφράστου και αρρήτου σου ταφής.
Ω θαυμάτων ξένων,
ω πραγμάτων καινών!
ο πνοής μοι χορηγός άπνους φέρεται
κηδευόμενος χερσί του Ιωσήφ.
Και εν τάφω έδυς
και των κόλπων, Χριστέ
των πατρώων ουδαμώς απεφοίτησας·
τούτο ξένον και παράδοξον ομού.
Αληθής και πόλου
και της γης βασιλεύς,
ει και τάφω σμικροτάτω συγκέκλεισαι,
επεγνώσθης πάση κτίσει Ιησού.
Σου τεθέντος τάφω,
πλαστουργέτα Χριστέ,
τα του άδου εσαλεύθη θεμέλια
και μνημεία ανεώχθη των βροτών.
Ο την γην κατέχων
τη δρακί νεκρωθείς,
σαρκικώς υπό της γης νυν συνέχεται,
τους νεκρούς λυτρών της άδου συνοχής.
Εκ φθοράς ανέβης
η ζωή μου, Σωτήρ,
σου θανόντος και νεκροίς προσφοιτήσαντος
και συνθλάσαντος του άδου τους μοχλούς.
Ως φωτός λυχνία
νυν η σαρξ του Θεού
υπό γην ως υπό μόδιον κρύπτεται
και διώκει τον εν άδη σκοτασμόν.
Νοερών συντρέχει
στρατιών η πληθύς
Ιωσήφ συν Νικοδήμω συστείλαι σε
τον αχώρητον εν μνήματι σμικρώ.
Νεκρωθείς βουλήσει
και τεθείς υπό γην
ζωοβρύτα Ιησού μου, εζώωσας
νεκρωθέντα παραβάσει με πικρά.
Ο χειρί σου πλάσας
τον Αδάμ, εκ της γης
δι' αυτόν τη Φύσει γέγονας άνθρωπος
και εσταύρωσαι βουλήματι τω σω.
Ηλλοιούτο πάσα κτίσις
πάθη τω σω·
πάντα γαρ σοι, Λόγε, συνέπασχον,
συνοχέα σε γινώσκοντα παντός.
Της ζωής την πέτραν
εν κοιλίαν λαβών,
άδης ο παμφάγος εξήμεσεν,
εξ αιώνος ους κατέπιε νεκρούς.
Εν καινώ μνημείω
κατετέθης, Χριστέ,
και την φύσιν των βροτών ανεκαίνισας,
αναστάς θεοπρεπώς εκ των νεκρών.
Επί γης κατήλθες,
ίνα σώσης Αδάμ,
και εν γη μη ευρηκώς τούτον, Δέσποτα,
μέχρις άδου κατελήλυθας ζητών.
Συγκλονείται φόβω
πάσα, Λόγε, η γη,
και φωσφόρος τας ακτίνας απέκρυψε,
του μεγίστου γη κρυβέντος σου φωτός.
Ως βροτός μεν θνήσκεις
εκουσίως Σωτήρ,
ως Θεός δε τους θνητούς εξανέστησας
εκ μνημάτων και βυθού αμαρτιών.
Δακρυρρόους θρήνους
επί σε η αγνή
μητρικώς, ω Ιησού, επιρραίνουσα
ανεβόα· πώς κηδεύσω σε Υιέ;
Ώσπερ σίτου κόκκος
υποδύς κόλπους γης
τον πολύχουν αποδέδωκας άσταχυν,
αναστήσας τους βροτούς τους εξ Αδάμ.
Υπό γην εκρύβης,
ώσπερ ήλιος, νυν
και νυκτί τη του θανάτου κεκάλυψαι·
αλλ' ανάτειλον φαιδρότερον, Σωτήρ.
Ως ηλίου δίσκον
η σελήνη, Σωτήρ
αποκρύπτει, και σε τάφος νυν έκρυψεν,
εκλιπόντα τω θανάτω σαρκικώς.
Η ζωή θανάτου
γευσαμένη, Χριστός
εκ θανάτου τους βροτούς ηλευθέρωσε
και τοις πάσι νυν δωρείται την ζωήν.
Νεκρωθέντα πάλαι
τον Αδάμ φθονερώς,
επανάγεις προς ζωήν τη νεκρώσει σου
νέος, Σώτερ, εν σαρκί φανείς Αδάμ.
Νοεραί σε τάξεις,
ηπλωμένον νεκρόν,
καθορώσαι δι' ημάς εξεπλήττοντο,
καλυπτόμεναι ταις πτέρυξι, Σωτήρ.
Καθελών σε, Λόγε
από ξύλου νεκρόν,
εν μνημείω Ιωσήφ νυν κατέθετο.
Αλλ' ανάστα, σώζων πάντας ως Θεός.
Των αγγέλων, Σώτερ,
χαρμονή πεφυκώς,
νυν και λύπης τούτοις γέγονας αίτιος,
καθορώμενος σαρκί άπνους νεκρός.
Υψωθέν εν ξύλω,
και τους ζώντας βροτούς
συνυψοίς· υπό την γην δε γενόμενος,
τούς κειμένους υπ' αυτήν εξανιστάς.
Ώσπερ λέων, Σώτερ,
αφυπνώσας σαρκί,
ως τις σκύμνος ο νεκρός εξανίστασαι,
αποθέμενος το γήρας της σαρκός.
Την πλευράν ενύγης
ο πλευράν ειληφώς
του Αδάμ, εξ ης την Εύαν διέπλασας,
και εξέβλυσας κρουνούς καθαρτικούς.
Εν κρυπτώ μεν πάλαι
θύεται ο αμνός·
συ δ' υπαίθριος τυθείς, ανεξίκακε,
πάσαν κτίσιν απεκάθηρας, Σωτήρ.
Τις εξείποι τρόπον
φρικτόν, όντως καινόν;
ο δεσπόζων γαρ της κτίσεως σήμερον
πάθος δέχεται και θνήσκει δι' ημάς.
Ο ζωής ταμίας
πως οράται νεκρός;
εκπληττόμενοι οι άγγελοι έκραζον·
πώς δ' εν μνήματι συγκλείεται Θεός;
Λογχονύκτου, Σώτερ,
εκ πλευράς σου ζωήν
τη ζωή, τη εκ ζωής εξωσάση με,
επιστάζεις και ζωοίς με συν αυτή.
Απλωθείς εν ξύλω
συνηγάγου βροτούς·
την πλευράν σου δε νυγείς την ζωήρρυτον,
πάσιν άφεσιν πηγάζεις, Ιησού.
Ο ευσχήμων, Σώτερ,
σχηματίζει φρικτώς
και κηδεύει ως νεκρόν ευσχημόνως σε
και θαμβείταί σου το σχήμα το φρικτόν.
Υπό γην βουλήσει
κατελθών ως θνητός,
επανάγεις από γης προς ουράνια
τους εκείθεν πεπτωκότας, Ιησού.
Καν νεκρός ωράθης,
αλλά ζων ως Θεός
νεκρωθέντας τους βροτούς ανεζώωσας,
τον εμόν απονεκρώσας νεκρωτήν.
Ω χαράς εκείνης!
ω πολλής ηδονής!
ήσπερ τους εν Άδη πεπλήρωκας,
εν πυθμέσι φως αστράψας ζοφεροίς.
Προσκυνώ το πάθος,
ανυμνώ την ταφήν,
μεγαλύνω σου το κράτος, φιλάνθρωπε,
δι' ων λέλυμαι παθών φθοροποιών.
Κατά σου ρομφαία
εστιλβούτο, Χριστέ,
και ρομφαία ισχυρού μεν αμβλύνεται
και ρομφαία δε τροπούται της Εδέμ.
Η αμνάς τον άρνα
βλέπουσα εν σφαγή
ταις αικίσι βαλλομένη ηλάλαζε,
συγκινούσα και το ποίμνιον βοάν.
Καν ενθάπτη τάφω,
καν εις Άδου μολής,
αλλά, Σώτερ, και τους τάφους εκένωσας
και τον Άδην απεγύμνωσας Χριστέ.
Εκουσίως, Σώτερ,
κατελθών υπό γην,
νεκρωθέντας τους βροτούς ανεζώωσας
και ανήγαγες εν δόξη πατρική.
Της Τριάδος ο εις
εν σαρκί δι' ημάς
επονείδιστον υπέμεινε θάνατον·
φρίττει ήλιος και τρέμει δε η γη.
Ως πικράς εκ κρήνης,
της Ιούδα φυλής
οι απόγονοι εν λάκκω κατέθεντο
τον τροφέα μανναδότην Ιησού.
Ο κριτής ως κρίτος
προ Πιλάτου κριτού
και παρίστατο και θάνατον άδικον
κατεκρίθη δια ξύλου σταυρικού.
Αλαζών Ισραήλ,
μιαιφόνε λαέ,
τι παθών τον Βαραββάν ηλευθέρωσας,
τον Σωτήρα δε παρέδωκας σταυρώ;
Ο χειρί σου πλάσας
τον Αδάμ εκ της γης,
δι' αυτόν τη φύσει γέγονας άνθρωπος
και εσταύρωσαι βουλήματι τω σω.
Υπακούσας, Λόγε,
τω ιδίω Πατρί,
μέχρις άδου του δεινού καταβέβηκας
και ανέστησας, το γένος των βροτών.
Οίμοι, φως του κόσμου
οίμοι φως το εμόν!
Ιησού μου ποθεινότατε, έκραζεν
η Παρθένος θρηνωδούσα γοερώς.
Φθονουργέ, φονουργέ,
και αλάστορ λαέ,
καν σινδόνας και αυτό το σουδάριον
αισχύνθητι, αναστάντος του Χριστού.
Δολοφόνε δεύρο,
μιαρέ μαθητά,
και τον τρόπον της κακίας σου δείξόν μοι,
δι’ όν γέγονας προδότης του Χριστού.
Ως φιλάνθρωπός τις
υποκρίνει, μωρέ
και τυφλέ πανολεθρότατε άσπονδε,
ο το μύρον πεπρακώς δια τιμής.
Ουρανίου μύρου
ποίαν έσχες τιμήν;
του τιμίου τι εδέξω αντάξιον;
λύσσαν εύρες καταρώτατε Σατάν.
Ει φιλόπτωχος ει
και το μύρον λυπεί,
κενουμένου εις ψυχής ιλαστήριον,
πως χρυσώ απεμπολείς τον φωταυγή;
Ω Θεέ και λόγε,
ω χαρά η εμή,
πως ενέγκω σου ταφήν την τριήμερον;
νυν σπαράττομαι τα σπλάχνα μητρικώς.
Τις μοι δώσει ύδωρ
και δακρύων πηγάς;
η θεόνυμφος Παρθένος εκραύγαζεν,
ίνα κλαύσω τον γλυκύν μου Ιησούν;
Ω βουνοί και νάπαι
και ανθρώπων πληθύς,
κλαύσατε και πάντα θρηνήσατε
συν εμοί τη του Θεού υμών Μητρί.
Πότε ίδω, Σώτερ,
σε το άχρονον φως,
την χαράν και ηδονήν της καρδιάς μου;
η Παρθένος ανεβόα γοερώς.
Καν ως πέτρα, Σώτερ,
η ακρότομος συ
κατεδέξω την τομήν, αλλ' επήγασας
ζων το ρείθρον ως πηγήν ων της ζωής.
Ως εν κρήνης μιάς
τον διπλούν ποταμόν
της πλευράς σου προχεούσης αρδόμενοι,
την αθάνατον καρπούμεθα ζωήν.
Θέλων ώφθης, Λόγε,
εν τω τάφω νεκρός,
αλλά ζης και τους βροτούς, ως προείρηκας,
αναστάσει σου, Σωτήρ μου, εγερείς.
Δόξα Πατρί
Ανυμνούμεν, Λόγε,
σε τον πάντων Θεόν,
συν Πατρί και τω Αγίω σου Πνεύματι,
και δοξάζομεν την θείαν σου ταφήν.
Και νυν
Μακαρίζομέν σε
Θεοτόκε αγνή,
και τιμώμεν την ταφήν την τριήμερον
του Υιού σου και Θεού ημών πιστώς.
Η ζωή εν τάφω
κατετέθης, Χριστέ,
και αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο
συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σην.
κατετέθης, Χριστέ,
και αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο,
συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σην.
Η ζωή, πώς θνήσκεις;
πώς και τάφω οικείς;
του θανάτου το βασίλειον λύεις δε,
και του Άδου τους νεκρούς εξανιστάς.
Μεγαλύνομέν σε,
Ιησού βασιλεύ,
και τιμώμεν την ταφήν και τα πάθη σου,
δι' ων έσωσας ημάς εκ της φθοράς.
Μέτρα γης ο στήσας
εν σμικρώ κατοικείς,
Ιησού παμβασιλεύ, τάφω σήμερον,
εκ μνημάτων τους θανόντας ανιστών.
Ιησού Χριστέ μου,
βασιλεύ του παντός,
τι ζητών τοις εν τω Άδη ελήλυθας,
ή το γένος απολύσαι των βροτών;
Ο δεσπότης πάντων
καθοράται νεκρός,
και εν μνήματι καινώ κατατίθεται
ο κενώσας τα μνημεία των νεκρών.
Η ζωή εν τάφω
κατετέθης Χριστέ,
και θανάτω σου τον θάνατον ώλεσας
και επήγασας τω κόσμω την ζωήν.
Μετά των κακούργων
ως κακούργος, Χριστέ,
ελογίσθης, δικαιών ημάς άπαντας
κακουργίας του αρχαίου πτερνιστού.
Ο ωραίος κάλλει
παρά πάντας βροτούς
ως ανείδεος νεκρός καταφαίνεται,
ο την φύσιν ωραΐσας του παντός.
Άδης πως υποίσει, Σώτερ,
παρουσίαν την σην
και μη θάττον συνθλασθείη σκοτούμενος,
αστραπής φωτός σου αίγλη εκτυφλωθείς;
Ιησού, γλυκύ μοι
και σωτήριον φως,
τάφω πως εν σκοτεινώ κατακέκρυψαι;
ω αφάτου και αρρήτου ανοχής!
Απορεί και φύσις
νοερά και πληθύς
η ασώματος, Χριστέ, το μυστήριον
της αφράστου και αρρήτου σου ταφής.
Ω θαυμάτων ξένων,
ω πραγμάτων καινών!
ο πνοής μοι χορηγός άπνους φέρεται
κηδευόμενος χερσί του Ιωσήφ.
Και εν τάφω έδυς
και των κόλπων, Χριστέ
των πατρώων ουδαμώς απεφοίτησας·
τούτο ξένον και παράδοξον ομού.
Αληθής και πόλου
και της γης βασιλεύς,
ει και τάφω σμικροτάτω συγκέκλεισαι,
επεγνώσθης πάση κτίσει Ιησού.
Σου τεθέντος τάφω,
πλαστουργέτα Χριστέ,
τα του άδου εσαλεύθη θεμέλια
και μνημεία ανεώχθη των βροτών.
Ο την γην κατέχων
τη δρακί νεκρωθείς,
σαρκικώς υπό της γης νυν συνέχεται,
τους νεκρούς λυτρών της άδου συνοχής.
Εκ φθοράς ανέβης
η ζωή μου, Σωτήρ,
σου θανόντος και νεκροίς προσφοιτήσαντος
και συνθλάσαντος του άδου τους μοχλούς.
Ως φωτός λυχνία
νυν η σαρξ του Θεού
υπό γην ως υπό μόδιον κρύπτεται
και διώκει τον εν άδη σκοτασμόν.
Νοερών συντρέχει
στρατιών η πληθύς
Ιωσήφ συν Νικοδήμω συστείλαι σε
τον αχώρητον εν μνήματι σμικρώ.
Νεκρωθείς βουλήσει
και τεθείς υπό γην
ζωοβρύτα Ιησού μου, εζώωσας
νεκρωθέντα παραβάσει με πικρά.
Ο χειρί σου πλάσας
τον Αδάμ, εκ της γης
δι' αυτόν τη Φύσει γέγονας άνθρωπος
και εσταύρωσαι βουλήματι τω σω.
Ηλλοιούτο πάσα κτίσις
πάθη τω σω·
πάντα γαρ σοι, Λόγε, συνέπασχον,
συνοχέα σε γινώσκοντα παντός.
Της ζωής την πέτραν
εν κοιλίαν λαβών,
άδης ο παμφάγος εξήμεσεν,
εξ αιώνος ους κατέπιε νεκρούς.
Εν καινώ μνημείω
κατετέθης, Χριστέ,
και την φύσιν των βροτών ανεκαίνισας,
αναστάς θεοπρεπώς εκ των νεκρών.
Επί γης κατήλθες,
ίνα σώσης Αδάμ,
και εν γη μη ευρηκώς τούτον, Δέσποτα,
μέχρις άδου κατελήλυθας ζητών.
Συγκλονείται φόβω
πάσα, Λόγε, η γη,
και φωσφόρος τας ακτίνας απέκρυψε,
του μεγίστου γη κρυβέντος σου φωτός.
Ως βροτός μεν θνήσκεις
εκουσίως Σωτήρ,
ως Θεός δε τους θνητούς εξανέστησας
εκ μνημάτων και βυθού αμαρτιών.
Δακρυρρόους θρήνους
επί σε η αγνή
μητρικώς, ω Ιησού, επιρραίνουσα
ανεβόα· πώς κηδεύσω σε Υιέ;
Ώσπερ σίτου κόκκος
υποδύς κόλπους γης
τον πολύχουν αποδέδωκας άσταχυν,
αναστήσας τους βροτούς τους εξ Αδάμ.
Υπό γην εκρύβης,
ώσπερ ήλιος, νυν
και νυκτί τη του θανάτου κεκάλυψαι·
αλλ' ανάτειλον φαιδρότερον, Σωτήρ.
Ως ηλίου δίσκον
η σελήνη, Σωτήρ
αποκρύπτει, και σε τάφος νυν έκρυψεν,
εκλιπόντα τω θανάτω σαρκικώς.
Η ζωή θανάτου
γευσαμένη, Χριστός
εκ θανάτου τους βροτούς ηλευθέρωσε
και τοις πάσι νυν δωρείται την ζωήν.
Νεκρωθέντα πάλαι
τον Αδάμ φθονερώς,
επανάγεις προς ζωήν τη νεκρώσει σου
νέος, Σώτερ, εν σαρκί φανείς Αδάμ.
Νοεραί σε τάξεις,
ηπλωμένον νεκρόν,
καθορώσαι δι' ημάς εξεπλήττοντο,
καλυπτόμεναι ταις πτέρυξι, Σωτήρ.
Καθελών σε, Λόγε
από ξύλου νεκρόν,
εν μνημείω Ιωσήφ νυν κατέθετο.
Αλλ' ανάστα, σώζων πάντας ως Θεός.
Των αγγέλων, Σώτερ,
χαρμονή πεφυκώς,
νυν και λύπης τούτοις γέγονας αίτιος,
καθορώμενος σαρκί άπνους νεκρός.
Υψωθέν εν ξύλω,
και τους ζώντας βροτούς
συνυψοίς· υπό την γην δε γενόμενος,
τούς κειμένους υπ' αυτήν εξανιστάς.
Ώσπερ λέων, Σώτερ,
αφυπνώσας σαρκί,
ως τις σκύμνος ο νεκρός εξανίστασαι,
αποθέμενος το γήρας της σαρκός.
Την πλευράν ενύγης
ο πλευράν ειληφώς
του Αδάμ, εξ ης την Εύαν διέπλασας,
και εξέβλυσας κρουνούς καθαρτικούς.
Εν κρυπτώ μεν πάλαι
θύεται ο αμνός·
συ δ' υπαίθριος τυθείς, ανεξίκακε,
πάσαν κτίσιν απεκάθηρας, Σωτήρ.
Τις εξείποι τρόπον
φρικτόν, όντως καινόν;
ο δεσπόζων γαρ της κτίσεως σήμερον
πάθος δέχεται και θνήσκει δι' ημάς.
Ο ζωής ταμίας
πως οράται νεκρός;
εκπληττόμενοι οι άγγελοι έκραζον·
πώς δ' εν μνήματι συγκλείεται Θεός;
Λογχονύκτου, Σώτερ,
εκ πλευράς σου ζωήν
τη ζωή, τη εκ ζωής εξωσάση με,
επιστάζεις και ζωοίς με συν αυτή.
Απλωθείς εν ξύλω
συνηγάγου βροτούς·
την πλευράν σου δε νυγείς την ζωήρρυτον,
πάσιν άφεσιν πηγάζεις, Ιησού.
Ο ευσχήμων, Σώτερ,
σχηματίζει φρικτώς
και κηδεύει ως νεκρόν ευσχημόνως σε
και θαμβείταί σου το σχήμα το φρικτόν.
Υπό γην βουλήσει
κατελθών ως θνητός,
επανάγεις από γης προς ουράνια
τους εκείθεν πεπτωκότας, Ιησού.
Καν νεκρός ωράθης,
αλλά ζων ως Θεός
νεκρωθέντας τους βροτούς ανεζώωσας,
τον εμόν απονεκρώσας νεκρωτήν.
Ω χαράς εκείνης!
ω πολλής ηδονής!
ήσπερ τους εν Άδη πεπλήρωκας,
εν πυθμέσι φως αστράψας ζοφεροίς.
Προσκυνώ το πάθος,
ανυμνώ την ταφήν,
μεγαλύνω σου το κράτος, φιλάνθρωπε,
δι' ων λέλυμαι παθών φθοροποιών.
Κατά σου ρομφαία
εστιλβούτο, Χριστέ,
και ρομφαία ισχυρού μεν αμβλύνεται
και ρομφαία δε τροπούται της Εδέμ.
Η αμνάς τον άρνα
βλέπουσα εν σφαγή
ταις αικίσι βαλλομένη ηλάλαζε,
συγκινούσα και το ποίμνιον βοάν.
Καν ενθάπτη τάφω,
καν εις Άδου μολής,
αλλά, Σώτερ, και τους τάφους εκένωσας
και τον Άδην απεγύμνωσας Χριστέ.
Εκουσίως, Σώτερ,
κατελθών υπό γην,
νεκρωθέντας τους βροτούς ανεζώωσας
και ανήγαγες εν δόξη πατρική.
Της Τριάδος ο εις
εν σαρκί δι' ημάς
επονείδιστον υπέμεινε θάνατον·
φρίττει ήλιος και τρέμει δε η γη.
Ως πικράς εκ κρήνης,
της Ιούδα φυλής
οι απόγονοι εν λάκκω κατέθεντο
τον τροφέα μανναδότην Ιησού.
Ο κριτής ως κρίτος
προ Πιλάτου κριτού
και παρίστατο και θάνατον άδικον
κατεκρίθη δια ξύλου σταυρικού.
Αλαζών Ισραήλ,
μιαιφόνε λαέ,
τι παθών τον Βαραββάν ηλευθέρωσας,
τον Σωτήρα δε παρέδωκας σταυρώ;
Ο χειρί σου πλάσας
τον Αδάμ εκ της γης,
δι' αυτόν τη φύσει γέγονας άνθρωπος
και εσταύρωσαι βουλήματι τω σω.
Υπακούσας, Λόγε,
τω ιδίω Πατρί,
μέχρις άδου του δεινού καταβέβηκας
και ανέστησας, το γένος των βροτών.
Οίμοι, φως του κόσμου
οίμοι φως το εμόν!
Ιησού μου ποθεινότατε, έκραζεν
η Παρθένος θρηνωδούσα γοερώς.
Φθονουργέ, φονουργέ,
και αλάστορ λαέ,
καν σινδόνας και αυτό το σουδάριον
αισχύνθητι, αναστάντος του Χριστού.
Δολοφόνε δεύρο,
μιαρέ μαθητά,
και τον τρόπον της κακίας σου δείξόν μοι,
δι’ όν γέγονας προδότης του Χριστού.
Ως φιλάνθρωπός τις
υποκρίνει, μωρέ
και τυφλέ πανολεθρότατε άσπονδε,
ο το μύρον πεπρακώς δια τιμής.
Ουρανίου μύρου
ποίαν έσχες τιμήν;
του τιμίου τι εδέξω αντάξιον;
λύσσαν εύρες καταρώτατε Σατάν.
