Του πατρός Σεραφείμ Ζαφείρη
Η Ορθόδοξη Πίστη και Εκκλησία είχε και έχει πολλούς εχθρούς. Στο παρελθόν, αλλά και σήμερα. Όχι μόνο τούς άθεους και απίστους. Αυτοί αμέσως εκδηλώνονται και τούς διακρίνουμε από τις θέσεις τους και την πολεμική τους κατά του Χριστιανισμού. Επικίνδυνους εχθρούς έχει κυρίως τούς αιρετικούς. Αυτοί εφθάρησαν περί την αλήθειαν και ακρίβειαν της ορθοδόξου διδασκαλίας και εξέπεσαν από την "άπαξ παραδοθείσαν τοις αγίοις πίστιν" (Ιούδα,3). "Εναυάγησαν περί την πίστιν" (Α' Τιμ. α' 19) και εξήλθαν από την ιερή και σωτήρια μάνδρα της Εκκλησίας, είτε καταδικασμένοι και αφορισμένοι με συγκεκριμένες εκκλησιαστικές αποφάσεις, είτε από μόνοι τους αποστασιοποιημένοι και ενταγμένοι ιδεολογικά και εκ πεποιθήσεως στον πνευματικό χώρο κάποιας αιρέσεως η παραθρησκείας. Έτσι γνωρίζουμε ως αιρετικούς τους παπικούς, τούς προτεστάντες (ευαγγελικούς, πεντηκοστιανούς), τούς μονοφυσίτες, και κυρίως, τούς χιλιαστές η Ιεχωβίτες.
Χειρότεροι όμως από όλους αυτούς σήμερα είναι οι Νεοεποχίτες. Η παναίρεση της Νέας Εποχής είναι ο χειρότερος εχθρός σήμερα για την Πίστη, την Ορθοδοξία, το Ευαγγέλιο και την Παράδοση. Όχι ότι κινδυνεύουν τα άγια και απόλυτα αυτά μεγέθη καθ' εαυτά, αλλά κινδυνεύουν οι πιστοί, αν υιοθετήσουν και εγκολπωθούν στη ζωή τους αντιλήψεις και πρακτικές της Νέας Εποχής.
Τι είναι όμως η Νέα Εποχή; Μη νομίζουμε ότι είναι ένας απλός τεχνικός όρος και τίτλος, τον οποίο χρησιμοποιούν οι πολιτικοί και οι έμποροι στις εξαγγελίες, υποσχέσεις και διαφημίσεις τους. Όχι βεβαίως. Η Νέα Εποχή "είναι μία σύνθεση ανατολικών θρησκειών και αρχαίων μυστηριακών διδασκαλιών... Βασίζεται σε εσωτερικές ( μυστικές) διδασκαλίες, μεταβιβαζόμενες από δαιμονικές οντότητες..." Σκοπός του μεγάλου και παγκόσμιου αυτού αποκρυφιστικού κινήματος είναι: "η ενοποίηση των ανθρώπων χωρίς φυλετικές διακρίσεις και θρησκευτικές διαφορές, η [μελέτη] και σπουδή των [επί μέρους] θρησκειών και η διαμόρφωση ενιαίας παγκόσμιας ηθικής [και μιας παγκόσμιας θρησκείας] με την ανάπτυξη των κρυφών θεϊκών δυνάμεων μέσα στον άνθρωπο".
Ξεκίνησε η Ν. Εποχή τον 19ο αιώνα από δύο θεραπαινίδες της θεοσοφίας και του πνευματισμού, τη ρωσίδα Μπλαβάτσκυ και την αγγλίδα Μπέϊλυ και περιλαμβάνει σήμερα στους κόλπους της σχεδόν όλους τούς τύπους της μαγείας και του αποκρυφισμού "εσωτερική ενόραση, αστρολογία, υπνωτισμό, γιόγκα, μυθολογία, πανθεϊσμό, μετενσάρκωση, ψυχική θεραπεία και θετική σκέψη". Η Νέα Εποχή αποδίδει στον Χριστιανισμό όλα τα κακά που συνέβησαν στον κόσμο από την εποχή των Ρωμαίων μέχρι σήμερα -γι' αυτό και πρέπει να αποδυναμωθεί η θρησκεία του Χριστού και να εξαφανισθεί από το δρόμο μας- και ότι τώρα, με τη Νέα Εποχή, θα ανατείλει η ευτυχία για όλο τον κόσμο, μια και οι άνθρωποι, χωρίς τη μεσολάβηση της Εκκλησίας, θα έρχονται σε απευθείας επικοινωνία με τα πνεύματα και θάχουν μέσα τους οι ίδιοι το δαιμονικό φωτισμό.
Η «Νέα Εποχή» είναι το παγκόσμιο αποκρυφιστικό κίνημα που δρα και κινείται χωρίς Χριστό και εναντίον του Χριστού. Δε δέχεται τη μοναδικότητα καμιάς πίστεως ή θρησκείας, κατά συνέπεια και του Χριστιανισμού. Ισχυρίζονται οι άνθρωποι της Ν. Εποχής, ότι, «όλοι οι δρόμοι είναι καλοί». Δεν απολυτοποιεί η «Νέα Εποχή» ούτε αποθεώνει κανένα προφήτη η θεό. Παίρνει λίγο από όλα. Αποτέλεσμα αυτής της θεωρίας είναι η ελαχιστοποίηση της αληθείας και η άρνηση της μοναδικότητας του Χριστιανισμού, της Ορθοδοξίας, της Εκκλησίας, του Βαπτίσματος, του Ευαγγελίου. Κανένας για τους νεοεποχίτες δεν έχει την αποκλειστικότητα της σωτηρίας. Όλοι συνεισφέρουν και συμβάλλουν, έτσι λένε, στο κοινό οικοδόμημα της σωτηρίας. Παντού υπάρχουν φωτισμένοι άνθρωποι. «Ένα τέμενος, ένας ναός, μια συναγωγή, ένα τζαμί, όλα αυτά δημιουργούν την ίδια κατάνυξη στην ψυχή και μπορούν να την οδηγήσουν στη ένωση με το θείο». (Σημειωτέον ότι αυτό ελέχθη από ορθόδοξα επίσημα χείλη).
Ο ορισμός της Νέας Εποχής σήμερα θα μπορούσε κάλλιστα να επικεντρωθεί στο ότι το Κίνημα αυτό είναι μια βουδιστική άποψη για τη σωτηρία του ανθρώπου. "Μια δυτική έκδοση ανατολικών αποκρυφιστικών τελετών και πρακτικών". Δηλαδή ο άνθρωπος δε σώζεται με τη Σταυρική Θυσία του Χριστού και την Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά μπορεί να σωθεί και μόνος του, με το διαλογισμό κυρίως και τη γιόγκα. "Αυτοσώζεται"! Κατά τη διαδικασία αυτή της αυτοσωτηρίας, μπορεί να διαλέξει όποιο θρησκευτικό δρόμο και όποιο μεσσία θέλει, κατά προτίμηση ανατολικής προελεύσεως.
"Πίστευε ό,τι θέλεις, αλλά μη λες ότι μόνο η πίστη σου είναι αληθινή και μόνο αυτή σώζει", είναι το γενικό σύνθημα. Καταργεί έτσι η Νέα Εποχή τη μοναδικότητα του Χριστιανισμού, την αναπόδραστη αναγκαιότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας για τη σωτηρία, δεν παραδέχεται τη Θεότητα