Ει φιλόπτωχος ει
και το μύρον λυπεί,
κενουμένου εις ψυχής ιλαστήριον,
πως χρυσώ απεμπολείς τον φωταυγή;
Ω Θεέ και λόγε,
ω χαρά η εμή,
πως ενέγκω σου ταφήν την τριήμερον;
νυν σπαράττομαι τα σπλάχνα μητρικώς.
Τις μοι δώσει ύδωρ
και δακρύων πηγάς;
η θεόνυμφος Παρθένος εκραύγαζεν,
ίνα κλαύσω τον γλυκύν μου Ιησούν;
Ω βουνοί και νάπαι
και ανθρώπων πληθύς,
κλαύσατε και πάντα θρηνήσατε
συν εμοί τη του Θεού υμών Μητρί.
Πότε ίδω, Σώτερ,
σε το άχρονον φως,
την χαράν και ηδονήν της καρδιάς μου;
η Παρθένος ανεβόα γοερώς.
Καν ως πέτρα, Σώτερ,
η ακρότομος συ
κατεδέξω την τομήν, αλλ' επήγασας
ζων το ρείθρον ως πηγήν ων της ζωής.
Ως εν κρήνης μιάς
τον διπλούν ποταμόν
της πλευράς σου προχεούσης αρδόμενοι,
την αθάνατον καρπούμεθα ζωήν.
Θέλων ώφθης, Λόγε,
εν τω τάφω νεκρός,
αλλά ζης και τους βροτούς, ως προείρηκας,
αναστάσει σου, Σωτήρ μου, εγερείς.
Δόξα Πατρί
Ανυμνούμεν, Λόγε,
σε τον πάντων Θεόν,
συν Πατρί και τω Αγίω σου Πνεύματι,
και δοξάζομεν την θείαν σου ταφήν.
Και νυν
Μακαρίζομέν σε
Θεοτόκε αγνή,
και τιμώμεν την ταφήν την τριήμερον
του Υιού σου και Θεού ημών πιστώς.
Η ζωή εν τάφω
κατετέθης, Χριστέ,
και αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο
συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σην.
Αναστάσιμη Προσευχή
Χριστός Ανέστη εκ νεκρών,
θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν,
ζωήν χαρισάμενος
Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι,
προσκυνήσομεν Άγιον, Κύριον,
Ιησούν
τον μόνον αναμάρτητον.
Τον Σταυρόν Σου Χριστέ προσκυνούμεν
και την Αγίαν σου Ανάστασην
υμνούμεν και δοξάζωμεν
Συ γαρ ει ο Θεός ημών,
εκτός Σου άλλον ουκ οίδαμεν,
το όνομά Σου ονομάζομεν.
Δεύτε, πάντες οι πιστοί, προσκυνήσωμεν
την του Χριστού Αγίαν Ανάστασην.
Ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού
χαρά εν όλω τω κόσμω.
Δια παντός ευλογούντες τον Κύριον,
υμνούμεν την Ανάστασην Αυτού.
Σταυρόν γαρ υπομείνας δι’ ημάς,
θανάτω, θάνατον ώλεσεν.
Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου καθώς προείπεν,
Έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και το μέγα έλεος.
θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασιν,
ζωήν χαρισάμενος
Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι,
προσκυνήσομεν Άγιον, Κύριον,
Ιησούν
τον μόνον αναμάρτητον.
Τον Σταυρόν Σου Χριστέ προσκυνούμεν
και την Αγίαν σου Ανάστασην
υμνούμεν και δοξάζωμεν
Συ γαρ ει ο Θεός ημών,
εκτός Σου άλλον ουκ οίδαμεν,
το όνομά Σου ονομάζομεν.
Δεύτε, πάντες οι πιστοί, προσκυνήσωμεν
την του Χριστού Αγίαν Ανάστασην.
Ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού
χαρά εν όλω τω κόσμω.
Δια παντός ευλογούντες τον Κύριον,
υμνούμεν την Ανάστασην Αυτού.
Σταυρόν γαρ υπομείνας δι’ ημάς,
θανάτω, θάνατον ώλεσεν.
Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου καθώς προείπεν,
Έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και το μέγα έλεος.
Πιστεύω
Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γής, ορατών τε πάντων και αοράτων.
Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιό του Θεού τον Μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων·
Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν, εκ Θεού αληθινού γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο.
Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών, και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα.
Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου, και παθόντα και ταφέντα.
Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς.
Και ανελθόντα εις τους ουρανούς και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός.
Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, ου της βασιλείας ουκ έσται τέλος.
Και εις το Πνεύμα το 'Αγιον, το κύριον, το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των προφητών.
Εις μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν.
Ομολογώ εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών.
Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών. Και ζωήν του μέλλοντος αιώνος.
Αμήν
Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιό του Θεού τον Μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων·
Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν, εκ Θεού αληθινού γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο.
Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών, και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα.
Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου, και παθόντα και ταφέντα.
Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς.
Και ανελθόντα εις τους ουρανούς και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός.
Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, ου της βασιλείας ουκ έσται τέλος.
Και εις το Πνεύμα το 'Αγιον, το κύριον, το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των προφητών.
Εις μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν.
Ομολογώ εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών.
Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών. Και ζωήν του μέλλοντος αιώνος.
Αμήν
Προσευχές για τη Θεοτόκο
Θεοτόκε Παρθένε (προσευχές)
Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας Σου, ότι Σωτήρα έτεκες, των ψυχών ημών.
Αγνή Παρθένε, γραμμένο από τον Άγιο Νεκτάριο (προσευχές)
Αγνή Παρθένε Δέσποινα, Άχραντε Θεοτόκε,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Παρθένε Μήτηρ Άνασσα, Πανένδροσε τε πόκε.
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Υψηλοτέρα Ουρανών, ακτίνων λαμπροτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Χαρά παρθενικών χορών, αγγέλων υπερτέρα,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Εκλαμπροτέρα ουρανών φωτός καθαροτέρα,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Των Ουρανίων στρατιών πασών αγιωτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Μαρία Αειπάρθενε κόσμου παντός Κυρία
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Άχραντε Νύμφη Πάναγνε Δέσποινα Παναγία,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Μαρία Νύμφη Άνασσα, χαράς ημών αιτία.
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Κορή σεμνή Βασίλισσα, Μήτηρ υπεραγία,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Τιμιώτερα Χερουβείμ υπερενδοξοτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Των ασωμάτων Σεραφείμ των Θρόνων υπερτέρα,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Χαίρε το άσμα Χερουβείμ χαίρε ύμνος Αγγέλων
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Χαίρε ωδή των Σεραφείμ Χαρά των Αρχαγγέλων
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Χαίρε ειρήνη και χαρά λιμήν της σωτηρίας
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Παστάς του Λόγου ιερά άνθος της αφθαρσίας
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Χαίρε Παράδεισε τρυφής, ζωής τε αιωνίας,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Χαίρε το ξύλον της ζωής, πηγή αθανασίας,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Σε ικετεύω Δέσποινα, Σε, νυν, επικαλούμαι,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Σε δυσωπώ Παντάνασσα, Σην χάριν εξαιτούμε.
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Κορή σεμνή και άσπιλε, Δεσποίνα Παναγία
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Θερμώς επικαλούμε Σε, Ναέ ηγιασμένε,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Αντιλαβού μου, ρύσαι με, από τού πολεμίου,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Και κλήρονομον δείξον με, ζωής της αιωνίου,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας Σου, ότι Σωτήρα έτεκες, των ψυχών ημών.
Αγνή Παρθένε, γραμμένο από τον Άγιο Νεκτάριο (προσευχές)
Αγνή Παρθένε Δέσποινα, Άχραντε Θεοτόκε,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Παρθένε Μήτηρ Άνασσα, Πανένδροσε τε πόκε.
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Υψηλοτέρα Ουρανών, ακτίνων λαμπροτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Χαρά παρθενικών χορών, αγγέλων υπερτέρα,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Εκλαμπροτέρα ουρανών φωτός καθαροτέρα,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Των Ουρανίων στρατιών πασών αγιωτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Μαρία Αειπάρθενε κόσμου παντός Κυρία
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Άχραντε Νύμφη Πάναγνε Δέσποινα Παναγία,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Μαρία Νύμφη Άνασσα, χαράς ημών αιτία.
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Κορή σεμνή Βασίλισσα, Μήτηρ υπεραγία,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Τιμιώτερα Χερουβείμ υπερενδοξοτέρα
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Των ασωμάτων Σεραφείμ των Θρόνων υπερτέρα,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Χαίρε το άσμα Χερουβείμ χαίρε ύμνος Αγγέλων
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Χαίρε ωδή των Σεραφείμ Χαρά των Αρχαγγέλων
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Χαίρε ειρήνη και χαρά λιμήν της σωτηρίας
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Παστάς του Λόγου ιερά άνθος της αφθαρσίας
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Χαίρε Παράδεισε τρυφής, ζωής τε αιωνίας,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Χαίρε το ξύλον της ζωής, πηγή αθανασίας,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Σε ικετεύω Δέσποινα, Σε, νυν, επικαλούμαι,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Σε δυσωπώ Παντάνασσα, Σην χάριν εξαιτούμε.
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Κορή σεμνή και άσπιλε, Δεσποίνα Παναγία
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Θερμώς επικαλούμε Σε, Ναέ ηγιασμένε,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Αντιλαβού μου, ρύσαι με, από τού πολεμίου,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Και κλήρονομον δείξον με, ζωής της αιωνίου,
Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Πάτερ ημών
Η προσευχή αυτή ονομάζεται Κυριακή Προσευχή,
μας την δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός.
Πάτερ ημών
ο εν τοις ουρανοίς,
αγιασθήτω το όνομα Σου.
Ελθέτω η βασιλεία Σου.
Γενηθήτω το θέλημα Σου, ως εν ουρανώ και επί της γης.
Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον.
Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών,
ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών.
Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν,
αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.
Αμήν.
μας την δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός.
Πάτερ ημών
ο εν τοις ουρανοίς,
αγιασθήτω το όνομα Σου.
Ελθέτω η βασιλεία Σου.
Γενηθήτω το θέλημα Σου, ως εν ουρανώ και επί της γης.
Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον.
Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών,
ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών.
Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν,
αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.
Αμήν.
Χριστέ το Φως το Αληθινόν
Με τα λόγια της προσευχής αυτής, μιλούμε στο δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, Στο Χριστό. Του ζητούμε να φωτίσει τις ψυχές μας με το δικό Του φως και να καθοδηγήσει τις ενέργειες μας στην εκτέλεση των εντολών Του.
Χριστέ, το φως το αληθινόν (προσευχές)
Χριστέ, το φως το αληθινόν,
το φωτίζον και αγιάζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον,
σημειωθήτω εφ' ημάς το φως του προσώπου Σου,
ίνα εν αυτώ οψώμεθα φως το απρόσιτον.
Και κατεύθυνον τα διαβήματα ημών προς εργασίαν των εντολών Σου.
Πρεσβείαις της παναχράντου Σου μητρός και πάντων Σου των Αγίων.
Αμήν.
Χριστέ, το φως το αληθινόν (προσευχές)
Χριστέ, το φως το αληθινόν,
το φωτίζον και αγιάζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον,
σημειωθήτω εφ' ημάς το φως του προσώπου Σου,
ίνα εν αυτώ οψώμεθα φως το απρόσιτον.
Και κατεύθυνον τα διαβήματα ημών προς εργασίαν των εντολών Σου.
Πρεσβείαις της παναχράντου Σου μητρός και πάντων Σου των Αγίων.
Αμήν.
Βασιλεύ Ουράνιε
Προσευχή προς το Άγιο Πνεύμα,
που είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας.
Βασιλεύ Ουράνιε
Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε,
το Πνεύμα της αληθείας,
ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών,
ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός,
ελθέ και σκήνωσον εν ημίν
και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος
και σώσον, Αγαθέ τας ψυχάς ημών.
Αμήν.
που είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας.
Βασιλεύ Ουράνιε
Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε,
το Πνεύμα της αληθείας,
ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών,
ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός,
ελθέ και σκήνωσον εν ημίν
και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος
και σώσον, Αγαθέ τας ψυχάς ημών.
Αμήν.
Προσευχή Παϊσιου
Κύριε Ιησού Χριστέ, Θεέ μου, δός μου τη σημερινή μέρα αγαθή, αναμάρτητη και καθαρή. Κύριε, μή μ΄εγκαταλείπεις. Μή φεύγεις μακρυά μου. Άπλωσε το χέρι Σου και βοήθησέ με. Κύριε, στήριξέ με και φύτεψε στην καρδιά μου την αγάπη και το μεγάλο σεβασμό για Σένα. Κύριε, δίδαξέ με να ζω κατά το Άγιο θέλημά Σου. Κάμε, Κύριε, να συναισθάνομαι τις αμαρτίες μου και να λυπάμαι γι΄αυτές. Ελευθέρωσέ με από κάθε ψυχικό και σωματικό πειρασμό. Διώξε απ΄το νου μου κάθε βρώμικο, αισχρό και ανυπότακτο λογισμό. Κύριε, βοήθησέ με να βγάλω από μέσα μου την αμέλεια, την λύπη, την λησμοσύνη, την αναισθησία, την πώρωση. Κύριε, που είσαι σπλαγχνικός, ελέησέ με και συγχώρησε όλες τις ανομίες μου. Και κάμε να ζω με ησυχία, με μετάνοια, με εξομολόγηση και με πίστη καθαρή.
Αμήν.
(Παϊσιος ο Μέγας)
Αμήν.
(Παϊσιος ο Μέγας)
Γέροντας ΠΑΪΣΙΟΣ-666
Ρώτησαν πολλοί το γέροντα Παϊσιο για το νόημα του 666.
Γιατί, δηλαδή, να είναι αυτός ο αριθμός του αντίχριστου κι όχι κάποιος άλλος. Έλεγε, λοιπόν, ο γέροντας ότι ο αριθμός αυτός είναι το σύμβολο της δύναμης των Εβραίων, που, όταν απέκτησαν δύναμη στην περιοχή τους, έπαιρναν επί Σολομώντος 666 χρυσά τάλαντα το χρόνο από τον καθένα απ' τους γύρω λαούς. Θυμίζει, δηλαδή, στους Εβραίους την εποχή της ισχύος τους τότε και θεω ρούν ότι ο επερχόμενος βασιλιάς τους πρέπει να συμβολίζεται μ' αυτό τον αριθμό, αφού αυτός θεωρούν ότι θα εκπληρώσει τις προφητείες τους. Έτσι, έχουν συνδέσει το 666 με την εκπλήρωση των προφητειών τους κι επιμένουν σ' αυτόν.
Υπόψη ότι οι προφητείες έχουν εκπληρωθεί όλες σε σχέση με τη γέννηση του Ιησού Χριστού, αλλά οι Εβραίοι ποτέ δε δέχθηκαν το Χριστό σαν Μεσσία.
Ο γέροντας επανειλημμένα καυτηρίασε τους νεοεποχίτες θεολόγους και καθηγητές πανεπιστημίου, αλλά και απλούς κληρικούς και μητροπολίτες, για την τρο μοκρατημένη στάση τους απέναντι στα μικροτσίπ, το χάραγμα, το 666 και το ηλεκτρονικό φακέλωμα.
Σκεπτόμενοι, ίσως, οι εν λόγω κύριοι τα κατά κόσμον προνόμιά τους, αλλά και το εν γένει βόλεμά τους, σκέπτονται ότι δεν είναι δυνατόν σε οποιονδήποτε ν' αρνηθεί το χάραγμα. Έτσι, γνωστός άνδρας του πνεύματος και ηγήτωρ χριστιανικής αδελφότητας διαδίδει ότι το 666 δεν έχει καμία πρακτική σημασία, ότι το χά ραγμα στο χέρι είναι απλά οι κακές πράξεις και το χάραγμα στο μέτωπο οι κακές σκέψεις. Δε θα υπάρξει, λέει, κανένα χάραγμα ή σφράγισμα στην πράξη και ότι έχει πληροφορίες πως το τσιπάκι μπορεί να είναι και κάτι πάρα πολύ καλό και να βγει τελικά σε όφελός μας, αν το πάρουμε στο χέρι. Επειδή αυτός δεν είναι και ο μοναδικός που διαδίδει αυτές τις ψυχοφθόρες κακοή θειες μεταξύ των «ηγητόρων» της Ορθοδοξίας, καλά θα κάνουμε όλοι να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί με το είδος των συμβουλών που ακούμε.
Απο το βιβλιο "Παϊσιου Μοναχου Προφητειες και Διδαχες" Δ.Δ.ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ - Δ.ΜΕΣΣΗΝΙΑΤΗ
Γιατί, δηλαδή, να είναι αυτός ο αριθμός του αντίχριστου κι όχι κάποιος άλλος. Έλεγε, λοιπόν, ο γέροντας ότι ο αριθμός αυτός είναι το σύμβολο της δύναμης των Εβραίων, που, όταν απέκτησαν δύναμη στην περιοχή τους, έπαιρναν επί Σολομώντος 666 χρυσά τάλαντα το χρόνο από τον καθένα απ' τους γύρω λαούς. Θυμίζει, δηλαδή, στους Εβραίους την εποχή της ισχύος τους τότε και θεω ρούν ότι ο επερχόμενος βασιλιάς τους πρέπει να συμβολίζεται μ' αυτό τον αριθμό, αφού αυτός θεωρούν ότι θα εκπληρώσει τις προφητείες τους. Έτσι, έχουν συνδέσει το 666 με την εκπλήρωση των προφητειών τους κι επιμένουν σ' αυτόν.
Υπόψη ότι οι προφητείες έχουν εκπληρωθεί όλες σε σχέση με τη γέννηση του Ιησού Χριστού, αλλά οι Εβραίοι ποτέ δε δέχθηκαν το Χριστό σαν Μεσσία.
Ο γέροντας επανειλημμένα καυτηρίασε τους νεοεποχίτες θεολόγους και καθηγητές πανεπιστημίου, αλλά και απλούς κληρικούς και μητροπολίτες, για την τρο μοκρατημένη στάση τους απέναντι στα μικροτσίπ, το χάραγμα, το 666 και το ηλεκτρονικό φακέλωμα.
Σκεπτόμενοι, ίσως, οι εν λόγω κύριοι τα κατά κόσμον προνόμιά τους, αλλά και το εν γένει βόλεμά τους, σκέπτονται ότι δεν είναι δυνατόν σε οποιονδήποτε ν' αρνηθεί το χάραγμα. Έτσι, γνωστός άνδρας του πνεύματος και ηγήτωρ χριστιανικής αδελφότητας διαδίδει ότι το 666 δεν έχει καμία πρακτική σημασία, ότι το χά ραγμα στο χέρι είναι απλά οι κακές πράξεις και το χάραγμα στο μέτωπο οι κακές σκέψεις. Δε θα υπάρξει, λέει, κανένα χάραγμα ή σφράγισμα στην πράξη και ότι έχει πληροφορίες πως το τσιπάκι μπορεί να είναι και κάτι πάρα πολύ καλό και να βγει τελικά σε όφελός μας, αν το πάρουμε στο χέρι. Επειδή αυτός δεν είναι και ο μοναδικός που διαδίδει αυτές τις ψυχοφθόρες κακοή θειες μεταξύ των «ηγητόρων» της Ορθοδοξίας, καλά θα κάνουμε όλοι να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί με το είδος των συμβουλών που ακούμε.
Απο το βιβλιο "Παϊσιου Μοναχου Προφητειες και Διδαχες" Δ.Δ.ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ - Δ.ΜΕΣΣΗΝΙΑΤΗ
Ο Πάπας Βενέδικτος θα είναι ο ψευδοπροφήτης?
Ακολουθούν κάποια στοιχεία που φέρουν τον σημερινό Πάπα να έχει τον ρόλο το ψευδοπροφήτη ή του δικέρατου θηρίου σύμφωνα με την Αποκάλυψη.
Τα παρακάτω αποτελούν μια ακόμα θεωρία,δεν σημαίνει οτι ισχύει,αλλά όλα είναι πιθανα και καλό ειναι να τα έχουμε υπόψην.
Ας δούμε τι λεει πρώτα η Αποκάλυψη.
11 ΚΑΙ ΕΙΔΟΝ ΑΛΛΟ ΘΗΡΙΟΝ ΑΝΑΒΑΙΝΟΝ ΕΚ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΚΕΡΑΤΑ ΔΥΟ ΟΜΟΙΑ ΜΕ ΑΡΝΙΟΥ ΚΑΙ ΕΛΑΛΕΙ ΩΣ ΔΡΑΚΩΝ
12 ΚΑΙ ΕΝΗΡΓΕΙ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑΝ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΕΚΑΜΕ ΤΗΝ ΓΗΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΑΣ ΕΝ ΑΥΤΗ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩΣΙ ΤΟ ΘΗΡΙΟΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΕΘΕΡΑΠΕΥΘΗ Η ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΣ ΠΛΗΓΗ
13 ΚΑΙ ΕΚΑΜΝΕ ΣΗΜΕΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΩΣΤΕ ΚΑΙ ΠΥΡ ΕΚΑΜΝΕ ΝΑ ΚΑΤΑΒΑΙΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΗΝ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
14 ΚΑΙ ΕΠΛΑΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΑΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΔΙΑ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΔΟΘΗΣΑΝ ΕΙΣ ΑΥΤΟ ΝΑ ΚΑΜΗ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ ΛΕΓΟΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΑΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΝΑ ΚΑΜΩΣΙΝ ΕΙΚΟΝΑ ΕΙΣ ΤΟ ΘΗΡΙΟΝ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΠΛΗΓΗΝ ΤΗΣ ΜΑΧΑΙΡΑΣ ΚΑΙ ΕΖΗΣΕ
15 ΚΑΙ ΕΔΟΘΗ ΕΙΣ ΑΥΤΟ ΝΑ ΔΩΣΗ ΠΝΕΥΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ ΩΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΛΑΛΗΣΗ Η ΕΙΚΩΝ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΜΗ ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩΣΙ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ ΝΑ ΘΑΝΑΤΩΘΩΣΙ
16 ΚΑΙ ΕΚΑΜΝΕ ΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΤΩΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΟΥΛΟΥΣ ΝΑ ΛΑΒΩΣΙ ΧΑΡΑΓΜΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΣ ΑΥΤΩΝ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ Η ΕΠΙ ΤΩΝ ΜΕΤΩΠΩΝ ΑΥΤΩΝ
17 ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΔΥΝΑΤΑΙ ΜΗΔΕΙΣ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΗ Η ΝΑ ΠΩΛΗΣΗ ΕΙΜΗ Ο ΕΧΩΝ ΤΟ ΧΑΡΑΓΜΑ Η ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ Η ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟΝ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΑΥΤΟΥ
18 ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ Η ΣΟΦΙΑ ΟΣΤΙΣ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΝΟΥΝ ΑΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΗ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟΝ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΥΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΧΞΣ`.
Επίσης σύμφωνα με τον Κοσμά τον Αιτωλο :
«τὸν Πάπα νὰ καταρᾶσθε, γιατὶ αὐτὸς θὰ εἶναι αἴτιος τοῦ χαλασμοῦ τοῦ τόπου».
Σύμφωνα με το βιβλίο «THE BIBLICAL
COMMISSION ON THE JEWS: CHANGES IN
DOCTRINE & NEW ANATHEMAS» υπό A. S.
Guimarγes, στο κείμενο της πρόσφατης Pontifical
Biblical Commission (PBC), με πρόλογο από τον
καρδινάλιο Ratzinger, πάπα πλέον, υποδεικνύ-
εται ότι ένας μελλοντικός Εβραίος Μεσσίας θα
μπορούσε να γίνει αποδεκτός από τους
Καθολικούς (!), ότι οι Καθολικοί θα έπρεπε να
μαθαίνουν τις Γραφές από τους Εβραίους κλπ.
Λίγες μέρες μετά την παραπάνω είδηση ο Ratzinger γίνεται ο πάπας
Βενέδικτος 16ος. (Βέβαια Βενέδικτος = 2+5+50+5+4+10+20+300+70+200 = 666 !)
Οι Καθολικοί υποστηρίζουν, ότι κάποιοι “μεγάλοι” από αυτούς, όπως ο Άγιος Βερνάρδος,
ο Αββάς Ιωακείμ κλπ, είχαν από παλαιά, εκφράσσει προειδοποιητική γνώμη ερμηνεύοντας την
Αποκάλυψη, ότι δηλ. κάποιος Πάπας θα πρόδινε παντελώς την πίστη του και θα έπαιζε
Αντίχριστο ρόλο (του ίδιου του Αντιχρίστου ή του ψευδοπροφήτη). «The Catholic Encyclopedia
(Vol. I, Antichrist), relates that St. Bernard was of the opinion that the beast of the Apocalypse
was an anti-pope. However, the author, Reverend A.J. Maas, is careful to point out that both St.
Bernard and the Abbot Joachim were not proponents of the Protestant papal Antichrist theory,
since they both speak of anti-popes who will rule as popes»… Finally, we would like to cite
Father E.S. Berry who describes the False Prophet as an anti-pope. All these quotes prove that,
contrary to popular belief, the papal See could be overthrown temporarily. And, as the Catholic
Encyclopedia (Vol. I) article written by Fr. Maas concludes: "...since Antichrist simulates
Christ, and the Pope is an image of Christ, Antichrist must have some similarity to the
Pope." !!!
O Πάπας Βενέδικτος γράφει μεταξύ άλλων:
"H ανάγκη για την αναμόρφωση του ΟΗΕ και ομοίως των οικονομικών ιδρυμάτων και της διεθνούς οικονομίας, έστω κι εν μέσω μιας παγκόσμιας ύφεσης είναι πάρα πολύ ισχυρά αισθητή, έτσι ώστε η έννοια της οικογένειας των εθνών να αποκτήσει αληθινά δόντια...Για την διοίκηση της παγκόσμιας οικονομίας, για την αναζωογόνηση των οικονομιών που έχουν πληγεί απο την κρίση, για την αποφυγή της χειροτέρεψης της παρούσας κρίσης και των μεγαλύτερων ανισορροπιών που θα προέκυπταν, για να επιφέρουμε ολοκληρωτικό κι έγκαιρο αφοπλισμό, ασφάλεια στα τρόφιμα και ειρήνη, για να εγγυηθούμε την προστασία του περιβάλλοντος και για να ρυθμίζουμε την μετανάστευση, για όλα αυτά υπάρχει επείγουσα ανάγκη για έναν αληθινά παγκόσμιο πολιτικό ηγέτη...Μια τέτοια ηγεσία θα πρέπει να ρυθμίζεται δια νόμου ώστε να παρακολουθεί με συνέπεια τις αρχές της επικουρικότητας και της αλληλεγγύης, ώστε να επιζητεί την καθιέρωση του γενικού καλού, ώστε να δεσμευθεί για την εξασφάλιση αυθεντικής αναπόσπαστης ανθρώπινης ανάπτυξης εμπνεόμενης από τις αξίες της φιλανθρωπίας στην αλήθεια. Επιπλέον, ο ηγέτης αυτός θα πρέπει να έχει παγκόσμια αναγνώριση και να του δοθεί η αποτελεσματική εξουσία να εξασφαλίζει ασφάλεια για όλους, δικαιοσύνη και σεβασμό για τα δικαιώματα. Εμφανώς θα πρέπει να έχει (ο παγκόσμιος ηγέτης) την εξουσία να εξασφαλίζει την συμμόρφωση όλων των μερών με τις αποφάσεις του, κι επίσης με τα συντονισμένα μέτρα που θα υιοθετούνται σε διάφορα διεθνή forums."
Να μην ξεχνάμε οτι ο Παπας προωθεί τόσο την Ουνία,όσο και την Πανθρησκεια.Οσο για το δικέρατο θηρίο λένε οτι είναι η εξουσία που έχει τόσο η κοσμική,οσο και η θρησκευτική.
ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΑ ΤΑ 2 ΒΙΝΤΕΟ. ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ
ΜΕΡΟΣ 1
http://www.youtube.com/watch?v=ie-YJkXMWss&feature=related
ΜΕΡΟΣ 2
http://www.youtube.com/watch?v=T9-Eg6m8rQc
Τα παρακάτω αποτελούν μια ακόμα θεωρία,δεν σημαίνει οτι ισχύει,αλλά όλα είναι πιθανα και καλό ειναι να τα έχουμε υπόψην.
Ας δούμε τι λεει πρώτα η Αποκάλυψη.
11 ΚΑΙ ΕΙΔΟΝ ΑΛΛΟ ΘΗΡΙΟΝ ΑΝΑΒΑΙΝΟΝ ΕΚ ΤΗΣ ΓΗΣ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΚΕΡΑΤΑ ΔΥΟ ΟΜΟΙΑ ΜΕ ΑΡΝΙΟΥ ΚΑΙ ΕΛΑΛΕΙ ΩΣ ΔΡΑΚΩΝ
12 ΚΑΙ ΕΝΗΡΓΕΙ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑΝ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΕΚΑΜΕ ΤΗΝ ΓΗΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΑΣ ΕΝ ΑΥΤΗ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩΣΙ ΤΟ ΘΗΡΙΟΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΕΘΕΡΑΠΕΥΘΗ Η ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΣ ΠΛΗΓΗ
13 ΚΑΙ ΕΚΑΜΝΕ ΣΗΜΕΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΩΣΤΕ ΚΑΙ ΠΥΡ ΕΚΑΜΝΕ ΝΑ ΚΑΤΑΒΑΙΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΗΝ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
14 ΚΑΙ ΕΠΛΑΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΑΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΔΙΑ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΔΟΘΗΣΑΝ ΕΙΣ ΑΥΤΟ ΝΑ ΚΑΜΗ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ ΛΕΓΟΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΑΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΝΑ ΚΑΜΩΣΙΝ ΕΙΚΟΝΑ ΕΙΣ ΤΟ ΘΗΡΙΟΝ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΠΛΗΓΗΝ ΤΗΣ ΜΑΧΑΙΡΑΣ ΚΑΙ ΕΖΗΣΕ
15 ΚΑΙ ΕΔΟΘΗ ΕΙΣ ΑΥΤΟ ΝΑ ΔΩΣΗ ΠΝΕΥΜΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ ΩΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΛΑΛΗΣΗ Η ΕΙΚΩΝ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΜΗ ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩΣΙ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ ΝΑ ΘΑΝΑΤΩΘΩΣΙ
16 ΚΑΙ ΕΚΑΜΝΕ ΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΤΩΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΟΥΛΟΥΣ ΝΑ ΛΑΒΩΣΙ ΧΑΡΑΓΜΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΣ ΑΥΤΩΝ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ Η ΕΠΙ ΤΩΝ ΜΕΤΩΠΩΝ ΑΥΤΩΝ
17 ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΔΥΝΑΤΑΙ ΜΗΔΕΙΣ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΗ Η ΝΑ ΠΩΛΗΣΗ ΕΙΜΗ Ο ΕΧΩΝ ΤΟ ΧΑΡΑΓΜΑ Η ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ Η ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟΝ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΑΥΤΟΥ
18 ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ Η ΣΟΦΙΑ ΟΣΤΙΣ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΝΟΥΝ ΑΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΗ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟΝ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΥΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΧΞΣ`.
Επίσης σύμφωνα με τον Κοσμά τον Αιτωλο :
«τὸν Πάπα νὰ καταρᾶσθε, γιατὶ αὐτὸς θὰ εἶναι αἴτιος τοῦ χαλασμοῦ τοῦ τόπου».
Σύμφωνα με το βιβλίο «THE BIBLICAL
COMMISSION ON THE JEWS: CHANGES IN
DOCTRINE & NEW ANATHEMAS» υπό A. S.
Guimarγes, στο κείμενο της πρόσφατης Pontifical
Biblical Commission (PBC), με πρόλογο από τον
καρδινάλιο Ratzinger, πάπα πλέον, υποδεικνύ-
εται ότι ένας μελλοντικός Εβραίος Μεσσίας θα
μπορούσε να γίνει αποδεκτός από τους
Καθολικούς (!), ότι οι Καθολικοί θα έπρεπε να
μαθαίνουν τις Γραφές από τους Εβραίους κλπ.
Λίγες μέρες μετά την παραπάνω είδηση ο Ratzinger γίνεται ο πάπας
Βενέδικτος 16ος. (Βέβαια Βενέδικτος = 2+5+50+5+4+10+20+300+70+200 = 666 !)
Οι Καθολικοί υποστηρίζουν, ότι κάποιοι “μεγάλοι” από αυτούς, όπως ο Άγιος Βερνάρδος,
ο Αββάς Ιωακείμ κλπ, είχαν από παλαιά, εκφράσσει προειδοποιητική γνώμη ερμηνεύοντας την
Αποκάλυψη, ότι δηλ. κάποιος Πάπας θα πρόδινε παντελώς την πίστη του και θα έπαιζε
Αντίχριστο ρόλο (του ίδιου του Αντιχρίστου ή του ψευδοπροφήτη). «The Catholic Encyclopedia
(Vol. I, Antichrist), relates that St. Bernard was of the opinion that the beast of the Apocalypse
was an anti-pope. However, the author, Reverend A.J. Maas, is careful to point out that both St.
Bernard and the Abbot Joachim were not proponents of the Protestant papal Antichrist theory,
since they both speak of anti-popes who will rule as popes»… Finally, we would like to cite
Father E.S. Berry who describes the False Prophet as an anti-pope. All these quotes prove that,
contrary to popular belief, the papal See could be overthrown temporarily. And, as the Catholic
Encyclopedia (Vol. I) article written by Fr. Maas concludes: "...since Antichrist simulates
Christ, and the Pope is an image of Christ, Antichrist must have some similarity to the
Pope." !!!
O Πάπας Βενέδικτος γράφει μεταξύ άλλων:
"H ανάγκη για την αναμόρφωση του ΟΗΕ και ομοίως των οικονομικών ιδρυμάτων και της διεθνούς οικονομίας, έστω κι εν μέσω μιας παγκόσμιας ύφεσης είναι πάρα πολύ ισχυρά αισθητή, έτσι ώστε η έννοια της οικογένειας των εθνών να αποκτήσει αληθινά δόντια...Για την διοίκηση της παγκόσμιας οικονομίας, για την αναζωογόνηση των οικονομιών που έχουν πληγεί απο την κρίση, για την αποφυγή της χειροτέρεψης της παρούσας κρίσης και των μεγαλύτερων ανισορροπιών που θα προέκυπταν, για να επιφέρουμε ολοκληρωτικό κι έγκαιρο αφοπλισμό, ασφάλεια στα τρόφιμα και ειρήνη, για να εγγυηθούμε την προστασία του περιβάλλοντος και για να ρυθμίζουμε την μετανάστευση, για όλα αυτά υπάρχει επείγουσα ανάγκη για έναν αληθινά παγκόσμιο πολιτικό ηγέτη...Μια τέτοια ηγεσία θα πρέπει να ρυθμίζεται δια νόμου ώστε να παρακολουθεί με συνέπεια τις αρχές της επικουρικότητας και της αλληλεγγύης, ώστε να επιζητεί την καθιέρωση του γενικού καλού, ώστε να δεσμευθεί για την εξασφάλιση αυθεντικής αναπόσπαστης ανθρώπινης ανάπτυξης εμπνεόμενης από τις αξίες της φιλανθρωπίας στην αλήθεια. Επιπλέον, ο ηγέτης αυτός θα πρέπει να έχει παγκόσμια αναγνώριση και να του δοθεί η αποτελεσματική εξουσία να εξασφαλίζει ασφάλεια για όλους, δικαιοσύνη και σεβασμό για τα δικαιώματα. Εμφανώς θα πρέπει να έχει (ο παγκόσμιος ηγέτης) την εξουσία να εξασφαλίζει την συμμόρφωση όλων των μερών με τις αποφάσεις του, κι επίσης με τα συντονισμένα μέτρα που θα υιοθετούνται σε διάφορα διεθνή forums."
Να μην ξεχνάμε οτι ο Παπας προωθεί τόσο την Ουνία,όσο και την Πανθρησκεια.Οσο για το δικέρατο θηρίο λένε οτι είναι η εξουσία που έχει τόσο η κοσμική,οσο και η θρησκευτική.
ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΑ ΤΑ 2 ΒΙΝΤΕΟ. ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ
ΜΕΡΟΣ 1
http://www.youtube.com/watch?v=ie-YJkXMWss&feature=related
ΜΕΡΟΣ 2
http://www.youtube.com/watch?v=T9-Eg6m8rQc
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ερμηνεία της Β΄ προς Θεσσαλονiκεις
«Μή τις υμάς εξαπατήσει κατά μηδένα τρόπον ότι εάν μη έλθη η αποστασία πρώτον καί αποκαλυφθή ο άνθρωπος τής αμαρτίας, ο υιός της απωλείας, ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον Θεόν ή σέβασμα, ώστε εις τον ναόν του Θεού ως Θεόν καθίσαι, αποδεικνύοντα εαυτόν ότι εστί Θεόν».
Εδώ ομιλεί περί του Aντιχρίστου και aποκαλύπτει μεγάλα μυστήρια. Τι είναι η αποστασία; Τόν ίδιο τον Αντίχριστο ονομάζει αποστασίαν, επειδή πρόκειται να οδηγήση πολλούς εις την απώλειαν και να τοὺς απομακρύνει από την πίστιν, ώστε, λέγει, ει δυνατόν, να σκανδαλισθούν και οι εκλεκτοί… Τον λέγει δε και υιόν της απωλείας, διότι και αυτός πρόκειται να οδηγηθή εις την απώλειαν αλλά θα παρακινήση και άλλους. Ποιός όμως είναι αυτός; Άραγε o Σατανάς; Βεβαίως ;oχι. Αλλά κάποιος άνθρωπος που θα δεχεται όλην την ενέργειαν του. «Και αποκαλυφθή ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας, ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον Θεόν ή σέβασμα». Διότι δεν θα φέρη μίαν ειδωλολατρικην θρησκείαν, αλλά θα είναι αντίθεος και θα καταλύση όλους τους Θεούς και θα διατάξη να τον προσκυνούν αντί του Θεού, και θα εγκατασταθή στον ναό τού Θεού, όχι μόνον τον εν Ιεροσολύμοις, αλλά και εις όλας τας τοπικάς χριστιανικάς εκκλησίας. Και «αποδεικνύοντα», λέγει, «εαυτόν ότι εστί Θεόν». Δεν είπε ότι θα ονομάζει τον εαυτόν του Θεόν, αλλά ότι θα προσπαθή να αποδείξη ότι είναι Θεός. Διότι και μεγάλα έργα θα κάνη και σημεία θαυμαστά θα επιδείξει…
Γιατί λοιπόν επέτρεψεν o Θεός-θα ρωτήσει κάποιος- να γίνη αυτό το πράγμα και τι είδους θεία οικονομία είναι αυτή;Ποίο δε, θα είναι το κέρδος από την εμφάνισιν εκείνου αφού θα έλθη να μας κακοποιήση; Μην φοβηθείς αγαπητέ, αλλά άκουσε αυτόν που λέγει ότι η εξουσία του θα έχει ισχύν εις αυτούς που πρόκειται να απολεσθούν, οι οποίοι, ακόμη και αν δεν ερχόταν ο Αντίχριστος δεν θα επείθοντο. Ερωτάς λοιπόν ποιό είναι το κέρδος; Ότι θα αποστομωθούν αυτοί ακριβώς που πρόκειται να απωλεσθούν. Έρχεται λοιπόν για να μπορέσουν να ελεγχθούν εκείνοι. Διά να μην έχουν να λέγουν, ότι επειδή ο Χριστός έλεγε ότι είναι Θεός, δι’ αυτό δεν επιστεύσαμε. Επειδή ηκούσαμε ότι ένας είναι ο Θεός, από τον οποίο εδημιουργήθηκαν τα πάντα, δια τούτο δεν επιστέψαμε εις τον Χριστόν. Ο Αντίχριστος λοιπόν θα αναιρέση αυτήν ακριβώς την πρόφασίν των. Διότι όταν θα έλθη εκείνος και θα τον πιστεύουν, αν και δεν θα εντελείται τίποτα το ορθόν, αλλά όλα τα παράνομα, τότε θα αποστομωθούν.
«ανθ'ων γαρ την αγάπην της αληθείας ουκ εδέξαντο εις το σωθήναι αυτους· και διά τούτο πέμψει αυτοίς ο Θεός ενέργειαν πλάνης εις το πιστεύσαι αυτούς τω ψεύδει, ίνα κριθώσι πάντες οι μη πιστεύσαντες τη αληθεία, αλλ' ευδοκήσαντες εν τη αδικία». «Ίνα κριθώσι». Δεν είπε «ίνα κολασθώσι» αλλά «ίνα κριθώσι», δηλ. να κατακριθούν ενώπιον του φοβερού δικαστηρίου, επειδή θα είναι αναπολόγητοι. Η εξουσία του λοιπόν θα έχει ισχύν, λέγει, εις αυτούς που πρόκειται να απολεσθούν. Διά τούτο θα έλθη και ο Ηλίας δια να προφυλλάξη τους πιστούς. Το είπε δε και αυτό ο Χριστός: «Ηλίας έρχεται και αποκαταστήσει πάντα». Δι’ αυτό έχει λεχθή περί τού Ιωάννου ότι ήλθε «εν δυνάμει και πνεύματι Ηλιού» Διότι δεν έκανε ούτε σημεία, όπως ο Ηλίας, ούτε θαύματα. Πώς λοιπόν ήλθε «εν δυνάμει και πνεύματι Ηλιού»; Αυτό σημαίνει ότι ο Ηλίας ερχόμενος θα αναλάβη την ίδιαν διακονίαν. Όπως ακριβώς αυτός ήταν πρόδρομος της πρώτης παρουσίας, έτσι και εκείνος θα είναι πρόδρομος της δευτέρας ενδόξου Αυτού παρουσίας, και διά τούτο δεν απέθανε αλλά διατηρείται.
Εδώ ομιλεί περί του Aντιχρίστου και aποκαλύπτει μεγάλα μυστήρια. Τι είναι η αποστασία; Τόν ίδιο τον Αντίχριστο ονομάζει αποστασίαν, επειδή πρόκειται να οδηγήση πολλούς εις την απώλειαν και να τοὺς απομακρύνει από την πίστιν, ώστε, λέγει, ει δυνατόν, να σκανδαλισθούν και οι εκλεκτοί… Τον λέγει δε και υιόν της απωλείας, διότι και αυτός πρόκειται να οδηγηθή εις την απώλειαν αλλά θα παρακινήση και άλλους. Ποιός όμως είναι αυτός; Άραγε o Σατανάς; Βεβαίως ;oχι. Αλλά κάποιος άνθρωπος που θα δεχεται όλην την ενέργειαν του. «Και αποκαλυφθή ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας, ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον Θεόν ή σέβασμα». Διότι δεν θα φέρη μίαν ειδωλολατρικην θρησκείαν, αλλά θα είναι αντίθεος και θα καταλύση όλους τους Θεούς και θα διατάξη να τον προσκυνούν αντί του Θεού, και θα εγκατασταθή στον ναό τού Θεού, όχι μόνον τον εν Ιεροσολύμοις, αλλά και εις όλας τας τοπικάς χριστιανικάς εκκλησίας. Και «αποδεικνύοντα», λέγει, «εαυτόν ότι εστί Θεόν». Δεν είπε ότι θα ονομάζει τον εαυτόν του Θεόν, αλλά ότι θα προσπαθή να αποδείξη ότι είναι Θεός. Διότι και μεγάλα έργα θα κάνη και σημεία θαυμαστά θα επιδείξει…
Γιατί λοιπόν επέτρεψεν o Θεός-θα ρωτήσει κάποιος- να γίνη αυτό το πράγμα και τι είδους θεία οικονομία είναι αυτή;Ποίο δε, θα είναι το κέρδος από την εμφάνισιν εκείνου αφού θα έλθη να μας κακοποιήση; Μην φοβηθείς αγαπητέ, αλλά άκουσε αυτόν που λέγει ότι η εξουσία του θα έχει ισχύν εις αυτούς που πρόκειται να απολεσθούν, οι οποίοι, ακόμη και αν δεν ερχόταν ο Αντίχριστος δεν θα επείθοντο. Ερωτάς λοιπόν ποιό είναι το κέρδος; Ότι θα αποστομωθούν αυτοί ακριβώς που πρόκειται να απωλεσθούν. Έρχεται λοιπόν για να μπορέσουν να ελεγχθούν εκείνοι. Διά να μην έχουν να λέγουν, ότι επειδή ο Χριστός έλεγε ότι είναι Θεός, δι’ αυτό δεν επιστεύσαμε. Επειδή ηκούσαμε ότι ένας είναι ο Θεός, από τον οποίο εδημιουργήθηκαν τα πάντα, δια τούτο δεν επιστέψαμε εις τον Χριστόν. Ο Αντίχριστος λοιπόν θα αναιρέση αυτήν ακριβώς την πρόφασίν των. Διότι όταν θα έλθη εκείνος και θα τον πιστεύουν, αν και δεν θα εντελείται τίποτα το ορθόν, αλλά όλα τα παράνομα, τότε θα αποστομωθούν.
«ανθ'ων γαρ την αγάπην της αληθείας ουκ εδέξαντο εις το σωθήναι αυτους· και διά τούτο πέμψει αυτοίς ο Θεός ενέργειαν πλάνης εις το πιστεύσαι αυτούς τω ψεύδει, ίνα κριθώσι πάντες οι μη πιστεύσαντες τη αληθεία, αλλ' ευδοκήσαντες εν τη αδικία». «Ίνα κριθώσι». Δεν είπε «ίνα κολασθώσι» αλλά «ίνα κριθώσι», δηλ. να κατακριθούν ενώπιον του φοβερού δικαστηρίου, επειδή θα είναι αναπολόγητοι. Η εξουσία του λοιπόν θα έχει ισχύν, λέγει, εις αυτούς που πρόκειται να απολεσθούν. Διά τούτο θα έλθη και ο Ηλίας δια να προφυλλάξη τους πιστούς. Το είπε δε και αυτό ο Χριστός: «Ηλίας έρχεται και αποκαταστήσει πάντα». Δι’ αυτό έχει λεχθή περί τού Ιωάννου ότι ήλθε «εν δυνάμει και πνεύματι Ηλιού» Διότι δεν έκανε ούτε σημεία, όπως ο Ηλίας, ούτε θαύματα. Πώς λοιπόν ήλθε «εν δυνάμει και πνεύματι Ηλιού»; Αυτό σημαίνει ότι ο Ηλίας ερχόμενος θα αναλάβη την ίδιαν διακονίαν. Όπως ακριβώς αυτός ήταν πρόδρομος της πρώτης παρουσίας, έτσι και εκείνος θα είναι πρόδρομος της δευτέρας ενδόξου Αυτού παρουσίας, και διά τούτο δεν απέθανε αλλά διατηρείται.
Το σφράγισμα του Θηρίου
Το σφράγισμα του Θηρίου
Τι ξερουμε για το σφραγισμα του Αντιχριστου, το χαραγμα δηλαδη που περιγραφεται στην Αποκαλυψη; Ο Αγιος Ιωαννης ο Θεολογος και οι Αγιοι της Ορθοδοξιας μας, και οχι μονο, εχουν πει τα οσα γραφονται παρακατω. Δεν μπορω ουτε εγω ουτε και εσεις να πειτε οτι ολα αυτα ειναι λογια φαντασιας γιατι πολυ απλα εχουν υπωθει απο διαφορετικα προσωπα σε διαφορετικες εποχες:
"Το θηρίο υποχρεώνει όλους, μικρούς και μεγάλους, πλούσιους και φτωχούς, ελεύθερους και δούλους, να χαράξουν σημάδι πάνω στο δεξί τους χέρι ή στο μέτωπό τους. Κανείς δε θα μπορεί να αγοράσει ή να πουλήσει, παρά μόνο αυτός που έχει χαραγμένο το όνομα του θηρίου ή τον αριθμό του ονόματός του. Εδώ χρειάζεται η σοφία. Όποιος έχει μυαλό ας λογαριάσει τον αριθμό του θηρίου, που είναι αριθμός ανθρώπου· ο αριθμός του είναι χξστ' (666)" (Αποκ. 13, 16-1
"Η Σφραγίδα σημαίνει το εξής: Αρνούμαι τον Ποιητή τ' ουρανού και της γης, αρνούμαι το άγιο Βάπτισμα' αρνούμαι τη λατρεία στο Χριστό και γίνομαι δούλος σου' αρνούμαι τη Βασιλεία των Ουρανών, και επιθυμώ την κόλαση' αρνούμαι το Σταυρό και δέχομαι το σφράγισμά σου" (Άγιος Ιππόλυτος Ρώμης)
"Ο Αντίχριστος, επειδή είναι εχθρός του Θεού, επιθυμεί να χαθούμε όλοι και αυτός ο τύραwος θα χρησιμοποιήσει όλους τους τρόπους για να πάρουν όλοι τη σφραγίδα του θηρίου, μόλις θα έρθει για να παραπλανήσει όλο τον κόσμο. Να προσέχετε αδελφοί μου, τους διάφορους πονηρούς τρόπους που θα χρησιμοποιήσει το θηρίο. Η αρχή γίνεται από την κοιλιά, ώστε όταν κανείς βρεθεί σε δύσκολη θέση, αφού δε θα έχει τροφές, θ' αναγκαστεί να πάρει το σφράγισμα του Αντίχριστου στο δεξί χέρι και στο μέτωπο, όχι τυχαία, αλλά για να μην μπορεί ο άνθρωπος να κάνει με το δεξί του χέρι το σημείο του Σταυρού, και να μην μπορεί να σημειώνει το Άγιο όνομα του Κυρίου στο μέτωπο. Επειδή ξέρει ο πανάθλιος, ότι όταν ο άνθρωπος σφραγισθεί με το σημείο του Σταυρού, ελευθερώνεται ο άνθρωπος απ' τις δυνάμεις του διαβόλου. Γι αυτό το λόγο σφραγίζει το δεξί χέρι του ανθρώπου" (Οσιος Εφραίμ ο Σύρος)
"Οι Χριστιανοί έχουν ήδη σφραγιστεί πάνω στα μέτωπά τους με το σφράγισμα του ονόματος του Χριστού και του Πατέρα του" (Μέγας Βασίλειος)
"Εσύ λοιπόν, Δέσποτα, βασιλιά των πάντων, σπλαχνικέ, χάρισε σ' αυτόν και τη σφραγίδα της δωρεάς του αγίου και παντοδύναμου και αξίου προσκύνησης Πνεύματός Σου και τη μετάληψη του Αγίου Σώματος και του Τιμίου Αίματος του Χριστού Σου. Φύλαξε αυτόν στον αγιασμό Σου. Στερέωσε τον στην ορθόδοξη πίστη. Γλίτωσέ τον από τον πονηρό κι απ' όλα τα τεχνάσματά του και με το σωτήριο φόβο Σου διατήρησε την ψυχή του σε καθαρότητα και σε αρετή. Έτσι ώστε να σου είναι ευάρεστος με κάθε έργο και λόγο και να γίνει υιός και κληρονόμος της επουράνιας βασιλείας Σου" (Ακολουθία του Βαπτίσματος, Ευχή του Μύρου)
"Οι Χριστιανοί με το Μυστήριο του Βαπτίσματος, είναι σφραγισμένοι νεοσύλλεκτοι στρατιώτες Χριστού" (Μέγας Βασίλειος)
"Οι Χριστιανοί θα φέρουν πάνω τους τη σφραγίδα του Σταυρού, που δίνει ζωή, χωρίς δισταγμό και με θάρρος, μπροστά στους ασεβείς και κατ' αυτό τον τρόπο θα ξεχωρίζουν απ' αυτούς" (Ανδρέας Καισαρείας)
"Ο Αντίχριστος θα σφραγίζει όσους πιστεύουν σ' αυτόν και η σφραγίδα θα 'χει αυτή τη σημασία: «Αυτός είναι δικός μου δούλος και ήρθε σ' εμένα με τη θέλησή του και όχι αναγκαστικά». Τότε θα δημιουργηθούν μεγάλες ταραχές και αλίμονο στους σφραγισμένους. Θα φεύγουν από χώρα σε χώρα και από μέρος σε μέρος και θα βρίσκουν μπροστά τους τις ίδιες θλίψεις και κακουχίες" (Άγιος Νείλος ο Μυροβλύτης)
"Μετά τους ακολούθησε ένας άλλος, τρίτος άγγελος, που έλεγε με δυνατή φωνή: «'Όποιος προσκυνάει το θηρίο και το άγαλμά του και σημαδεύεται με το χάραγμα στο μέτωπο ή στο χέρι του, θα πιει και αυτός απ' το κρασί του θυμού του Θεού, που το 'χουν βάλει ανόθευτο στο ποτήρι της οργής του. Και θα βασανιστεί με φωτιά και θειάφι μπροστά στους άγιου ς αγγέλους και στο Αρνίο. Ο καπνός απ' τα βασανιστήριά τους θ' ανεβαίνει αιώνια, και δε θα βρίσκουν ανάπαυση μέρα και νύχτα όσοι προσκυνούν το θηρίο και το άγαλμά του κι όποιος έχει πάνω του χαραγμένο το όνομα του θηρίου" (Αποκ.14, 9-11)
"Όταν οι άνθρωποι σφραγισθούν απ' τον Αντίχριστο, θα πάνε σ' αυτόν πεινασμένοι και διψασμένοι και θα του πουν: «Ορίστε, εμείς σε προσκυνήσαμε και δεχθήκαμε το σφράγισμά σου' επειδή πολύ πεινά με, δώσε μας τώρα να φάμε και να πιούμε. Μετέτρεψε σε ευωδιά τη δυσοσμία της θάλασσας, επειδή πεθαίνουμε. Πρόσταξε να τρέξουν νερό τα πηγάδια. Κάνε τον ουρανό να ρίξει βροχή και τη γη να καρποφορήσει' απομάκρυνε από εμάς τα ανθρωποφάγα θηρία, επειδή όλοι από σένα περιμένουμε για να επιζήσουμε». Εκείνος τότε άσχημα θα τους απαντήσει και θα τους πει: «Από πού να σας προσφέρω εγώ ψωμί; Που να βρω νερό και κρασί; Μήπως είμαι εγώ Θεός για να σας τα δώσω; Η γη δε δίνει καρπούς, ο ουρανός δε βρέχει, από πού να βρω εγώ φαγητό να σας δώσω; Δώστε μου κι εσείς». Μόλις οι άνθρωποι ακούσουν αυτά από τον Αντίχριστο, θα συνειδητοποιήσουν ότι αυτός είναι ο Αντίχριστος και θα κλάψουν απαρηγόρητοι χτυπώντας με δύναμη το στήθος και το πρόσωπό τους, αφού θα έχουν καταλάβει ότι ξεγελάστηκαν και απατή θηκαν απ' αυτόν. Αργότερα οι άνθρωποι θα αναρωτηθούν: «Γιατί δεν ακούσαμε τις Άγιες Γραφές; Αυτά δε παράγγελναν τα βιβλία της Εκκλησίας μας; Πως παραπλανηθήκαμε; Πόσες φορές δε μας τα δίδασκαν αυτά στην Εκκλησία; Πως σφραγιστήκαμε;»" (Άγιος Ιππόλυτος Ρώμης)
"Είναι πιο ασφαλές και πιο ακίνδυνο να αναμένουμε να εκπληρωθεί η προφητεία, παρά να προσπαθούμε να μαντέψουμε από πριν το όνομα του Αντιχρίστου" (Ειρηναίος)
"Ο αριθμός αυτός του σφραγίσματος, ίσως είναι και αλληγορικός" (Αρέθας)
"Ψάχνοντας για την ερμηνεία του αριθμού μπορούν να βρεθούν πολλά ονόματα και γενικά και ειδικά" (Ανδρέας Καισαρείας)
Τι ξερουμε για το σφραγισμα του Αντιχριστου, το χαραγμα δηλαδη που περιγραφεται στην Αποκαλυψη; Ο Αγιος Ιωαννης ο Θεολογος και οι Αγιοι της Ορθοδοξιας μας, και οχι μονο, εχουν πει τα οσα γραφονται παρακατω. Δεν μπορω ουτε εγω ουτε και εσεις να πειτε οτι ολα αυτα ειναι λογια φαντασιας γιατι πολυ απλα εχουν υπωθει απο διαφορετικα προσωπα σε διαφορετικες εποχες:
"Το θηρίο υποχρεώνει όλους, μικρούς και μεγάλους, πλούσιους και φτωχούς, ελεύθερους και δούλους, να χαράξουν σημάδι πάνω στο δεξί τους χέρι ή στο μέτωπό τους. Κανείς δε θα μπορεί να αγοράσει ή να πουλήσει, παρά μόνο αυτός που έχει χαραγμένο το όνομα του θηρίου ή τον αριθμό του ονόματός του. Εδώ χρειάζεται η σοφία. Όποιος έχει μυαλό ας λογαριάσει τον αριθμό του θηρίου, που είναι αριθμός ανθρώπου· ο αριθμός του είναι χξστ' (666)" (Αποκ. 13, 16-1
"Η Σφραγίδα σημαίνει το εξής: Αρνούμαι τον Ποιητή τ' ουρανού και της γης, αρνούμαι το άγιο Βάπτισμα' αρνούμαι τη λατρεία στο Χριστό και γίνομαι δούλος σου' αρνούμαι τη Βασιλεία των Ουρανών, και επιθυμώ την κόλαση' αρνούμαι το Σταυρό και δέχομαι το σφράγισμά σου" (Άγιος Ιππόλυτος Ρώμης)
"Ο Αντίχριστος, επειδή είναι εχθρός του Θεού, επιθυμεί να χαθούμε όλοι και αυτός ο τύραwος θα χρησιμοποιήσει όλους τους τρόπους για να πάρουν όλοι τη σφραγίδα του θηρίου, μόλις θα έρθει για να παραπλανήσει όλο τον κόσμο. Να προσέχετε αδελφοί μου, τους διάφορους πονηρούς τρόπους που θα χρησιμοποιήσει το θηρίο. Η αρχή γίνεται από την κοιλιά, ώστε όταν κανείς βρεθεί σε δύσκολη θέση, αφού δε θα έχει τροφές, θ' αναγκαστεί να πάρει το σφράγισμα του Αντίχριστου στο δεξί χέρι και στο μέτωπο, όχι τυχαία, αλλά για να μην μπορεί ο άνθρωπος να κάνει με το δεξί του χέρι το σημείο του Σταυρού, και να μην μπορεί να σημειώνει το Άγιο όνομα του Κυρίου στο μέτωπο. Επειδή ξέρει ο πανάθλιος, ότι όταν ο άνθρωπος σφραγισθεί με το σημείο του Σταυρού, ελευθερώνεται ο άνθρωπος απ' τις δυνάμεις του διαβόλου. Γι αυτό το λόγο σφραγίζει το δεξί χέρι του ανθρώπου" (Οσιος Εφραίμ ο Σύρος)
"Οι Χριστιανοί έχουν ήδη σφραγιστεί πάνω στα μέτωπά τους με το σφράγισμα του ονόματος του Χριστού και του Πατέρα του" (Μέγας Βασίλειος)
"Εσύ λοιπόν, Δέσποτα, βασιλιά των πάντων, σπλαχνικέ, χάρισε σ' αυτόν και τη σφραγίδα της δωρεάς του αγίου και παντοδύναμου και αξίου προσκύνησης Πνεύματός Σου και τη μετάληψη του Αγίου Σώματος και του Τιμίου Αίματος του Χριστού Σου. Φύλαξε αυτόν στον αγιασμό Σου. Στερέωσε τον στην ορθόδοξη πίστη. Γλίτωσέ τον από τον πονηρό κι απ' όλα τα τεχνάσματά του και με το σωτήριο φόβο Σου διατήρησε την ψυχή του σε καθαρότητα και σε αρετή. Έτσι ώστε να σου είναι ευάρεστος με κάθε έργο και λόγο και να γίνει υιός και κληρονόμος της επουράνιας βασιλείας Σου" (Ακολουθία του Βαπτίσματος, Ευχή του Μύρου)
"Οι Χριστιανοί με το Μυστήριο του Βαπτίσματος, είναι σφραγισμένοι νεοσύλλεκτοι στρατιώτες Χριστού" (Μέγας Βασίλειος)
"Οι Χριστιανοί θα φέρουν πάνω τους τη σφραγίδα του Σταυρού, που δίνει ζωή, χωρίς δισταγμό και με θάρρος, μπροστά στους ασεβείς και κατ' αυτό τον τρόπο θα ξεχωρίζουν απ' αυτούς" (Ανδρέας Καισαρείας)
"Ο Αντίχριστος θα σφραγίζει όσους πιστεύουν σ' αυτόν και η σφραγίδα θα 'χει αυτή τη σημασία: «Αυτός είναι δικός μου δούλος και ήρθε σ' εμένα με τη θέλησή του και όχι αναγκαστικά». Τότε θα δημιουργηθούν μεγάλες ταραχές και αλίμονο στους σφραγισμένους. Θα φεύγουν από χώρα σε χώρα και από μέρος σε μέρος και θα βρίσκουν μπροστά τους τις ίδιες θλίψεις και κακουχίες" (Άγιος Νείλος ο Μυροβλύτης)
"Μετά τους ακολούθησε ένας άλλος, τρίτος άγγελος, που έλεγε με δυνατή φωνή: «'Όποιος προσκυνάει το θηρίο και το άγαλμά του και σημαδεύεται με το χάραγμα στο μέτωπο ή στο χέρι του, θα πιει και αυτός απ' το κρασί του θυμού του Θεού, που το 'χουν βάλει ανόθευτο στο ποτήρι της οργής του. Και θα βασανιστεί με φωτιά και θειάφι μπροστά στους άγιου ς αγγέλους και στο Αρνίο. Ο καπνός απ' τα βασανιστήριά τους θ' ανεβαίνει αιώνια, και δε θα βρίσκουν ανάπαυση μέρα και νύχτα όσοι προσκυνούν το θηρίο και το άγαλμά του κι όποιος έχει πάνω του χαραγμένο το όνομα του θηρίου" (Αποκ.14, 9-11)
"Όταν οι άνθρωποι σφραγισθούν απ' τον Αντίχριστο, θα πάνε σ' αυτόν πεινασμένοι και διψασμένοι και θα του πουν: «Ορίστε, εμείς σε προσκυνήσαμε και δεχθήκαμε το σφράγισμά σου' επειδή πολύ πεινά με, δώσε μας τώρα να φάμε και να πιούμε. Μετέτρεψε σε ευωδιά τη δυσοσμία της θάλασσας, επειδή πεθαίνουμε. Πρόσταξε να τρέξουν νερό τα πηγάδια. Κάνε τον ουρανό να ρίξει βροχή και τη γη να καρποφορήσει' απομάκρυνε από εμάς τα ανθρωποφάγα θηρία, επειδή όλοι από σένα περιμένουμε για να επιζήσουμε». Εκείνος τότε άσχημα θα τους απαντήσει και θα τους πει: «Από πού να σας προσφέρω εγώ ψωμί; Που να βρω νερό και κρασί; Μήπως είμαι εγώ Θεός για να σας τα δώσω; Η γη δε δίνει καρπούς, ο ουρανός δε βρέχει, από πού να βρω εγώ φαγητό να σας δώσω; Δώστε μου κι εσείς». Μόλις οι άνθρωποι ακούσουν αυτά από τον Αντίχριστο, θα συνειδητοποιήσουν ότι αυτός είναι ο Αντίχριστος και θα κλάψουν απαρηγόρητοι χτυπώντας με δύναμη το στήθος και το πρόσωπό τους, αφού θα έχουν καταλάβει ότι ξεγελάστηκαν και απατή θηκαν απ' αυτόν. Αργότερα οι άνθρωποι θα αναρωτηθούν: «Γιατί δεν ακούσαμε τις Άγιες Γραφές; Αυτά δε παράγγελναν τα βιβλία της Εκκλησίας μας; Πως παραπλανηθήκαμε; Πόσες φορές δε μας τα δίδασκαν αυτά στην Εκκλησία; Πως σφραγιστήκαμε;»" (Άγιος Ιππόλυτος Ρώμης)
"Είναι πιο ασφαλές και πιο ακίνδυνο να αναμένουμε να εκπληρωθεί η προφητεία, παρά να προσπαθούμε να μαντέψουμε από πριν το όνομα του Αντιχρίστου" (Ειρηναίος)
"Ο αριθμός αυτός του σφραγίσματος, ίσως είναι και αλληγορικός" (Αρέθας)
"Ψάχνοντας για την ερμηνεία του αριθμού μπορούν να βρεθούν πολλά ονόματα και γενικά και ειδικά" (Ανδρέας Καισαρείας)
Κυριακή 8 Αυγούστου 2010
Οι Αγιοι Ραφαήλ Νικόλαος και Ειρήνη
Ο βίος και το μαρτύριο των Αγίων
Οι νεοφανέντες Αγίοι της Λέσβου κατάγονταν από διάφορα μέρη. Εμαρτύρησαν όμως όλοι μαζύ στο Μοναστήρι των Καρυών της Μυτιλήνης το 1462 δέκα σχεδόν χρόνια μετά το πάροιμο της Πόλης από τους βαρβάρους και κακούργους Τούρκους.
Ο Αγίος Ραφαήλ , γεννήθηκε γύρω στο 1410 στην Ιθάκη και συγκεκριμένα στην μεγάλη συνοικία Μύλος. Ο πατέρας του λεγόταν Διονύσιος Λασκαρίδης και καταγόταν από λευϊτικό γένος και ήταν καλός χριστιανός. Ευσεβέστατη χριστιανή ήταν και η μητέρα του. Γι΄αυτό άλλωστε έβγαλαν και τέτοιο καλό παιδί.
Στο βάπτισμα του έδωσαν το όνομα Γεώργιος. Οι γονείς του ήταν ευκατάστατοι. Τον έμαθαν πολλά γράμματα και ιδίως του θεού τα γράμματα.
O Γεώργιος ήταν έξυπνος , πολύ ευσεβής και μέ φόβον Θεού. Ο Γεώργιος , ο μετέπειτα Ραφαήλ , είχε καταταγεί στο στρατό του Βυζαντίου και σε ηλικίαν
35 ετών ήταν αξιωματικός , θέλησε όμως να γίνει αξιωματικός του Χριστού. Γι' αυτό έφυγε από το στρατό κι' έγινε κληρικός.
Ζούσε στην Μακεδονία και ήταν Πρωτοσύγγελος. Ηταν πολύ γνωστός στο Οικουμενικό Πατριαρχείο , για την αρετή , τη μόρφωση και την Ορθοδοξία του. Την εποχή εκείνη γινόταν μεγάλη προπαγάνδα από τους Παπικούς και από τους εδώ Ελληνες φιλοπαπικούς. Γίνονταν συζητήσεις μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών.
Ηθελαν πάση θυσία να κάνουν την ένωση με τον Πάπα. Αλλά και μετά την ψευδοσύνοδο της Φερ-ράρας προσπαθούσαν να επιβάλουν οπωσδήποτε την ένωση με τους αιρετικούς Παπικούς. Ο Ραφαήλ διακρινόταν για την μόρφωση του. Οι γραμματικές του γνώσεις ήταν πολύ μεγάλες , καθώς και η θεολογική του κατάρτηση. Ηταν σταθερός στην Ορθοδοξία. Εγνώριζε καλά τα δόγματα και τους Ιερούς Κανόνας της Εκκλησίας.
Γι΄αυτό τo Πατριαρχείο τoν έστελνε σe συνέδρια να κάνει θεολογικές συζητήσεις στο εξωτερικό με τους Παπικούς. Κατ΄επανάληψη τον έστειλαν στο Μορλαί της Γαλλίας. Επήγε και στο Παρίσι. Το Πατριαρχείον τον διώρισε οικουμενικό ιεροκήρυκα , του έδωσε δηλαδή την άδεια να περιέρχεται παντού , να κηρύττει τον Λόγον του Θεού και να στηρίζει τους ανθρώπους στην Ορθοδοξία. Πολλές φορές πήγε και στην Αθήνα. Εκήρυξε μάλιστα τον Λόγον του Θεού στο μνημείο του Φιλοπάππου , «πέρα από την πάρια με τις κόκκινες κολόνες», την πύλη δηλαδή του Αδριανού. Εκήρυξε στον Αγίο Δημήτρη τον Λομβαρδιάρη.
Γι΄αυτό , σήμερα στην εκκλησία αυτή έχουν την εικόνα του και τον γιορτάζουν.
Στο Μορλαί της Γαλλίας γνώρισε και τον Αγίο Νικόλαο. Η οικογένεια του
Νικολάου ζούσε στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του ήταν συμβολαιογράφος και την μητέρα του την λέγανε Μαρία. Δυστυχώς , ο Νικόλαος , εκεί στη Γαλλία ζούσε κοσμική ζωή. Οταν όμως ήταν 27 ετών , γνώρισε στο Μορλαί της Γαλλίας τον Αγίο Ραφαήλ. Η Αγία ζωή του Ραφαήλ , τα λόγια του τα θεϊκά και οι συμβουλές του έκαναν τον Νικόλαο ν΄άλλάξει τελείως. Αφησε την κοσμική ζωή και αφοσιώθηκε κι αυτός στο Θεό.
Ακολούθησε τον Αγίο Ραφαήλ και έγινε συνεργάτης του. Τον έστειλε μάλιστα πολλές φορές να κηρύττει τον Λόγον του Θεού σε πολλά μέρη. Ο Αγίος Ραφαήλ τον χειροτόνησε και διάκονον. Κατόπιν χωρίσθηκαν. Δεν ξέρουμε για ποιαν αιτία. Ο Αγίος Ραφαήλ ήταν σπουδαίος άνθρωπος και είχε πολλές περιπέτειες.
Η κατάσταση τότε ήταν ακατάστατη. Λόγω των πολέμων ταραχή και σύγχυση επικρατούσε παντού. Ο Θεός όμως τα έφερε να συναντηθούν και πάλι , έπειτα από πολύ καιρό , μέσα στην ταραχή του πολέμου. Μετά την άλωση δυστυχώς της Κωνσταντινοπόλεως οι Τούρκοι μπήκαν στην Θράκη και έσφαζαν τους Χριστιανούς και έκαναν βιαιότητες. Ο κόσμος , για να σωθεί από το μαχαίρι του άγριου κατακτητού έτρεχε παντού σαν τα κυνηγημένα πουλιά. Τότε ένα καράβι θα έφευγε από την Αλεξανδρούπολη για την Μυτιλήνη. Ηταν γεμάτο από σαστισμένο κόσμο.
Μ' αυτό το καράβι ταξείδεψαν ο Αγίο Ραφαήλ και ο διάκονος Νικόλαος.
Πήγαιναν στην Λέσβο πρόσφυγες. Ενόμιζαν , ότι θα ήταν ασφαλέστεροι εκεί. Βγήκανε θαλασσοδαρμένοι στο χωριό Θερμή της Μυτιλήνης , άγνωστοι και ξένοι πρόσφυγες. Ηταν η 14. Μαρτίου του 1454. Ο προεστός του χωρίου Βασίλειος και ο διδάσκαλος Θεόδωρος χάρηκαν πολύ. Τους πήραν τους πρόσφυγας Μοναχούς και τους εγκατέστησαν στο Μοναστήρι των Καρυών. Ο Αγίος Ραφαήλ έγινε Ηγούμενος. Το Μοναστήρι αυτό , προηγουμένως ήταν μεγάλο.
Το είχε κτίσει κάποια αυτοκράτειρα τον 8ον αιώνα , που ήταν εξόριστη εκεί. Δυστυχώς όμως το 1235 πήγαν Τούρκοι κουρσάροι (πειράτες) από την Κρήτη , το κατέστρεψαν και το έκαψαν. Ηγουμένη τότε ήταν η Ολυμπία. Είχε μεγάλη αρετή και αγιότητα. Η μητέρα της καταγόταν από την Κωνσταντηνούπολη και ήταν κόρη ιερέως. Ηταν 4 αδελφές. Είχαν και έναν αδελφό Αρχιμανδρίτη. Η μια αδελφή της η Δωροθέα , από συμβουλή του πατέρα της , έγινε μοναχή και κατόπιν Ηγουμένη στο Μοναστήρι των Καρυών της Μυτιλήνης. Η μητέρα όμως της Ολυμπίας , καθώς και δυό αδελφές της παντρεύτηκαν. Ο πατέρας της Ολυμπίας έγινε ιερεύς και έζησε στην Πελοπόννησο. Εκεί γεννήθηκε η Ολυμπία. Μετά τον θάνατο του πατέρα της πέθανε και η μητέρα της από τη λύπη της και έτσι έμεινε η Ολυμπία ορφανή και ολομόναχη σε ηλικία 10 ετών.
Την έστειλαν τότε στη Θερμή της Μυτιλήνης , που ήταν η θεία της Δωροθέα Ηγουμένη. Η Ολυμπία προόδευε πολύ στην αρετή. Και στα 19 της χρόνια έγινε μοναχή. Οταν όμως κοιμήθηκε , η θεία της Δωροθέα , όλες εξέλεξαν για ηγουμένη την Ολυμπία. Ηταν τότε η ηλικία της 25 ετών. Το Μοναστήρι αυτό είχε 30 Μοναχές.
Ξαφνικά όμως στις 11 Μαΐου το 1235 πήγαν άγριοι πειράτες στο Μοναστήρι , θέλησαν ν' ατιμάσουν τις Μοναχές. Μερικές κατώρθωσαν και τους ξέφυγαν από τα χέρια τους και πήγαν στα βουνά. Εκεί δυστυχώς πολλές τρελλάθηκαν. Τις άλλες , που αντιστάθηκαν , τις έσφαξαν οι Τούρκοι. Μια γερόντισσα όμως μοναχή , την Ευφροσύνη , που δεν μπορούσε να περπατήσει και να φύγει , την βασάνισαν πολύ. Την κρέμασαν σ' ένα δένδρο και την έκαψαν ζωντανή.
Την έκαναν στάχτη. Φρικτό ήταν και το μαρτύριο της Αγίας Ηγουμένης , της Ολυμπίας. Αυτή , σαν Ηγουμένη , δεν θέλησε να εγκατάλειψει το Μοναστήρι. Οι κακούργοι Τούρκοι με αναμμένες λαμπάδες έκαιγαν τις σάρκες της. Επειτα πύρωσαν μια σιδερέγια βέργα και την έβαλαν από το ένα αυτί της και βγήκε στο άλλο. Κατόπιν , την ξάπλωσαν γυμνή επάνω σε μια σιδερένια πόρτα (θυρόφυλλο) και όπως ήταν την κάρφωσαν επάνω στο σανίδι. Της έμπηξαν στο σώμα είκοσι μεγάλα καρφιά. Αλλα τρία ακόμη μεγαλύτερα τα έμπηξαν στο κεφάλι της. Τα δυό μέσα στ' αυτιά της και το τρίτο μέσα στο κρανίο. Κατόπιν , έβαλαν φωτιά και έκαψαν το Μοναστήρι ολόκληρο και την ωραία εκκλησία του. Το κτίριο έμεινε ρημαγμένο για 150 ολόκληρα χρόνια , ως την ημέρα που μια ευλαβική γυναίκα βοήθησε να ξανακτισθεί και επειδή δεν τολμούσαν να μείνουν εκεί μοναχές , έγινε ανδρικό.
Ντόπιοι και ξένοι μοναχοί το κράτησαν γερά μέσα στις θύελλες των καιρών εκείνων. Η ευλαβής γυναίκα , που διέθεσε για την επισκευή του την περιουσία της , ήταν κάποια Μελπομένη. Και η αίτία ήταν η έξης : H Μελπομένη ήταν πολύ πλούσια , δυστυχώς όμως ζούσε κοσμική ζωή. O Θεός για να την συνεφέρει , επέτρεψε ν' αρρωστήσει σοβαρά το παιδί της , που το έλεγαν Ακίνδυνο. Τον πόνεσε ξαφνικά το πόδι του , για τις αμαρτίες της μητέρας του. Εξόδεψε εκείνη πολλά στους γιατρούς. Αλλά δεν έβλεπε καμμιά θεραπεία. Στο τέλος , της είπαν οι γιατροί , ότι δεν πρόκυται να γίνει καλά. Απελπισμένη τότε , πήγε στο Μοναστήρι των Καρυών. Τον έπλυνε στο Άγιασμα και τον έταξε στην Παναγία. Αμέσως , την ίδια μέρα έγινε το θαύμα.
Ο Ακίνδυνος έγινε τελείως καλά. Η Μελπομένη κράτησε το τάμα της και τον άφησε στο Μοναστήρι. Δεν έγινε βεβαίως καλόγερος , αλλά ζούσε στο Μοναστήρι κι εξυπηρετούσε τους καλογήρους. Ηταν επιστάτης της Μονής. Η Μελπομένη διέθεσε πολλά ρήματα και επεσκεύασε το Μοναστήρι. Γι΄αυτό έγραψαν το όνομά της στο Μοναστήρι και το μνημόνευαν. Αυτή κατόπιν είχε χαρίσει στον Αγίο Ραφαήλ και μία ωραία πολυθρόνα , πίσω από την οποία ήταν γραμμένη η λέξη ΜΕΛΠΟΜΕΝΗ. Αυτή είχε κτίσει εκεί στο Μοναστήρι ένα σπιτάκι , στο οποίο έμεινε μέχρι του θανάτου της.
Ο Αγίος Ραφαήλ , εγκαταστάθηκε εκεί με τον Νικόλαον , από τον πρόεδρον και τον διδάσκαλον το 1454. Εργάσθηκαν μέχρι το 1462. Δίδασκαν και προστάτευαν τους Χριστιανούς , ασκήτευαν και πρόκοβαν σε αρετή και σοφία Κυρίου.
Οι Τούρκοι πάτησαν την όμορφη Λέσβο κι άρχισαν να σφάζουν , να δέρνουν , να ατιμάζουν και να τρομοκρατούν τον πληθυσμό με κάθε τρόπο. Πάνω απ' όλα , όμως προσπαθούσαν να αλλοξοπιστήσουν με την βία τους οπαδούς του Χριστού και να τους φορέσουν το Μωαμεθανικό φέσι. Οι δύστυχοι Μυτιληνοί υπέμειναν τα πάντα , όχι όμως και ν'αρνηθούν την πίστη τους , που άξιζε πιο πολύ και από όλον τον κόσμο..
Οι νεοφανέντες Αγίοι της Λέσβου κατάγονταν από διάφορα μέρη. Εμαρτύρησαν όμως όλοι μαζύ στο Μοναστήρι των Καρυών της Μυτιλήνης το 1462 δέκα σχεδόν χρόνια μετά το πάροιμο της Πόλης από τους βαρβάρους και κακούργους Τούρκους.
Ο Αγίος Ραφαήλ , γεννήθηκε γύρω στο 1410 στην Ιθάκη και συγκεκριμένα στην μεγάλη συνοικία Μύλος. Ο πατέρας του λεγόταν Διονύσιος Λασκαρίδης και καταγόταν από λευϊτικό γένος και ήταν καλός χριστιανός. Ευσεβέστατη χριστιανή ήταν και η μητέρα του. Γι΄αυτό άλλωστε έβγαλαν και τέτοιο καλό παιδί.
Στο βάπτισμα του έδωσαν το όνομα Γεώργιος. Οι γονείς του ήταν ευκατάστατοι. Τον έμαθαν πολλά γράμματα και ιδίως του θεού τα γράμματα.
O Γεώργιος ήταν έξυπνος , πολύ ευσεβής και μέ φόβον Θεού. Ο Γεώργιος , ο μετέπειτα Ραφαήλ , είχε καταταγεί στο στρατό του Βυζαντίου και σε ηλικίαν
35 ετών ήταν αξιωματικός , θέλησε όμως να γίνει αξιωματικός του Χριστού. Γι' αυτό έφυγε από το στρατό κι' έγινε κληρικός.
Ζούσε στην Μακεδονία και ήταν Πρωτοσύγγελος. Ηταν πολύ γνωστός στο Οικουμενικό Πατριαρχείο , για την αρετή , τη μόρφωση και την Ορθοδοξία του. Την εποχή εκείνη γινόταν μεγάλη προπαγάνδα από τους Παπικούς και από τους εδώ Ελληνες φιλοπαπικούς. Γίνονταν συζητήσεις μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών.
Ηθελαν πάση θυσία να κάνουν την ένωση με τον Πάπα. Αλλά και μετά την ψευδοσύνοδο της Φερ-ράρας προσπαθούσαν να επιβάλουν οπωσδήποτε την ένωση με τους αιρετικούς Παπικούς. Ο Ραφαήλ διακρινόταν για την μόρφωση του. Οι γραμματικές του γνώσεις ήταν πολύ μεγάλες , καθώς και η θεολογική του κατάρτηση. Ηταν σταθερός στην Ορθοδοξία. Εγνώριζε καλά τα δόγματα και τους Ιερούς Κανόνας της Εκκλησίας.
Γι΄αυτό τo Πατριαρχείο τoν έστελνε σe συνέδρια να κάνει θεολογικές συζητήσεις στο εξωτερικό με τους Παπικούς. Κατ΄επανάληψη τον έστειλαν στο Μορλαί της Γαλλίας. Επήγε και στο Παρίσι. Το Πατριαρχείον τον διώρισε οικουμενικό ιεροκήρυκα , του έδωσε δηλαδή την άδεια να περιέρχεται παντού , να κηρύττει τον Λόγον του Θεού και να στηρίζει τους ανθρώπους στην Ορθοδοξία. Πολλές φορές πήγε και στην Αθήνα. Εκήρυξε μάλιστα τον Λόγον του Θεού στο μνημείο του Φιλοπάππου , «πέρα από την πάρια με τις κόκκινες κολόνες», την πύλη δηλαδή του Αδριανού. Εκήρυξε στον Αγίο Δημήτρη τον Λομβαρδιάρη.
Γι΄αυτό , σήμερα στην εκκλησία αυτή έχουν την εικόνα του και τον γιορτάζουν.
Στο Μορλαί της Γαλλίας γνώρισε και τον Αγίο Νικόλαο. Η οικογένεια του
Νικολάου ζούσε στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του ήταν συμβολαιογράφος και την μητέρα του την λέγανε Μαρία. Δυστυχώς , ο Νικόλαος , εκεί στη Γαλλία ζούσε κοσμική ζωή. Οταν όμως ήταν 27 ετών , γνώρισε στο Μορλαί της Γαλλίας τον Αγίο Ραφαήλ. Η Αγία ζωή του Ραφαήλ , τα λόγια του τα θεϊκά και οι συμβουλές του έκαναν τον Νικόλαο ν΄άλλάξει τελείως. Αφησε την κοσμική ζωή και αφοσιώθηκε κι αυτός στο Θεό.
Ακολούθησε τον Αγίο Ραφαήλ και έγινε συνεργάτης του. Τον έστειλε μάλιστα πολλές φορές να κηρύττει τον Λόγον του Θεού σε πολλά μέρη. Ο Αγίος Ραφαήλ τον χειροτόνησε και διάκονον. Κατόπιν χωρίσθηκαν. Δεν ξέρουμε για ποιαν αιτία. Ο Αγίος Ραφαήλ ήταν σπουδαίος άνθρωπος και είχε πολλές περιπέτειες.
Η κατάσταση τότε ήταν ακατάστατη. Λόγω των πολέμων ταραχή και σύγχυση επικρατούσε παντού. Ο Θεός όμως τα έφερε να συναντηθούν και πάλι , έπειτα από πολύ καιρό , μέσα στην ταραχή του πολέμου. Μετά την άλωση δυστυχώς της Κωνσταντινοπόλεως οι Τούρκοι μπήκαν στην Θράκη και έσφαζαν τους Χριστιανούς και έκαναν βιαιότητες. Ο κόσμος , για να σωθεί από το μαχαίρι του άγριου κατακτητού έτρεχε παντού σαν τα κυνηγημένα πουλιά. Τότε ένα καράβι θα έφευγε από την Αλεξανδρούπολη για την Μυτιλήνη. Ηταν γεμάτο από σαστισμένο κόσμο.
Μ' αυτό το καράβι ταξείδεψαν ο Αγίο Ραφαήλ και ο διάκονος Νικόλαος.
Πήγαιναν στην Λέσβο πρόσφυγες. Ενόμιζαν , ότι θα ήταν ασφαλέστεροι εκεί. Βγήκανε θαλασσοδαρμένοι στο χωριό Θερμή της Μυτιλήνης , άγνωστοι και ξένοι πρόσφυγες. Ηταν η 14. Μαρτίου του 1454. Ο προεστός του χωρίου Βασίλειος και ο διδάσκαλος Θεόδωρος χάρηκαν πολύ. Τους πήραν τους πρόσφυγας Μοναχούς και τους εγκατέστησαν στο Μοναστήρι των Καρυών. Ο Αγίος Ραφαήλ έγινε Ηγούμενος. Το Μοναστήρι αυτό , προηγουμένως ήταν μεγάλο.
Το είχε κτίσει κάποια αυτοκράτειρα τον 8ον αιώνα , που ήταν εξόριστη εκεί. Δυστυχώς όμως το 1235 πήγαν Τούρκοι κουρσάροι (πειράτες) από την Κρήτη , το κατέστρεψαν και το έκαψαν. Ηγουμένη τότε ήταν η Ολυμπία. Είχε μεγάλη αρετή και αγιότητα. Η μητέρα της καταγόταν από την Κωνσταντηνούπολη και ήταν κόρη ιερέως. Ηταν 4 αδελφές. Είχαν και έναν αδελφό Αρχιμανδρίτη. Η μια αδελφή της η Δωροθέα , από συμβουλή του πατέρα της , έγινε μοναχή και κατόπιν Ηγουμένη στο Μοναστήρι των Καρυών της Μυτιλήνης. Η μητέρα όμως της Ολυμπίας , καθώς και δυό αδελφές της παντρεύτηκαν. Ο πατέρας της Ολυμπίας έγινε ιερεύς και έζησε στην Πελοπόννησο. Εκεί γεννήθηκε η Ολυμπία. Μετά τον θάνατο του πατέρα της πέθανε και η μητέρα της από τη λύπη της και έτσι έμεινε η Ολυμπία ορφανή και ολομόναχη σε ηλικία 10 ετών.
Την έστειλαν τότε στη Θερμή της Μυτιλήνης , που ήταν η θεία της Δωροθέα Ηγουμένη. Η Ολυμπία προόδευε πολύ στην αρετή. Και στα 19 της χρόνια έγινε μοναχή. Οταν όμως κοιμήθηκε , η θεία της Δωροθέα , όλες εξέλεξαν για ηγουμένη την Ολυμπία. Ηταν τότε η ηλικία της 25 ετών. Το Μοναστήρι αυτό είχε 30 Μοναχές.
Ξαφνικά όμως στις 11 Μαΐου το 1235 πήγαν άγριοι πειράτες στο Μοναστήρι , θέλησαν ν' ατιμάσουν τις Μοναχές. Μερικές κατώρθωσαν και τους ξέφυγαν από τα χέρια τους και πήγαν στα βουνά. Εκεί δυστυχώς πολλές τρελλάθηκαν. Τις άλλες , που αντιστάθηκαν , τις έσφαξαν οι Τούρκοι. Μια γερόντισσα όμως μοναχή , την Ευφροσύνη , που δεν μπορούσε να περπατήσει και να φύγει , την βασάνισαν πολύ. Την κρέμασαν σ' ένα δένδρο και την έκαψαν ζωντανή.
Την έκαναν στάχτη. Φρικτό ήταν και το μαρτύριο της Αγίας Ηγουμένης , της Ολυμπίας. Αυτή , σαν Ηγουμένη , δεν θέλησε να εγκατάλειψει το Μοναστήρι. Οι κακούργοι Τούρκοι με αναμμένες λαμπάδες έκαιγαν τις σάρκες της. Επειτα πύρωσαν μια σιδερέγια βέργα και την έβαλαν από το ένα αυτί της και βγήκε στο άλλο. Κατόπιν , την ξάπλωσαν γυμνή επάνω σε μια σιδερένια πόρτα (θυρόφυλλο) και όπως ήταν την κάρφωσαν επάνω στο σανίδι. Της έμπηξαν στο σώμα είκοσι μεγάλα καρφιά. Αλλα τρία ακόμη μεγαλύτερα τα έμπηξαν στο κεφάλι της. Τα δυό μέσα στ' αυτιά της και το τρίτο μέσα στο κρανίο. Κατόπιν , έβαλαν φωτιά και έκαψαν το Μοναστήρι ολόκληρο και την ωραία εκκλησία του. Το κτίριο έμεινε ρημαγμένο για 150 ολόκληρα χρόνια , ως την ημέρα που μια ευλαβική γυναίκα βοήθησε να ξανακτισθεί και επειδή δεν τολμούσαν να μείνουν εκεί μοναχές , έγινε ανδρικό.
Ντόπιοι και ξένοι μοναχοί το κράτησαν γερά μέσα στις θύελλες των καιρών εκείνων. Η ευλαβής γυναίκα , που διέθεσε για την επισκευή του την περιουσία της , ήταν κάποια Μελπομένη. Και η αίτία ήταν η έξης : H Μελπομένη ήταν πολύ πλούσια , δυστυχώς όμως ζούσε κοσμική ζωή. O Θεός για να την συνεφέρει , επέτρεψε ν' αρρωστήσει σοβαρά το παιδί της , που το έλεγαν Ακίνδυνο. Τον πόνεσε ξαφνικά το πόδι του , για τις αμαρτίες της μητέρας του. Εξόδεψε εκείνη πολλά στους γιατρούς. Αλλά δεν έβλεπε καμμιά θεραπεία. Στο τέλος , της είπαν οι γιατροί , ότι δεν πρόκυται να γίνει καλά. Απελπισμένη τότε , πήγε στο Μοναστήρι των Καρυών. Τον έπλυνε στο Άγιασμα και τον έταξε στην Παναγία. Αμέσως , την ίδια μέρα έγινε το θαύμα.
Ο Ακίνδυνος έγινε τελείως καλά. Η Μελπομένη κράτησε το τάμα της και τον άφησε στο Μοναστήρι. Δεν έγινε βεβαίως καλόγερος , αλλά ζούσε στο Μοναστήρι κι εξυπηρετούσε τους καλογήρους. Ηταν επιστάτης της Μονής. Η Μελπομένη διέθεσε πολλά ρήματα και επεσκεύασε το Μοναστήρι. Γι΄αυτό έγραψαν το όνομά της στο Μοναστήρι και το μνημόνευαν. Αυτή κατόπιν είχε χαρίσει στον Αγίο Ραφαήλ και μία ωραία πολυθρόνα , πίσω από την οποία ήταν γραμμένη η λέξη ΜΕΛΠΟΜΕΝΗ. Αυτή είχε κτίσει εκεί στο Μοναστήρι ένα σπιτάκι , στο οποίο έμεινε μέχρι του θανάτου της.
Ο Αγίος Ραφαήλ , εγκαταστάθηκε εκεί με τον Νικόλαον , από τον πρόεδρον και τον διδάσκαλον το 1454. Εργάσθηκαν μέχρι το 1462. Δίδασκαν και προστάτευαν τους Χριστιανούς , ασκήτευαν και πρόκοβαν σε αρετή και σοφία Κυρίου.
Οι Τούρκοι πάτησαν την όμορφη Λέσβο κι άρχισαν να σφάζουν , να δέρνουν , να ατιμάζουν και να τρομοκρατούν τον πληθυσμό με κάθε τρόπο. Πάνω απ' όλα , όμως προσπαθούσαν να αλλοξοπιστήσουν με την βία τους οπαδούς του Χριστού και να τους φορέσουν το Μωαμεθανικό φέσι. Οι δύστυχοι Μυτιληνοί υπέμειναν τα πάντα , όχι όμως και ν'αρνηθούν την πίστη τους , που άξιζε πιο πολύ και από όλον τον κόσμο..
Αγιος Φιλουμενος
Άγιος Φιλούμενος
29 Νοεμβρίου
Από μικρός ο Άγιος Φιλούμενος αγάπησε τον Χριστό.
Σε ηλικία δέκα ετών μαζί με τον αδελφό του περίμεναν να αποκοιμηθεί ο μεγαλύτερος τους αδελφός και αυτοί σηκώνονταν και προσεύχονταν κρυφά για ώρες.
Κατάγονταν από το χωριό Ορούντα της επαρχίας Μόρφου.
Καλή παιδαγωγό και δασκάλα της ευσεβείας είχαν τη γιαγιά τους Λωξάντρα, η οποία τους ζητούσε να της διαβάζουν βίους αγίων.
Διαβάζοντας ο Άγιος του Θεού Φιλούμενος, τον βίο του Αγίου Ιωάννου του Καυσοκαλυβίτου, ως άλλος μιμητής εκείνου, έκαυσε τις επιθυμίες του κόσμου τούτου.
Τα δίδυμα τέκνα της Μαγδαληνής και Γεωργίου Ορουντιώτη, Φιλούμενος και Ελπίδιος φλεγόμενα από θείο έρωτα, ξεκίνησαν για την παλαίφατη Ιερά Μονή Σταυροβουνίου.
Εκεί παρέμειναν για πέντε χρόνια και μετά ανεχωρήσαν από τη μαρτυρική γη της Κύπρου στην Αγία Γην των Ιεροσολύμων. Ο πατήρ Ελπίδιος μετά από δώδεκα έτη διακονίας στα Ιεροσόλυμα συνέχισε τον εκκλησιαστικό του βίο σε διάφορα μέρη της Ορθοδοξίας και εκοιμήθη στο Άγιο Όρός.
Ο Φιλούμενος έμεινε στην αγία γη για 46 έτη διακονώντας την εκεί αδελφότητα του Πατριαρχείου, ως φύλακας αγίων τόπων, αλλά εξαιρέτως αγίων τρόπων.
Τελευταίος σταθμός της διακονίας του ήταν το Φρέαρ του Ιακώβ, το οποίον έγινε τόπος του μαρτυρίου του.
Στις 29 Νοεμβρίου 1979, ημέρα της ονομαστική του εορτής, φανατικοί σιωνιστές, που διεκδικούσαν το προσκύνημα ως δικό τους, τον κατέκοψαν την ώρα του εσπερινού, Αγιοταφίτες πατέρες παρέλαβαν το τίμιο του λείψανο έπειτα από πέντε ημέρες και το ενταφίασαν στην αγία γη.
Κατά την ανακομιδή των λειψάνων του, μετά από τρία έτη, αυτά ευωδίαζαν δείχνοντας την αγιότητα του.
Η μνήμη του τιμάται την 29η Νοεμβρίου, εξαιρέτως Δε στην κοινότητα της Ορούντας με παννύχιο αγρυπνία.
29 Νοεμβρίου
Από μικρός ο Άγιος Φιλούμενος αγάπησε τον Χριστό.
Σε ηλικία δέκα ετών μαζί με τον αδελφό του περίμεναν να αποκοιμηθεί ο μεγαλύτερος τους αδελφός και αυτοί σηκώνονταν και προσεύχονταν κρυφά για ώρες.
Κατάγονταν από το χωριό Ορούντα της επαρχίας Μόρφου.
Καλή παιδαγωγό και δασκάλα της ευσεβείας είχαν τη γιαγιά τους Λωξάντρα, η οποία τους ζητούσε να της διαβάζουν βίους αγίων.
Διαβάζοντας ο Άγιος του Θεού Φιλούμενος, τον βίο του Αγίου Ιωάννου του Καυσοκαλυβίτου, ως άλλος μιμητής εκείνου, έκαυσε τις επιθυμίες του κόσμου τούτου.
Τα δίδυμα τέκνα της Μαγδαληνής και Γεωργίου Ορουντιώτη, Φιλούμενος και Ελπίδιος φλεγόμενα από θείο έρωτα, ξεκίνησαν για την παλαίφατη Ιερά Μονή Σταυροβουνίου.
Εκεί παρέμειναν για πέντε χρόνια και μετά ανεχωρήσαν από τη μαρτυρική γη της Κύπρου στην Αγία Γην των Ιεροσολύμων. Ο πατήρ Ελπίδιος μετά από δώδεκα έτη διακονίας στα Ιεροσόλυμα συνέχισε τον εκκλησιαστικό του βίο σε διάφορα μέρη της Ορθοδοξίας και εκοιμήθη στο Άγιο Όρός.
Ο Φιλούμενος έμεινε στην αγία γη για 46 έτη διακονώντας την εκεί αδελφότητα του Πατριαρχείου, ως φύλακας αγίων τόπων, αλλά εξαιρέτως αγίων τρόπων.
Τελευταίος σταθμός της διακονίας του ήταν το Φρέαρ του Ιακώβ, το οποίον έγινε τόπος του μαρτυρίου του.
Στις 29 Νοεμβρίου 1979, ημέρα της ονομαστική του εορτής, φανατικοί σιωνιστές, που διεκδικούσαν το προσκύνημα ως δικό τους, τον κατέκοψαν την ώρα του εσπερινού, Αγιοταφίτες πατέρες παρέλαβαν το τίμιο του λείψανο έπειτα από πέντε ημέρες και το ενταφίασαν στην αγία γη.
Κατά την ανακομιδή των λειψάνων του, μετά από τρία έτη, αυτά ευωδίαζαν δείχνοντας την αγιότητα του.
Η μνήμη του τιμάται την 29η Νοεμβρίου, εξαιρέτως Δε στην κοινότητα της Ορούντας με παννύχιο αγρυπνία.
Αγία Μαρίνα
Η Αγία Μαρίνα καταγόταν από την Αντιόχεια της Πισιδίας και έδρασε την εποχή του αυτοκράτορα Κλαυδίου. Ήταν μοναχοκόρη και μάλιστα ο πατέρας της ήταν ιερέας των ειδώλων.
Δεν είχε συμπληρώσει το δωδέκατο έτος της ηλικίας της όταν πέθανε η μητέρα της και ο πατέρας της ανέθεσε την ανατροφή της σε κάποια χριστιανή γυναίκα. Η Άγια Μαρίνα τότε διδάχθηκε το Χριστιανισμό και άνοιξε την ψυχή της για να δεχτεί το Σωτήρα της Χριστό.
Ο πατέρας της μόλις πληροφορήθηκε, ότι η κόρη του ασπάστηκε το χριστιανισμό την αποκληρώνει.
Παράλληλα, ο έπαρχος Ολύβριος, όταν πληροφορήθηκε τα σχετικά με αυτή, διέταξε να την οδηγήσουν μπροστά του και προσπάθησε με κάθε μέσο να τη μεταπείσει. Μάλιστα, θαμπωμένος από την ομορφιά της, της ζήτησε να γίνει γυναίκα του.
Εκείνη αρνήθηκε και συνέχισε να ομολογεί την πίστη της. Γι' αυτό και υπέστη φρικτά βασανιστήρια. Οι δήμιοι, υπακούοντας στις εντολές του Ολύβριου, έτρεξαν πάνω στην Άγια. Με τα σκουριασμένα και φαρμακερά νύχια, σκίζανε το κορμί της και οι σάρκες με το αίμα γίνονταν μια άμορφη μάζα. Ο κόσμος πού κοιτούσε αυτό το θέαμα λυπόταν και για το νεαρό της ηλικίας της Άγιας, αλλά και με το απάνθρωπο αυτό μαρτύριο πού αντίκριζε. Όλοι είχαν δακρύσει και έδειχναν τη συμπάθεια τους για την Άγια Μαρίνα, πού θυσιαζόταν για την πίστη του Ιησού Χριστού.
Από την άλλη μέρα ο Ολύβριος, δεν μπορούσε να βλέπει το κορμί της νεαρής Μαρίνας, πού σπάραξε χωρίς να μιλάει καθόλου στο τρομερό μαρτύριο. Δεν έβλεπε πια την ομορφιά του κορμιού της αλλά μια άμορφη μάζα. Αφού της καταξέσκισαν τις σάρκες με σιδερένια νύχια, την έριξαν στη φυλακή. Εκεί μια άλλη δοκιμασία την περιμένει...
...Ο σατανάς βλέποντας, ότι η Άγια Μαρίνα υπέμενε με θάρρος και άφοβα το μαρτύριο της, ανέλαβε ο ίδιος να βοηθήσει τούς βασανιστές της. Πήγε λοιπόν τα μεσάνυχτα, στο ολοσκότεινο υπόγειο κελί την ώρα, πού η Άγια προσευχόταν και παρουσιάστηκε μπροστά της με τη μορφή ενός δράκοντα. Τα μάτια του έβγαζαν φλόγες και η γλώσσα του ήταν κόκκινη σαν αναμμένο κάρβουνο από τη φωτιά. Βροντούσε και χτυπούσε τριγύρω την ουρά του για να προκαλέσει φόβο και τρόμο. Όμως η Άγια Μαρίνα όχι μόνο δε φοβήθηκε αλλά και δε σταμάτησε καθόλου να προσεύχεται. Σήκωσε τα μάτια της προς τα πάνω και συνέχισε την προσευχή της. Δεν έδωσε καμία σημασία στο δράκο. Ο σατανάς βλέποντας τη στάση της νευριάζει και ταράζεται, αφού καταλαβαίνει, ότι ακόμη και ένα μικρό κορίτσι δε λογαριάζει καθόλου τη δύναμη του.
Προχωράει λοιπόν, κατά πάνω της και της προκαλεί μια φανταστική εικόνα, ότι την καταπίνει ο δράκος. Η Άγια νιώθει εκείνη τη στιγμή πώς μπαίνει στο στόμα ενός θηρίου, αλλά δε σταματάει να προσεύχεται. Ο φόβος την κυριεύει για λίγο, αλλά η δύναμη της προσευχής τη γεμίζει και τη θωρακίζει. Σηκώνει το χέρι της και κάνει το Σταυρό της, αν και νιώθει πώς το μισό της σώμα βρίσκεται ήδη στο στόμα του θηρίου. Ο σατανάς δεν αντέχει, το σημείο του Σταύρου και το όνομα του Χριστού, πού λέει στην προσευχή της η Άγια. Ο Σταυρός σκίζει σαν κοφτερό μαχαίρι το φάντασμα του Σατανά. Ο δράκος σκάει και μέσα σε ένα εκκωφαντικό θόρυβο εξαφανίζεται. Ευτυχισμένη τότε για το Θαύμα η Άγια ψέλνει και δοξολογεί τον Κύριο.
Ο Σατανάς όμως, δεν την αφήνει ήσυχη και παίρνει τη μορφή ενός άγριου μαύρου όντος, πού η μορφή του είναι τρομερή και μοιάζει με μεγαλόσωμο σκυλί. Η Άγια Μαρίνα δυναμωμένη μετά το θαύμα τον αρπάζει από τις τρίχες και τον κτυπά με ένα σφυρί, πού βρήκε μέσα στο σκοτάδι. Τον κτυπάει στο κεφάλι και στην πλάτη. Ορμάει πάλι εκείνος και την πιάνει από τα χέρια, αλλά ο Θεός δεν τον αφήνει να συνεχίσει. Γι' αυτή την πάλη με τον Σατανά, οι αγιογράφοι αναπαριστούν την Άγια Μαρίνα να πιάνει τον Σατανά και να τον κτυπάει με ένα σφυρί....
...Οι ουρανοί πανηγυρίζουν. Οι άγγελοι αγάλλονται. Οι σκοτεινοί δαίμονες κτυπιούνται και κλαίνε για την αποτυχία τους...
Ο πανηγυρισμός των ουρανών για τη νίκη της πάνσεμνης κόρης Μαρίνας εκδηλώθηκε μ' ένα Θειο φως, πού άστραψε κι έλαμψε σ' όλο το δεσμωτήριο.
Το φως αυτό πηγάζει από ένα πελώριο Σταυρό, πού άρχιζε από τη γη και έφθανε μέχρι τον ουρανό. Πάνω από τον Σταυρό πετούσε μια ολόλευκη περιστέρα.
Η οπτασία εκείνη φανέρωνε την Τριαδική υπόσταση τού Θεού. Το φως σήμαινε τον Πατέρα, ο Σταυρός τον Υιόν και η περιστέρα το Άγιον Πνεύμα...
Όταν την ανέκρινε για δεύτερη φορά και διαπίστωσε, ότι παρέμενε ακλόνητη την έκαψε με αναμμένες λαμπάδες. Τότε όμως, συνέβη μέγα θαύμα: Οι πληγές της έκλεισαν και όσοι βρίσκονταν εκεί έγιναν αμέσως χριστιανοί.
Ο έπαρχος Ολύβριος γίνεται θηρίο. Διατάζει να ρίξουν την Άγια σ' ένα καζάνι με ζεματιστό νερό. Οι δήμιοι αρπάζουν τη Μαρίνα και τη ρίχνουν με το κεφάλι κάτω μέσα στο καζάνι. Η Άγια αρχίζει να προσεύχεται. Ξαφνικά, όλοι όσοι παρευρίσκονταν βλέπουν πάνω από το καζάνι ένα κατάλευκο περιστέρι, πού κρατούσε στεφάνι... Έπειτα βλέπουν ένα πύρινο στύλο από φως και πάνω σ' αυτόν ένα επιβλητικό Σταυρό.
Στη συνέχεια βλέπουν την Άγια να σηκώνεται από το καζάνι φωτισμένη από ένα φως Ουράνιο και να προσεύχεται. Το ζεματιστό νερό είχε γίνει νερό βαπτίσεως.
Οι άνθρωποι πού έβλεπαν όλα αυτά τα θαυμαστά άρχισαν να πιστεύουν στο Χριστό! Ο έπαρχος διατάζει να γίνουν άγριες σφαγές. Το αίμα των μαρτύρων πλημμυρίζει τούς δρόμους και τις πλατείες. Οι πιστοί του Ναζωραίου πληθύνονται, πολλαπλασιάζονται ...
Ο έπαρχος εξοργισμένος διέταξε να την αποκεφαλίσουν. ... Ο λαός έμαθε, ότι οδηγούν την Άγια Μαρίνα στον τόπο των εκτελέσεων και ακολούθησε τη συνοδεία του εκτελεστικού αποσπάσματος και της συμπαραστεκόταν με στοργή και αγάπη στις τελευταίες αυτές στιγμές της. Η Αγία παίρνει δύναμη από την πίστη της και διδάσκει το λαό. Τούς λέει να κρατήσουν την πίστη του Χριστού και αν χρειαστεί να δώσουν τη ζωή τους να το κάνουν με ευχαρίστηση. Έπειτα προσεύχεται, αλλά με δάκρυα στα μάτια. Κλαίει για εκείνους, πού πεθαίνουν χωρίς να γνωρίσουν το Χριστό και το νόμο της Αγάπης Του Κυρίου. Τη στιγμή, πού τελείωνε την προσευχή της έγινε ένας τρομερός σεισμός και όλοι δοξάσανε το Θεό.
Έπεσε το ξίφος από το χέρι του δήμιου, πού έβλεπε τα θαυμαστά ξαφνιασμένος, να μην ξέρει τι να κάνει. Με ενθάρρυνση της Άγιας έπιασε και πάλι το ξίφος από το έδαφος και έκοψε το κεφάλι της Άγιας.
Τότε μερικοί γενναιόψυχοι Χριστιανοί από αυτούς πού είχαν ακολουθήσει την Άγια, με ιδιαίτερο σεβασμό, με συγκίνηση, αλλά και τονωμένοι τώρα περισσότερο στην πίστη, πήραν το Άγιο Λείψανο της και το ενταφίασαν με ύμνους, προσευχές και δοξολογίες.
Μόλις δεκαέξι ετών, μαρτύρησε στις 17 Ιουλίου του 286 μΧ. την συγκεκριμένη ημέρα πού και εμείς οι Χριστιανοί τιμάμε τη μνήμη της.
Τα Άγια Λείψανά της φυλάσσονταν ως το 1230 μΧ. στην Κωνσταντινούπολη. Τη χρονιά εκείνη τα έκλεψαν οι παπικοί και τα πήγαν στη Βενετία.
Στην Άνδρο βρίσκεται το δακτυλάκι της Άγιας Μαρίνας, όπου εκατοντάδες πιστοί κάθε χρόνο έρχονται να το ασπαστούν και να προσκυνήσουν τη θαυματουργή της εικόνα.
Οι πηγές για τον βίο της Άγιας είναι από: Βίοι Ορθόδοξων Αγίων, «Η Αγία Μεγαλομάρτυς Μαρίνα», «Η Άγια Μαρίνα», Χαραλάμπους Δ. Βασιλοπούλου, Αρχιμανδρίτου.
Δεν είχε συμπληρώσει το δωδέκατο έτος της ηλικίας της όταν πέθανε η μητέρα της και ο πατέρας της ανέθεσε την ανατροφή της σε κάποια χριστιανή γυναίκα. Η Άγια Μαρίνα τότε διδάχθηκε το Χριστιανισμό και άνοιξε την ψυχή της για να δεχτεί το Σωτήρα της Χριστό.
Ο πατέρας της μόλις πληροφορήθηκε, ότι η κόρη του ασπάστηκε το χριστιανισμό την αποκληρώνει.
Παράλληλα, ο έπαρχος Ολύβριος, όταν πληροφορήθηκε τα σχετικά με αυτή, διέταξε να την οδηγήσουν μπροστά του και προσπάθησε με κάθε μέσο να τη μεταπείσει. Μάλιστα, θαμπωμένος από την ομορφιά της, της ζήτησε να γίνει γυναίκα του.
Εκείνη αρνήθηκε και συνέχισε να ομολογεί την πίστη της. Γι' αυτό και υπέστη φρικτά βασανιστήρια. Οι δήμιοι, υπακούοντας στις εντολές του Ολύβριου, έτρεξαν πάνω στην Άγια. Με τα σκουριασμένα και φαρμακερά νύχια, σκίζανε το κορμί της και οι σάρκες με το αίμα γίνονταν μια άμορφη μάζα. Ο κόσμος πού κοιτούσε αυτό το θέαμα λυπόταν και για το νεαρό της ηλικίας της Άγιας, αλλά και με το απάνθρωπο αυτό μαρτύριο πού αντίκριζε. Όλοι είχαν δακρύσει και έδειχναν τη συμπάθεια τους για την Άγια Μαρίνα, πού θυσιαζόταν για την πίστη του Ιησού Χριστού.
Από την άλλη μέρα ο Ολύβριος, δεν μπορούσε να βλέπει το κορμί της νεαρής Μαρίνας, πού σπάραξε χωρίς να μιλάει καθόλου στο τρομερό μαρτύριο. Δεν έβλεπε πια την ομορφιά του κορμιού της αλλά μια άμορφη μάζα. Αφού της καταξέσκισαν τις σάρκες με σιδερένια νύχια, την έριξαν στη φυλακή. Εκεί μια άλλη δοκιμασία την περιμένει...
...Ο σατανάς βλέποντας, ότι η Άγια Μαρίνα υπέμενε με θάρρος και άφοβα το μαρτύριο της, ανέλαβε ο ίδιος να βοηθήσει τούς βασανιστές της. Πήγε λοιπόν τα μεσάνυχτα, στο ολοσκότεινο υπόγειο κελί την ώρα, πού η Άγια προσευχόταν και παρουσιάστηκε μπροστά της με τη μορφή ενός δράκοντα. Τα μάτια του έβγαζαν φλόγες και η γλώσσα του ήταν κόκκινη σαν αναμμένο κάρβουνο από τη φωτιά. Βροντούσε και χτυπούσε τριγύρω την ουρά του για να προκαλέσει φόβο και τρόμο. Όμως η Άγια Μαρίνα όχι μόνο δε φοβήθηκε αλλά και δε σταμάτησε καθόλου να προσεύχεται. Σήκωσε τα μάτια της προς τα πάνω και συνέχισε την προσευχή της. Δεν έδωσε καμία σημασία στο δράκο. Ο σατανάς βλέποντας τη στάση της νευριάζει και ταράζεται, αφού καταλαβαίνει, ότι ακόμη και ένα μικρό κορίτσι δε λογαριάζει καθόλου τη δύναμη του.
Προχωράει λοιπόν, κατά πάνω της και της προκαλεί μια φανταστική εικόνα, ότι την καταπίνει ο δράκος. Η Άγια νιώθει εκείνη τη στιγμή πώς μπαίνει στο στόμα ενός θηρίου, αλλά δε σταματάει να προσεύχεται. Ο φόβος την κυριεύει για λίγο, αλλά η δύναμη της προσευχής τη γεμίζει και τη θωρακίζει. Σηκώνει το χέρι της και κάνει το Σταυρό της, αν και νιώθει πώς το μισό της σώμα βρίσκεται ήδη στο στόμα του θηρίου. Ο σατανάς δεν αντέχει, το σημείο του Σταύρου και το όνομα του Χριστού, πού λέει στην προσευχή της η Άγια. Ο Σταυρός σκίζει σαν κοφτερό μαχαίρι το φάντασμα του Σατανά. Ο δράκος σκάει και μέσα σε ένα εκκωφαντικό θόρυβο εξαφανίζεται. Ευτυχισμένη τότε για το Θαύμα η Άγια ψέλνει και δοξολογεί τον Κύριο.
Ο Σατανάς όμως, δεν την αφήνει ήσυχη και παίρνει τη μορφή ενός άγριου μαύρου όντος, πού η μορφή του είναι τρομερή και μοιάζει με μεγαλόσωμο σκυλί. Η Άγια Μαρίνα δυναμωμένη μετά το θαύμα τον αρπάζει από τις τρίχες και τον κτυπά με ένα σφυρί, πού βρήκε μέσα στο σκοτάδι. Τον κτυπάει στο κεφάλι και στην πλάτη. Ορμάει πάλι εκείνος και την πιάνει από τα χέρια, αλλά ο Θεός δεν τον αφήνει να συνεχίσει. Γι' αυτή την πάλη με τον Σατανά, οι αγιογράφοι αναπαριστούν την Άγια Μαρίνα να πιάνει τον Σατανά και να τον κτυπάει με ένα σφυρί....
...Οι ουρανοί πανηγυρίζουν. Οι άγγελοι αγάλλονται. Οι σκοτεινοί δαίμονες κτυπιούνται και κλαίνε για την αποτυχία τους...
Ο πανηγυρισμός των ουρανών για τη νίκη της πάνσεμνης κόρης Μαρίνας εκδηλώθηκε μ' ένα Θειο φως, πού άστραψε κι έλαμψε σ' όλο το δεσμωτήριο.
Το φως αυτό πηγάζει από ένα πελώριο Σταυρό, πού άρχιζε από τη γη και έφθανε μέχρι τον ουρανό. Πάνω από τον Σταυρό πετούσε μια ολόλευκη περιστέρα.
Η οπτασία εκείνη φανέρωνε την Τριαδική υπόσταση τού Θεού. Το φως σήμαινε τον Πατέρα, ο Σταυρός τον Υιόν και η περιστέρα το Άγιον Πνεύμα...
Όταν την ανέκρινε για δεύτερη φορά και διαπίστωσε, ότι παρέμενε ακλόνητη την έκαψε με αναμμένες λαμπάδες. Τότε όμως, συνέβη μέγα θαύμα: Οι πληγές της έκλεισαν και όσοι βρίσκονταν εκεί έγιναν αμέσως χριστιανοί.
Ο έπαρχος Ολύβριος γίνεται θηρίο. Διατάζει να ρίξουν την Άγια σ' ένα καζάνι με ζεματιστό νερό. Οι δήμιοι αρπάζουν τη Μαρίνα και τη ρίχνουν με το κεφάλι κάτω μέσα στο καζάνι. Η Άγια αρχίζει να προσεύχεται. Ξαφνικά, όλοι όσοι παρευρίσκονταν βλέπουν πάνω από το καζάνι ένα κατάλευκο περιστέρι, πού κρατούσε στεφάνι... Έπειτα βλέπουν ένα πύρινο στύλο από φως και πάνω σ' αυτόν ένα επιβλητικό Σταυρό.
Στη συνέχεια βλέπουν την Άγια να σηκώνεται από το καζάνι φωτισμένη από ένα φως Ουράνιο και να προσεύχεται. Το ζεματιστό νερό είχε γίνει νερό βαπτίσεως.
Οι άνθρωποι πού έβλεπαν όλα αυτά τα θαυμαστά άρχισαν να πιστεύουν στο Χριστό! Ο έπαρχος διατάζει να γίνουν άγριες σφαγές. Το αίμα των μαρτύρων πλημμυρίζει τούς δρόμους και τις πλατείες. Οι πιστοί του Ναζωραίου πληθύνονται, πολλαπλασιάζονται ...
Ο έπαρχος εξοργισμένος διέταξε να την αποκεφαλίσουν. ... Ο λαός έμαθε, ότι οδηγούν την Άγια Μαρίνα στον τόπο των εκτελέσεων και ακολούθησε τη συνοδεία του εκτελεστικού αποσπάσματος και της συμπαραστεκόταν με στοργή και αγάπη στις τελευταίες αυτές στιγμές της. Η Αγία παίρνει δύναμη από την πίστη της και διδάσκει το λαό. Τούς λέει να κρατήσουν την πίστη του Χριστού και αν χρειαστεί να δώσουν τη ζωή τους να το κάνουν με ευχαρίστηση. Έπειτα προσεύχεται, αλλά με δάκρυα στα μάτια. Κλαίει για εκείνους, πού πεθαίνουν χωρίς να γνωρίσουν το Χριστό και το νόμο της Αγάπης Του Κυρίου. Τη στιγμή, πού τελείωνε την προσευχή της έγινε ένας τρομερός σεισμός και όλοι δοξάσανε το Θεό.
Έπεσε το ξίφος από το χέρι του δήμιου, πού έβλεπε τα θαυμαστά ξαφνιασμένος, να μην ξέρει τι να κάνει. Με ενθάρρυνση της Άγιας έπιασε και πάλι το ξίφος από το έδαφος και έκοψε το κεφάλι της Άγιας.
Τότε μερικοί γενναιόψυχοι Χριστιανοί από αυτούς πού είχαν ακολουθήσει την Άγια, με ιδιαίτερο σεβασμό, με συγκίνηση, αλλά και τονωμένοι τώρα περισσότερο στην πίστη, πήραν το Άγιο Λείψανο της και το ενταφίασαν με ύμνους, προσευχές και δοξολογίες.
Μόλις δεκαέξι ετών, μαρτύρησε στις 17 Ιουλίου του 286 μΧ. την συγκεκριμένη ημέρα πού και εμείς οι Χριστιανοί τιμάμε τη μνήμη της.
Τα Άγια Λείψανά της φυλάσσονταν ως το 1230 μΧ. στην Κωνσταντινούπολη. Τη χρονιά εκείνη τα έκλεψαν οι παπικοί και τα πήγαν στη Βενετία.
Στην Άνδρο βρίσκεται το δακτυλάκι της Άγιας Μαρίνας, όπου εκατοντάδες πιστοί κάθε χρόνο έρχονται να το ασπαστούν και να προσκυνήσουν τη θαυματουργή της εικόνα.
Οι πηγές για τον βίο της Άγιας είναι από: Βίοι Ορθόδοξων Αγίων, «Η Αγία Μεγαλομάρτυς Μαρίνα», «Η Άγια Μαρίνα», Χαραλάμπους Δ. Βασιλοπούλου, Αρχιμανδρίτου.
ΚΑΙ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΟΜΟΛΟΓΟΥΝ
Αρχιμ. Σάββα Αχιλλέως
(Συγκλονιστικές μαρτυρίες από το αντίθετο στρατόπεδο)
Μόλις ανοίξουν τα βιβλία μας (Σολομωνική καί αλλά με μαγείας καί επικλήσεις δαιμονίων) εμείς είμεθα παρόντες.
- Όλους τους άλλους αιτιώνται, ουδέποτε όμως εμένα υποπτεύονται. Όλοι οί άλλοι είναι αιτία, καί έμενα πού είμαι ή πραγματική αιτία, ούτε με αναφέρουν, καί εγώ κάνω ανενόχλητος τη δουλειά μου.
- Πώς θα εμφανισθώ εις τον αρχηγό μου καί να ειπώ ότι απέτυχα; Προτιμώ να με κτυπά καί να με παιδεύει εδώ ό Θεός σου, παρά να πέσω στα χέρια του αρχηγού μου.
- Ούτε εισέρχομαι ούτε εξέρχομαι μόνος μου από τον άνθρωπο. Εάν ΕΚΕΙΝΟΣ, δεν μου επιτρέψει, ουδεμία κίνηση δύναμαι να κάνω μόνος μου. Έχει το σχέδιο του καί με κρατά να σας παιδεύω. Με τα ιδικά μας κλωτσοκοπήματα έρχεσθε κοντά του. Προτιμά να υποφέρετε εδώ ολίγον χρόνον, για να μη παιδεύεσθε αιώνια, μαζί μας. Μόνον όταν βεβαιωθεί, ότι δεν θα τον αποχωρισθείτε, τότε μας διώχνει.
Οι δαίμονες προς αρχάριο μάγο:
- Μη φοβάσαι. Είσαι δικός μας. Αυτά, πού διαβάζεις, (διάβαζε «ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ») εμείς τα βάζομε στο μυαλό εκείνων, πού τα τυπώνουν σε βιβλία. Αυτά τα συνεχή μαγικά, πού δείχνουν οί τηλεοράσεις, τους μάγους καί τίς μάγισσες, εμείς τα υποδεικνύαμε, για να δαιμονίζουμε τα βρέφη καί όσους τα βλέπουν...
- Όπως καί όσα κι αν σου πω καί σου περιγράψω, είναι αδύνατον να συλλαβής τι υποφέρομε, όταν αυτή ή φωτιά συναντηθεί με μας μέσα του (εννοεί ό δαίμονας το άρρωστο άτομο, πού κοινωνεί των Άχραντων Μυστηρίων). Αν ανάψουν όλα τα πετρέλαια της Αραβίας καί όλα τα πετρέλαια του κόσμου, δεν φθάνουν τη φωτιά, πού μας κατακαίγει όταν κοινωνεί αυτός... (δηλαδή ό ασθενής).
- «Δεν θέλω να κινείται ούτε μία ανθρωπινή σκιά επάνω εις τον πλανήτη της γης», λέγει αφρίζων ό διάβολος με απερίγραπτο κακία.
- Κάνω τόσον όμορφα την κάθε μου ενέργεια, πού είναι αδύνατον να με ανακάλυψης, πότε καί πώς ενεργώ.
- Σάς υπόσχεται ΕΚΕΙΝΟΣ τον Παράδεισον καί δεν τον ακολουθείτε. Σας υπόσχομαι εγώ την Κόλασιν καί Όλοι έρχεσθε μαζί μου.
- Εγώ κάνω ακατάπαυστα το καθήκον μου καί σας πολεμώ. Εσείς κάνετε το καθήκον σας να με καταπολεμείτε Όπως εγώ σας καταπολεμώ;
- Το όνομα μου είναι διάβολος. Αυτό σημαίνει, ότι τίποτε άλλο δεν μπορώ να κάνω, ειμή μόνον να διαβάλλω. Δεν αναγκάζω κανένα. Εσείς διατί έρχεσθε μόνοι σας σε μένα;
ΟΜΙΛΟΥΝ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ
Εις το κεφάλαιο τούτο εχομεν ως παραδείγματα τους μεγάλους ασκητές τής Εκκλησίας μας. Ό μέγας Αντώνιος μάχεται κατά των δαιμόνων καί δεν παραλείπει να μνημονεύει καί να εξιστορεί τις παγίδας των δια την συμμόρφωση καί ψυχική ωφέλεια των πιστών. Εις την συνέχεια όλοι οί ασκητικοί πατέρες αναφέρουν, τι οί δαίμονες ομολογούσαν, όταν καταπιέζονταν είτε δια να παρασύρουν εις την πλάνη τους πολεμούντας αυτούς είτε δια να προκαλέσουν εντυπώσεις.
Ημείς πιστεύομεν, ότι ό διάβολος είναι ψεύστης καί πηγή του ψεύδους καί πατήρ του ψεύδους. Γνωρίζομεν, ότι ό ψεύστης καί παμπόνηρος πολλάς φοράς λέγει την άλήθειαν, δια να παρασύρει τους ακούγοντας εις το ψεύδος του. «ου γαρ αυτού τα νοήματα αγνοούμε» (Β' Κορ. 2, 11).
Από αύτάς τάς αληθείας, τάς οποίας εν τη πανουργία του λέγει ό διάβολος, θα παραθέσωμεν ωρισμένας πιστεύοντας, ότι θα βοηθηθούν τους αναγνώστες.
ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ ομιλεί το πνεύμα το ακάθαρτο.
- Εάν δεν πιστεύεις σε αυτό πού κρατάς, (εννοεί τον Τίμιον Σταυρόν), ούτε φοβούμαι ούτε υπολογίζω τίποτε. Καί αν ακόμη φορτωθείς καί Εκείνον, που έχεις εκεί μέσα (εννοεί τον Εσταυρωμένο πού είναι εις το Ιερόν όπισθεν της Αγίας Τραπέζης), πάλιν εγώ δεν φοβούμαι, αφού δεν πιστεύεις τι βαστάζεις». Εξ ,αυτού δυνάμεθα ημείς να είμεθα προσεκτικοί. Εάν χωρίς πίστιν έχομεν τον σταυρόν κρεμάμενο στο στήθος μας, εάν τον κρατούμε μεγάλο ή μικρό στο χέρι μας, εάν τυπώνωμεν το σημείο του σταυρού επάνω μας - προ πάντων όσοι με ταχύτητα και με βιασύνη, απρόσεκτα, χωρίς καν να είναι το σημείον του σταυρού ό διάβολος δεν φεύγει. Μάλλον έρχεται καταγελών καί εμπαίζων ημάς.
Περί τής δυνάμεις των αγίων ΕΙΚΟΝΩΝ.
- ·Οποιαδήποτε εικόνα, είτε μικρή είναι είτε μεγάλη, με καταδιώκει εάν την πιστεύεις. Εάν όχι, δεν φοβούμαι καί δεν τρομάζω ομολογεί όφις ό κακούργος.
Μην αναμένεις, αγαπητέ αναγνώστα, να εύρης την τάδε ή την τάδε εικόνα, δια να προσευχηθείς. Όσον μικρή καί ασήμαντη όπως νομίζομε καί αν είναι οποιαδήποτε εικόνα, οποιουδήποτε αγίου θαυματουργεί καί εκδιώκει τούς δαίμονας. Αρκεί εσύ καί εγώ να έχομε πίστιν, ακράδαντων πίστιν.
ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ
«Δεν φοβούμαι καί δεν αποχωρώ με την παπαγαλία σας. Εγώ φοβούμαι καί τρέμω τη προσευχήν, πού βγαίνει από καρδιά γεμάτη δάκρυα. Διαφορετικά εγώ γελώ καί σας κοροϊδεύω. Το όπλο, πού τρέμω, είναι ή προσευχή μετά δακρύων».
Η προσευχή, πού γίνεται απλώς με το στόμα, ουδέποτε στοιχίζει στον δαίμονα. Ή προσευχή πού γίνεται και πηγάζει από την καρδίαν καί συνοδεύεται με δάκρυα, εισακούεται εις τον Θρόνον του Θεού καί κατακαίγει τους δαίμονας. Εκείνος, πού προσεύχεται συνεχώς, άλλοτε νοερός καί άλλοτε κατά μόνας, δεν αφήνει έδαφος ελεύθερον να πλησίαση ό δαίμονας. Αυτό τονίζει ό Απ. Παύλος. (Α' Θεό. β, 17).
Περί της Θείας χάριτος καί της ΣΚΕΠΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.
-Εάν δεν σας έσκεπε την ώραν, πού είσθε εις τον Θρόνων Του (εννοεί , τον θείον άμβωνα) καί κηρύττεται τα λόγια Του, θα σας έκανα να σας περιγελά όλος ο κόσμος».
Πόσην έχθρα έχει ό διάβολος εναντίον των ομιλούντων τον λόγον του Θεού, δεν δυνάμεθα να περιγράψομε. Ή θεία χάρις του Θεού, ή Πανάχραντος Θεοτόκος, οι άγιοι καί οί άγγελοι περιφρουρούν καί διαφυλάττουν την ώραν του θείου κηρύγματος τον κήρυκα του θείου λόγου. Γι` αυτό αφρίζει καί τρίζει τους οδόντας του ό διάβολος, διότι δεν έχει την δύναμη να πλησίαση. Προ πάντων τούτων, δια να εχη πλούσια την Θείαν σκέπην ό ιεροκήρυκας χρειάζεται να είναι ταπεινός καί προετοιμασμένος. Τότε έχει επιτυχία εις το έργον του προς δόξα Θεού.
Περί των σατανικών βιβλίων τής ΜΑΓΕΙΑΣ
«Μόλις ανοίξουν τα βιβλία μας, είμεθα παρόντες». Βιβλία δικά του ό διάβολος εννοεί κάθε σατανικό βιβλίο, πού χρησιμοποιούν οί μάγοι, δια να προσκαλούν εις βοήθειάν των τους δαίμονας. Την πρώτη θέση κατέχει το βιβλίο, πού λέγεται «Σολομωνική». Η συγγραφή του βιβλίου τούτου απεδόθη εις τον Σολομώντα. Τούτο όμως είναι παντελώς αβάσιμο καί αστήρικτο. Μάλλον οι μάγοι, δια να επιτύχουν την διάδοση του, επαινούσα καί απέδωσαν την συγγραφή του βιβλίου τούτου εις τον Σολομώντα. Σύγχρονος τρόπος μεταδόσεως της μαγείας είναι ή ΜΑΓΕΙΑ τής Τηλεοράσεως με διαβολικά καθαρώς κινούμενα σχέδια με ονομασία ό ΜΑΓΟΣ ή ,ή ΜΑΓΙΣΣΑ καί «ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ».
Τα ίδια σχέδια υπάρχουν αποτυπωμένα εις ειδικά, βιβλία. Πολλά μικρά παιδιά έφθασαν δαιμονισμένα εις την Εκκλησία εξ αυτών των πηγών. Είναι καθαρή καί εξακριβωμένη παγίδα του διαβόλου, δια να δαιμονίζει τα παιδιά! Ας προσέξουν οί γονείς. Εμείς τα βάζουμε λέγουν οί δαίμονες, δια να σας κάνουμε δικούς μας».
Περί των ΠΑΓΙΔΩΝ του διαβόλου.
- « Όλους τους άλλους αιτιώνται, εις κάθε των πρόβλημα, ουδέποτε όμως υποπτεύονται εμένα. Όλοι οί άλλοι είναι ή αίτια των προβλημάτων, πού δημιουργούνται καί εμένα, πού τα δημιουργώ, πού είμαι ή πραγματική αιτία, ούτε με αναφέρουν».
Εάν δώσωμεν λίγη προσοχήν θα αντιληφθούμε ότι στην ζωήν μας. μας πταίουν όλοι οι άλλοι. Εις την πραγματικότητα όμως οί άλλοι γίνονται όργανα του διαβόλου. Όπισθεν κάθε αιτίας των πρόβλημα των, πού δημιουργούνται είναι ό διάβολος, πού ενεργεί. Αυτόν προ πάντων να καταπολεμούμε καί όχι τα αποτελέσματα. Την ρίζαν, όχι τους κλάδους. Αιτία παντός κακού καί πάσης πονηράς πράξεως είναι πάντοτε ό μισόκαλος διάβολος.
Περί της ΚΑΚΙΑΣ του διαβόλου.
-Είναι διαφορετικό να με βλέπεις να βασανίζω άλλους από του να μου επιστρέψει να έλθω καί να βασανίζω εσένα».
Πόσοι καί πόσοι εις τα άσυλα καί τάς νευρολογικός κλινικάς βασανίζονται υπό του δαίμονος! Πόσοι καί πόσοι από τάς μαγείας καί την κακίαν των μάγων καί των φθονερών ανθρώπων βασανίζονται καί υποφέρουν! Καί ημείς, πού βλέπομεν αυτούς να πάσχουν, άλλοτε λέγομεν, ότι είναι σκηνοθετημένες πλάνες, άλλοτε ότι είναι ένα μεγάλο ψεύδος, καί άλλοτε ότι γίνονται από σκοπού, δια να προκαλέσουν οί πάσχοντες την περιέργεια των αφελών... Ό διάβολος όμως δεν είναι αστείων πείραμα ή αιτία γέλωτος. Μόνον όσοι υπέφεραν καί όσοι υποφέρουν γνωρίζουν τι θα ειπεί διάβολος. Ημείς ας προσευχώμεθα δια τους αδελφούς μας καί ας παρακαλούμε τον Θεόν, να μην επιτρέψει εις ημάς μίαν τοιαύτην δοκιμασία.
Ό Εωσφόρος κατατυραννάει τούς δαίμονας.
- «Πώς θα εμφανισθώ εις τον αρχηγό μου καί να ειπώ ότι απέτυχα; Προτιμώ να με κτυπά εδώ ό δικός σου (εννοεί την ουράνιον τιμωρία πού υφίσταται), παρά να πέσω εις τα χέρια του αρχηγού μου».
Εκ της διαβολικής αυτής ομολογίας φαίνεται ή κακία μεταξύ των δαιμόνων Η απέραντος αγάπη των αγγέλων του ουρανού έχει αντίθετο την κακίαν καί την εκδίκησιν των δαιμόνων. Την άκρα αγάπη, πού τρέφει ό Θεός προς τους αγγέλους την άκρα κακίαν καί έκδίκησιν, που τρέφει ό Εωσφόρος προς τους δαίμονας. Θεέ μου, απάλλαξε μας της κακίας του διαβόλου καί της αιωνίου κολάσεως.
Περί της ΠΤΩΣΕΩΣ των πιστών.
Εγώ κατεξευτέλισα καί έρριψα γρανίτες, καί θα γνωρίσης εσύ ποτέ τάς πονηρίας μου;»
Μη ποτέ καυχηθεί άνθρωπος, ότι γνωρίζει τάς παγίδας του διαβόλου «Ειμή ότι Κύριος ην εν ήμίν, τίς ικανός σώος φυλαχθήναι, εκ του εχθρού άμα, καί ανθρωποκτόνου;» Διαθέτει πείρα ό διάβολος δισεκατομμυρίων ετών. Από τής ήμερος της πτώσεως του έως σήμερον. Ημείς;
Ή παγίδα της ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ
Είσαι λέγει ό παμπόνηρος δαίμων, ό εκλεκτός του Θεού. Δι' αυτό σε εξέλεξε να μας πολεμάς. Είναι τόσον ευχαριστημένος ό Θεός σου, πού σε καμαρώνει, γιατί είσαι ενώπιον Του δίκαιος...».
Χρησιμοποιεί ό διάβολος εις μεγάλον βαθμό την παγίδα της κολακείας καί υπερηφάνειας. Καί εν τη επιτυχία του, ό άνθρωπος αποκόπτεται από τον Θεόν. Χάνει την Θείαν χάριν. Καί αποκτά την αίώνιον κόλασιν . Ό Θεός «ύπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν». (Ιακώβ. 4, 6) (Α' Πέτρ. 5, 5).
Άνευ του θελήματος του ΘΕΟΥ δεν γίνεται ΤΙΠΟΤΕ.
-Ούτε εισέρχομαι ούτε εξέρχομαι μόνος μου λέγει ό πονηρός δαίμονας-. Εάν ΕΚΕΙΝΟΣ δεν μου το επιτρέψει, ουδεμία κίνηση μπορώ να κάνω μόνος μου. Έχει το σχέδιο Του καί με κρατά να σας παιδεύω. Με τα δικά μας κλωτσοκοπήματα έρχεσθε κοντά Του. Γι` αυτό μας επιτρέπει να σας παιδεύομε. Προτιμά να υποφέρετε εδώ ολίγον χρόνον, για να μη παιδεύεσθε αιώνια μαζί μας. Μόνον όταν βεβαιωθεί, ότι δεν θα τον αποχωρισθείτε, τότε μας διώχνει.»
Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν». (Ίωάν. 15,5). Αυτή ή αλήθεια εφαρμόζεται πλήρως στην, περίπτωσιν των δοκιμαζόμενων υπό του διαβόλου. Ουδέ χιλιοστόν του ανθρωπίνου οργανισμού δύναται να εγγίση ό διάβολος, αν ό Θεός δεν του επιτρέψει. Το Θαύμα επιτελείται μόνον, όταν δια της δοκιμασίας ωρίμαση ο άνθρωπος καί αντιληφθεί πόσον κακούργος είναι ό «διάβολος, πού με προθυμία, εργαζόμεθα εις τους αμαρτωλούς αγρούς του. Η ειλικρινής αγάπη προς τον Θεόν καί ή νέκρωσις καί ειλικρινής απάρνησις της αμαρτίας επιφέρει το θαύμα.
Ή αποστολή του διαβόλου καί οι μάγοι.
- « Εσείς με καταδιώκετε ομολογεί ό κακούργος διάβολος καί εκείνοι (εννοεί τους μάγους) με στέλλουν καί με ξαναστέλλουν, «κλοτσοσκούφι» με κάνατε.
Τι θα γίνη εις το τέλος; Όταν διώχνεται ό διάβολος με τη δύναμη της Εκκλησίας, επιστρέφει μετά πολλής μανίας εις τους μάγους, πού τον διατάζουν να φέρει εις πέρας την αποστολή του. Πόσοι καί πόσοι μάγοι, δεν εύρον ακαριαίων θάνατον, όταν ό διάβολος επιστρέφων αφέθη ελεύθερος από τον Θεόν να εκδικηθεί. Αν ξέρανε οί μάγοι ότι ό διάβολος εκδικείται αυτούς τους ιδίους, ουδέποτε θα συμμαχούσαν με τον σατανά. Το δε φοβερότερο πάντων, δεν είναι ή πρόσκαιρη εκδίκηση, αλλά ή αιώνια κόλαση.
Σημειώνουν καί ΚΑΤΑΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ
«Είμαι από πάνω σου καί σε παρακολουθώ - λέει ό παμπόνηρος καί μισόκαλος. Προσέχω τα μάτια σου, τη γλώσσα σου, τα έργα σου. Έχω μια πενάρα και καταγράφω λεπτομερώς την ήμέραν, την ώραν, το δευτερόλεπτο, τα άτομα, , τον τόπον. Ότι καταγράψω, θα σου τα φανερώσω αν δεν προφθάσεις να τα σβήσεις» ( Εννοεί, με το μέγα μυστήριο της εξομολογήσεως.)
Πόσοι δεν γνωρίζουν την άγρυπνο παρακολούθηση του διαβόλου! Παραμονεύει από ώραν εις ώραν να εύρη ευκαιρία να κερδίσει έδαφος. Ό φόβος καί ό τρόμος πρέπει να κατέχουν την ζωήν μας δια να σωθώμεν. «Μετά φόβου καί τρόμου την εαυτών σωτηρίαν κατεργάζεσθε» (Φίλιπ. 2, 12).Η εξομολόγηση πρέπει να είναι ζώσα καί ενεργός, δια να εξαλείφει πάσα αμαρτία τής ψυχής μας.
ΒΛΑΣΦΗΜΕI ό διάβολος εντός του Ιερού Ναού;
Όσον καί αν τον βλασφημούμε εμείς, δεν μας υπολογίζει καί δεν μας λαμβάνει ύπ' όψιν. Όταν εσείς τον βλασφημείτε, τότε λυπείτε καί τότε πονεί διά τάς πληγάς, πού του ανοίγετε».
Απαθής παραμένει ό Κύριος μας καί Θεός μας, όταν ό διάβολος βλασφημεί το άγιον καί ύπερύμνητον Όνομα Του. Όπως κατά τον ίδιον τρόπον απαθής παραμένει καί ή Πανάχραντος Παναγία μας καί οί άγιοι άγγελοι καί οί άγιοι της Εκκλησίας μας. Η λύπη καί ό πόνος προξενείτε εις τον Θεόν καί εις την Παναγίαν μας μόνον, όταν ημείς βλασφημούμε το ΥΠΕΡ ΠΑΝ ΟΝΟΜΑ του Θεού μας καί των αγίων της Εκκλησίας μας.
-Πουθενά δεν βρίσκεται τόσο κοντά Παράδεισος και κόλαση, όσο στην Εκκλησία·.
Καθώς λέγει μία πιστή ψυχή, ή αγιότητα, ή χαρά καί ή ουρανιά καθαριότητα. Καί δίπλα ή φοβερή αιχμαλωσία του ανθρώπου στην αμαρτία, στη μανία της κόλασης».
Ή ιδία πιστή ψυχή λέγει: όσο ιερότερος ό χώρος, τόσο μεγαλύτερα τα βάσανα των δαιμόνων, αλλά καί τόσο πιο βαθιά ή κάθαρση τους».
Ό διάβολος συνεργεί στην ΜΕΤΑΝΟΙΑ;
«Με τα δικά μας κτυπήματα έρχεσθε σεις εις την αγκάλη Του. Αν δεν είμεθα εμείς, ποίος από σας θα ήρχετο εις την Έκκλησίαν Του;».
Άθελα του ό παγκάκιστος συνεργεί εις μετάνοιαν. Πλήθος ασθενών παραδέχονται μετά δακρύων, ότι ή δοκιμασία, πού παρεχώρησεν ό Θεός να υποστούν, εγένετο αιτία μετανοίας. Δια αυτής γνωρίσαμεν καί αγαπήσαμε τον Θεον, ομολογούν.
-Εν θλίψει εμνήσθημέν Σου Κύριε». « Εν ήμερα θλίψεώς μου τον Θεόν εξεζήτησα, ταίς χερσί μου νυκτός εναντίον αυτού, καί ουκ ηπατήθην». (Ψαλμ. 76, 3».
Θετικοί παράγοντες δια την προσέλκυση της χάριτος του Θεού είναι αυτοί:
α. Το Ακατανίκητο όπλο της ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ.
β. Ή ανάγνωσης και ή μελέτη της Αγ. ΓΡΑΦΗΣ.
γ. Ή βαθιά μελέτη του Λόγου του Θεού.
δ. Μελέτη καί ανάγνωση ιδιαιτέρως των Ψαλμών του Δαυίδ.
ε. Καθημερινή ανάγνωση των πατερικών κειμένων της Εκκλησίας. Οι άθλοι και τα μαρτυρολόγια των αγίων.
στ. Ή εξομολόγηση καί ειλικρινής απόφαση να μην επιστρέψει ο ασθενής εις τα οπίσω, αλλά να πράττει το θέλημα του Θεού.
ζ. Οι παρακλήσεις καί οί χαιρετισμοί της Παναγίας μας και άλλε παρακλήσεις αγίων.
η. Ή νηστεία επίσης αποτελεί μέγα όπλο κατά των πονηρών πνευμάτων. Το διαβεβαίωσε Όσοι Κύριος, όταν έδωκεν εις την γενεάν των ανθρώπων την θεϊκή Του συνταγή. «Το γένος τούτο εν ουδενί δύναται εξελθείν ειμή εν προσευχή και νηστεία» (Μάρκ. 9,29). Ή εγκράτεια εις την τροφήν, πού επεκτείνεται καί εις τα σαρκικά, είναι αναγκαία, δια να εκδιωχθεί ο διάβολος.
θ. Επισφράγισμα μιας προσπάθειας κατά των πονηρών πνεύμα των είναι ή μετάληψις των αχράντων μυστηρίων του Θεού. Το Σώμα καί το Αίμα του Κυρίου είναι το υπέρτατο όπλο, πού κατασυντρίβει την δύναμη του διαβόλου. : -«Ως λέοντες τοίνυν πυρ πνέοντες, όντως από της τραπέζης αναχωρούμε εκείνης, φοβεροί τω διαβάλω γινόμενοι» (Ρ.Ο. 59,260).
«Πίνετε αγιασμό. Όσο πιο συχνά τόσο πιο καλά. Είναι το καλλίτερο και αποτελεσματικότερο φάρμακο. Αυτό δεν το λέγω σαν παπάς, το λέγω σαν γιατρός. Από την Ιατρική μου πείρα».
(Αρχιεπίσκοπος Λουκάς Βοϊνογιασινέτσκι, 1961)
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΕΥΧΟΣ 43-44 ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1991
Πηγη: http://orthodox-world.pblogs.gr/2008/05 ... ies-a.html
(Συγκλονιστικές μαρτυρίες από το αντίθετο στρατόπεδο)
Μόλις ανοίξουν τα βιβλία μας (Σολομωνική καί αλλά με μαγείας καί επικλήσεις δαιμονίων) εμείς είμεθα παρόντες.
- Όλους τους άλλους αιτιώνται, ουδέποτε όμως εμένα υποπτεύονται. Όλοι οί άλλοι είναι αιτία, καί έμενα πού είμαι ή πραγματική αιτία, ούτε με αναφέρουν, καί εγώ κάνω ανενόχλητος τη δουλειά μου.
- Πώς θα εμφανισθώ εις τον αρχηγό μου καί να ειπώ ότι απέτυχα; Προτιμώ να με κτυπά καί να με παιδεύει εδώ ό Θεός σου, παρά να πέσω στα χέρια του αρχηγού μου.
- Ούτε εισέρχομαι ούτε εξέρχομαι μόνος μου από τον άνθρωπο. Εάν ΕΚΕΙΝΟΣ, δεν μου επιτρέψει, ουδεμία κίνηση δύναμαι να κάνω μόνος μου. Έχει το σχέδιο του καί με κρατά να σας παιδεύω. Με τα ιδικά μας κλωτσοκοπήματα έρχεσθε κοντά του. Προτιμά να υποφέρετε εδώ ολίγον χρόνον, για να μη παιδεύεσθε αιώνια, μαζί μας. Μόνον όταν βεβαιωθεί, ότι δεν θα τον αποχωρισθείτε, τότε μας διώχνει.
Οι δαίμονες προς αρχάριο μάγο:
- Μη φοβάσαι. Είσαι δικός μας. Αυτά, πού διαβάζεις, (διάβαζε «ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ») εμείς τα βάζομε στο μυαλό εκείνων, πού τα τυπώνουν σε βιβλία. Αυτά τα συνεχή μαγικά, πού δείχνουν οί τηλεοράσεις, τους μάγους καί τίς μάγισσες, εμείς τα υποδεικνύαμε, για να δαιμονίζουμε τα βρέφη καί όσους τα βλέπουν...
- Όπως καί όσα κι αν σου πω καί σου περιγράψω, είναι αδύνατον να συλλαβής τι υποφέρομε, όταν αυτή ή φωτιά συναντηθεί με μας μέσα του (εννοεί ό δαίμονας το άρρωστο άτομο, πού κοινωνεί των Άχραντων Μυστηρίων). Αν ανάψουν όλα τα πετρέλαια της Αραβίας καί όλα τα πετρέλαια του κόσμου, δεν φθάνουν τη φωτιά, πού μας κατακαίγει όταν κοινωνεί αυτός... (δηλαδή ό ασθενής).
- «Δεν θέλω να κινείται ούτε μία ανθρωπινή σκιά επάνω εις τον πλανήτη της γης», λέγει αφρίζων ό διάβολος με απερίγραπτο κακία.
- Κάνω τόσον όμορφα την κάθε μου ενέργεια, πού είναι αδύνατον να με ανακάλυψης, πότε καί πώς ενεργώ.
- Σάς υπόσχεται ΕΚΕΙΝΟΣ τον Παράδεισον καί δεν τον ακολουθείτε. Σας υπόσχομαι εγώ την Κόλασιν καί Όλοι έρχεσθε μαζί μου.
- Εγώ κάνω ακατάπαυστα το καθήκον μου καί σας πολεμώ. Εσείς κάνετε το καθήκον σας να με καταπολεμείτε Όπως εγώ σας καταπολεμώ;
- Το όνομα μου είναι διάβολος. Αυτό σημαίνει, ότι τίποτε άλλο δεν μπορώ να κάνω, ειμή μόνον να διαβάλλω. Δεν αναγκάζω κανένα. Εσείς διατί έρχεσθε μόνοι σας σε μένα;
ΟΜΙΛΟΥΝ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ
Εις το κεφάλαιο τούτο εχομεν ως παραδείγματα τους μεγάλους ασκητές τής Εκκλησίας μας. Ό μέγας Αντώνιος μάχεται κατά των δαιμόνων καί δεν παραλείπει να μνημονεύει καί να εξιστορεί τις παγίδας των δια την συμμόρφωση καί ψυχική ωφέλεια των πιστών. Εις την συνέχεια όλοι οί ασκητικοί πατέρες αναφέρουν, τι οί δαίμονες ομολογούσαν, όταν καταπιέζονταν είτε δια να παρασύρουν εις την πλάνη τους πολεμούντας αυτούς είτε δια να προκαλέσουν εντυπώσεις.
Ημείς πιστεύομεν, ότι ό διάβολος είναι ψεύστης καί πηγή του ψεύδους καί πατήρ του ψεύδους. Γνωρίζομεν, ότι ό ψεύστης καί παμπόνηρος πολλάς φοράς λέγει την άλήθειαν, δια να παρασύρει τους ακούγοντας εις το ψεύδος του. «ου γαρ αυτού τα νοήματα αγνοούμε» (Β' Κορ. 2, 11).
Από αύτάς τάς αληθείας, τάς οποίας εν τη πανουργία του λέγει ό διάβολος, θα παραθέσωμεν ωρισμένας πιστεύοντας, ότι θα βοηθηθούν τους αναγνώστες.
ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ ομιλεί το πνεύμα το ακάθαρτο.
- Εάν δεν πιστεύεις σε αυτό πού κρατάς, (εννοεί τον Τίμιον Σταυρόν), ούτε φοβούμαι ούτε υπολογίζω τίποτε. Καί αν ακόμη φορτωθείς καί Εκείνον, που έχεις εκεί μέσα (εννοεί τον Εσταυρωμένο πού είναι εις το Ιερόν όπισθεν της Αγίας Τραπέζης), πάλιν εγώ δεν φοβούμαι, αφού δεν πιστεύεις τι βαστάζεις». Εξ ,αυτού δυνάμεθα ημείς να είμεθα προσεκτικοί. Εάν χωρίς πίστιν έχομεν τον σταυρόν κρεμάμενο στο στήθος μας, εάν τον κρατούμε μεγάλο ή μικρό στο χέρι μας, εάν τυπώνωμεν το σημείο του σταυρού επάνω μας - προ πάντων όσοι με ταχύτητα και με βιασύνη, απρόσεκτα, χωρίς καν να είναι το σημείον του σταυρού ό διάβολος δεν φεύγει. Μάλλον έρχεται καταγελών καί εμπαίζων ημάς.
Περί τής δυνάμεις των αγίων ΕΙΚΟΝΩΝ.
- ·Οποιαδήποτε εικόνα, είτε μικρή είναι είτε μεγάλη, με καταδιώκει εάν την πιστεύεις. Εάν όχι, δεν φοβούμαι καί δεν τρομάζω ομολογεί όφις ό κακούργος.
Μην αναμένεις, αγαπητέ αναγνώστα, να εύρης την τάδε ή την τάδε εικόνα, δια να προσευχηθείς. Όσον μικρή καί ασήμαντη όπως νομίζομε καί αν είναι οποιαδήποτε εικόνα, οποιουδήποτε αγίου θαυματουργεί καί εκδιώκει τούς δαίμονας. Αρκεί εσύ καί εγώ να έχομε πίστιν, ακράδαντων πίστιν.
ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ
«Δεν φοβούμαι καί δεν αποχωρώ με την παπαγαλία σας. Εγώ φοβούμαι καί τρέμω τη προσευχήν, πού βγαίνει από καρδιά γεμάτη δάκρυα. Διαφορετικά εγώ γελώ καί σας κοροϊδεύω. Το όπλο, πού τρέμω, είναι ή προσευχή μετά δακρύων».
Η προσευχή, πού γίνεται απλώς με το στόμα, ουδέποτε στοιχίζει στον δαίμονα. Ή προσευχή πού γίνεται και πηγάζει από την καρδίαν καί συνοδεύεται με δάκρυα, εισακούεται εις τον Θρόνον του Θεού καί κατακαίγει τους δαίμονας. Εκείνος, πού προσεύχεται συνεχώς, άλλοτε νοερός καί άλλοτε κατά μόνας, δεν αφήνει έδαφος ελεύθερον να πλησίαση ό δαίμονας. Αυτό τονίζει ό Απ. Παύλος. (Α' Θεό. β, 17).
Περί της Θείας χάριτος καί της ΣΚΕΠΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.
-Εάν δεν σας έσκεπε την ώραν, πού είσθε εις τον Θρόνων Του (εννοεί , τον θείον άμβωνα) καί κηρύττεται τα λόγια Του, θα σας έκανα να σας περιγελά όλος ο κόσμος».
Πόσην έχθρα έχει ό διάβολος εναντίον των ομιλούντων τον λόγον του Θεού, δεν δυνάμεθα να περιγράψομε. Ή θεία χάρις του Θεού, ή Πανάχραντος Θεοτόκος, οι άγιοι καί οί άγγελοι περιφρουρούν καί διαφυλάττουν την ώραν του θείου κηρύγματος τον κήρυκα του θείου λόγου. Γι` αυτό αφρίζει καί τρίζει τους οδόντας του ό διάβολος, διότι δεν έχει την δύναμη να πλησίαση. Προ πάντων τούτων, δια να εχη πλούσια την Θείαν σκέπην ό ιεροκήρυκας χρειάζεται να είναι ταπεινός καί προετοιμασμένος. Τότε έχει επιτυχία εις το έργον του προς δόξα Θεού.
Περί των σατανικών βιβλίων τής ΜΑΓΕΙΑΣ
«Μόλις ανοίξουν τα βιβλία μας, είμεθα παρόντες». Βιβλία δικά του ό διάβολος εννοεί κάθε σατανικό βιβλίο, πού χρησιμοποιούν οί μάγοι, δια να προσκαλούν εις βοήθειάν των τους δαίμονας. Την πρώτη θέση κατέχει το βιβλίο, πού λέγεται «Σολομωνική». Η συγγραφή του βιβλίου τούτου απεδόθη εις τον Σολομώντα. Τούτο όμως είναι παντελώς αβάσιμο καί αστήρικτο. Μάλλον οι μάγοι, δια να επιτύχουν την διάδοση του, επαινούσα καί απέδωσαν την συγγραφή του βιβλίου τούτου εις τον Σολομώντα. Σύγχρονος τρόπος μεταδόσεως της μαγείας είναι ή ΜΑΓΕΙΑ τής Τηλεοράσεως με διαβολικά καθαρώς κινούμενα σχέδια με ονομασία ό ΜΑΓΟΣ ή ,ή ΜΑΓΙΣΣΑ καί «ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ».
Τα ίδια σχέδια υπάρχουν αποτυπωμένα εις ειδικά, βιβλία. Πολλά μικρά παιδιά έφθασαν δαιμονισμένα εις την Εκκλησία εξ αυτών των πηγών. Είναι καθαρή καί εξακριβωμένη παγίδα του διαβόλου, δια να δαιμονίζει τα παιδιά! Ας προσέξουν οί γονείς. Εμείς τα βάζουμε λέγουν οί δαίμονες, δια να σας κάνουμε δικούς μας».
Περί των ΠΑΓΙΔΩΝ του διαβόλου.
- « Όλους τους άλλους αιτιώνται, εις κάθε των πρόβλημα, ουδέποτε όμως υποπτεύονται εμένα. Όλοι οί άλλοι είναι ή αίτια των προβλημάτων, πού δημιουργούνται καί εμένα, πού τα δημιουργώ, πού είμαι ή πραγματική αιτία, ούτε με αναφέρουν».
Εάν δώσωμεν λίγη προσοχήν θα αντιληφθούμε ότι στην ζωήν μας. μας πταίουν όλοι οι άλλοι. Εις την πραγματικότητα όμως οί άλλοι γίνονται όργανα του διαβόλου. Όπισθεν κάθε αιτίας των πρόβλημα των, πού δημιουργούνται είναι ό διάβολος, πού ενεργεί. Αυτόν προ πάντων να καταπολεμούμε καί όχι τα αποτελέσματα. Την ρίζαν, όχι τους κλάδους. Αιτία παντός κακού καί πάσης πονηράς πράξεως είναι πάντοτε ό μισόκαλος διάβολος.
Περί της ΚΑΚΙΑΣ του διαβόλου.
-Είναι διαφορετικό να με βλέπεις να βασανίζω άλλους από του να μου επιστρέψει να έλθω καί να βασανίζω εσένα».
Πόσοι καί πόσοι εις τα άσυλα καί τάς νευρολογικός κλινικάς βασανίζονται υπό του δαίμονος! Πόσοι καί πόσοι από τάς μαγείας καί την κακίαν των μάγων καί των φθονερών ανθρώπων βασανίζονται καί υποφέρουν! Καί ημείς, πού βλέπομεν αυτούς να πάσχουν, άλλοτε λέγομεν, ότι είναι σκηνοθετημένες πλάνες, άλλοτε ότι είναι ένα μεγάλο ψεύδος, καί άλλοτε ότι γίνονται από σκοπού, δια να προκαλέσουν οί πάσχοντες την περιέργεια των αφελών... Ό διάβολος όμως δεν είναι αστείων πείραμα ή αιτία γέλωτος. Μόνον όσοι υπέφεραν καί όσοι υποφέρουν γνωρίζουν τι θα ειπεί διάβολος. Ημείς ας προσευχώμεθα δια τους αδελφούς μας καί ας παρακαλούμε τον Θεόν, να μην επιτρέψει εις ημάς μίαν τοιαύτην δοκιμασία.
Ό Εωσφόρος κατατυραννάει τούς δαίμονας.
- «Πώς θα εμφανισθώ εις τον αρχηγό μου καί να ειπώ ότι απέτυχα; Προτιμώ να με κτυπά εδώ ό δικός σου (εννοεί την ουράνιον τιμωρία πού υφίσταται), παρά να πέσω εις τα χέρια του αρχηγού μου».
Εκ της διαβολικής αυτής ομολογίας φαίνεται ή κακία μεταξύ των δαιμόνων Η απέραντος αγάπη των αγγέλων του ουρανού έχει αντίθετο την κακίαν καί την εκδίκησιν των δαιμόνων. Την άκρα αγάπη, πού τρέφει ό Θεός προς τους αγγέλους την άκρα κακίαν καί έκδίκησιν, που τρέφει ό Εωσφόρος προς τους δαίμονας. Θεέ μου, απάλλαξε μας της κακίας του διαβόλου καί της αιωνίου κολάσεως.
Περί της ΠΤΩΣΕΩΣ των πιστών.
Εγώ κατεξευτέλισα καί έρριψα γρανίτες, καί θα γνωρίσης εσύ ποτέ τάς πονηρίας μου;»
Μη ποτέ καυχηθεί άνθρωπος, ότι γνωρίζει τάς παγίδας του διαβόλου «Ειμή ότι Κύριος ην εν ήμίν, τίς ικανός σώος φυλαχθήναι, εκ του εχθρού άμα, καί ανθρωποκτόνου;» Διαθέτει πείρα ό διάβολος δισεκατομμυρίων ετών. Από τής ήμερος της πτώσεως του έως σήμερον. Ημείς;
Ή παγίδα της ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ
Είσαι λέγει ό παμπόνηρος δαίμων, ό εκλεκτός του Θεού. Δι' αυτό σε εξέλεξε να μας πολεμάς. Είναι τόσον ευχαριστημένος ό Θεός σου, πού σε καμαρώνει, γιατί είσαι ενώπιον Του δίκαιος...».
Χρησιμοποιεί ό διάβολος εις μεγάλον βαθμό την παγίδα της κολακείας καί υπερηφάνειας. Καί εν τη επιτυχία του, ό άνθρωπος αποκόπτεται από τον Θεόν. Χάνει την Θείαν χάριν. Καί αποκτά την αίώνιον κόλασιν . Ό Θεός «ύπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν». (Ιακώβ. 4, 6) (Α' Πέτρ. 5, 5).
Άνευ του θελήματος του ΘΕΟΥ δεν γίνεται ΤΙΠΟΤΕ.
-Ούτε εισέρχομαι ούτε εξέρχομαι μόνος μου λέγει ό πονηρός δαίμονας-. Εάν ΕΚΕΙΝΟΣ δεν μου το επιτρέψει, ουδεμία κίνηση μπορώ να κάνω μόνος μου. Έχει το σχέδιο Του καί με κρατά να σας παιδεύω. Με τα δικά μας κλωτσοκοπήματα έρχεσθε κοντά Του. Γι` αυτό μας επιτρέπει να σας παιδεύομε. Προτιμά να υποφέρετε εδώ ολίγον χρόνον, για να μη παιδεύεσθε αιώνια μαζί μας. Μόνον όταν βεβαιωθεί, ότι δεν θα τον αποχωρισθείτε, τότε μας διώχνει.»
Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν». (Ίωάν. 15,5). Αυτή ή αλήθεια εφαρμόζεται πλήρως στην, περίπτωσιν των δοκιμαζόμενων υπό του διαβόλου. Ουδέ χιλιοστόν του ανθρωπίνου οργανισμού δύναται να εγγίση ό διάβολος, αν ό Θεός δεν του επιτρέψει. Το Θαύμα επιτελείται μόνον, όταν δια της δοκιμασίας ωρίμαση ο άνθρωπος καί αντιληφθεί πόσον κακούργος είναι ό «διάβολος, πού με προθυμία, εργαζόμεθα εις τους αμαρτωλούς αγρούς του. Η ειλικρινής αγάπη προς τον Θεόν καί ή νέκρωσις καί ειλικρινής απάρνησις της αμαρτίας επιφέρει το θαύμα.
Ή αποστολή του διαβόλου καί οι μάγοι.
- « Εσείς με καταδιώκετε ομολογεί ό κακούργος διάβολος καί εκείνοι (εννοεί τους μάγους) με στέλλουν καί με ξαναστέλλουν, «κλοτσοσκούφι» με κάνατε.
Τι θα γίνη εις το τέλος; Όταν διώχνεται ό διάβολος με τη δύναμη της Εκκλησίας, επιστρέφει μετά πολλής μανίας εις τους μάγους, πού τον διατάζουν να φέρει εις πέρας την αποστολή του. Πόσοι καί πόσοι μάγοι, δεν εύρον ακαριαίων θάνατον, όταν ό διάβολος επιστρέφων αφέθη ελεύθερος από τον Θεόν να εκδικηθεί. Αν ξέρανε οί μάγοι ότι ό διάβολος εκδικείται αυτούς τους ιδίους, ουδέποτε θα συμμαχούσαν με τον σατανά. Το δε φοβερότερο πάντων, δεν είναι ή πρόσκαιρη εκδίκηση, αλλά ή αιώνια κόλαση.
Σημειώνουν καί ΚΑΤΑΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ
«Είμαι από πάνω σου καί σε παρακολουθώ - λέει ό παμπόνηρος καί μισόκαλος. Προσέχω τα μάτια σου, τη γλώσσα σου, τα έργα σου. Έχω μια πενάρα και καταγράφω λεπτομερώς την ήμέραν, την ώραν, το δευτερόλεπτο, τα άτομα, , τον τόπον. Ότι καταγράψω, θα σου τα φανερώσω αν δεν προφθάσεις να τα σβήσεις» ( Εννοεί, με το μέγα μυστήριο της εξομολογήσεως.)
Πόσοι δεν γνωρίζουν την άγρυπνο παρακολούθηση του διαβόλου! Παραμονεύει από ώραν εις ώραν να εύρη ευκαιρία να κερδίσει έδαφος. Ό φόβος καί ό τρόμος πρέπει να κατέχουν την ζωήν μας δια να σωθώμεν. «Μετά φόβου καί τρόμου την εαυτών σωτηρίαν κατεργάζεσθε» (Φίλιπ. 2, 12).Η εξομολόγηση πρέπει να είναι ζώσα καί ενεργός, δια να εξαλείφει πάσα αμαρτία τής ψυχής μας.
ΒΛΑΣΦΗΜΕI ό διάβολος εντός του Ιερού Ναού;
Όσον καί αν τον βλασφημούμε εμείς, δεν μας υπολογίζει καί δεν μας λαμβάνει ύπ' όψιν. Όταν εσείς τον βλασφημείτε, τότε λυπείτε καί τότε πονεί διά τάς πληγάς, πού του ανοίγετε».
Απαθής παραμένει ό Κύριος μας καί Θεός μας, όταν ό διάβολος βλασφημεί το άγιον καί ύπερύμνητον Όνομα Του. Όπως κατά τον ίδιον τρόπον απαθής παραμένει καί ή Πανάχραντος Παναγία μας καί οί άγιοι άγγελοι καί οί άγιοι της Εκκλησίας μας. Η λύπη καί ό πόνος προξενείτε εις τον Θεόν καί εις την Παναγίαν μας μόνον, όταν ημείς βλασφημούμε το ΥΠΕΡ ΠΑΝ ΟΝΟΜΑ του Θεού μας καί των αγίων της Εκκλησίας μας.
-Πουθενά δεν βρίσκεται τόσο κοντά Παράδεισος και κόλαση, όσο στην Εκκλησία·.
Καθώς λέγει μία πιστή ψυχή, ή αγιότητα, ή χαρά καί ή ουρανιά καθαριότητα. Καί δίπλα ή φοβερή αιχμαλωσία του ανθρώπου στην αμαρτία, στη μανία της κόλασης».
Ή ιδία πιστή ψυχή λέγει: όσο ιερότερος ό χώρος, τόσο μεγαλύτερα τα βάσανα των δαιμόνων, αλλά καί τόσο πιο βαθιά ή κάθαρση τους».
Ό διάβολος συνεργεί στην ΜΕΤΑΝΟΙΑ;
«Με τα δικά μας κτυπήματα έρχεσθε σεις εις την αγκάλη Του. Αν δεν είμεθα εμείς, ποίος από σας θα ήρχετο εις την Έκκλησίαν Του;».
Άθελα του ό παγκάκιστος συνεργεί εις μετάνοιαν. Πλήθος ασθενών παραδέχονται μετά δακρύων, ότι ή δοκιμασία, πού παρεχώρησεν ό Θεός να υποστούν, εγένετο αιτία μετανοίας. Δια αυτής γνωρίσαμεν καί αγαπήσαμε τον Θεον, ομολογούν.
-Εν θλίψει εμνήσθημέν Σου Κύριε». « Εν ήμερα θλίψεώς μου τον Θεόν εξεζήτησα, ταίς χερσί μου νυκτός εναντίον αυτού, καί ουκ ηπατήθην». (Ψαλμ. 76, 3».
Θετικοί παράγοντες δια την προσέλκυση της χάριτος του Θεού είναι αυτοί:
α. Το Ακατανίκητο όπλο της ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ.
β. Ή ανάγνωσης και ή μελέτη της Αγ. ΓΡΑΦΗΣ.
γ. Ή βαθιά μελέτη του Λόγου του Θεού.
δ. Μελέτη καί ανάγνωση ιδιαιτέρως των Ψαλμών του Δαυίδ.
ε. Καθημερινή ανάγνωση των πατερικών κειμένων της Εκκλησίας. Οι άθλοι και τα μαρτυρολόγια των αγίων.
στ. Ή εξομολόγηση καί ειλικρινής απόφαση να μην επιστρέψει ο ασθενής εις τα οπίσω, αλλά να πράττει το θέλημα του Θεού.
ζ. Οι παρακλήσεις καί οί χαιρετισμοί της Παναγίας μας και άλλε παρακλήσεις αγίων.
η. Ή νηστεία επίσης αποτελεί μέγα όπλο κατά των πονηρών πνευμάτων. Το διαβεβαίωσε Όσοι Κύριος, όταν έδωκεν εις την γενεάν των ανθρώπων την θεϊκή Του συνταγή. «Το γένος τούτο εν ουδενί δύναται εξελθείν ειμή εν προσευχή και νηστεία» (Μάρκ. 9,29). Ή εγκράτεια εις την τροφήν, πού επεκτείνεται καί εις τα σαρκικά, είναι αναγκαία, δια να εκδιωχθεί ο διάβολος.
θ. Επισφράγισμα μιας προσπάθειας κατά των πονηρών πνεύμα των είναι ή μετάληψις των αχράντων μυστηρίων του Θεού. Το Σώμα καί το Αίμα του Κυρίου είναι το υπέρτατο όπλο, πού κατασυντρίβει την δύναμη του διαβόλου. : -«Ως λέοντες τοίνυν πυρ πνέοντες, όντως από της τραπέζης αναχωρούμε εκείνης, φοβεροί τω διαβάλω γινόμενοι» (Ρ.Ο. 59,260).
«Πίνετε αγιασμό. Όσο πιο συχνά τόσο πιο καλά. Είναι το καλλίτερο και αποτελεσματικότερο φάρμακο. Αυτό δεν το λέγω σαν παπάς, το λέγω σαν γιατρός. Από την Ιατρική μου πείρα».
(Αρχιεπίσκοπος Λουκάς Βοϊνογιασινέτσκι, 1961)
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΕΥΧΟΣ 43-44 ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1991
Πηγη: http://orthodox-world.pblogs.gr/2008/05 ... ies-a.html
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)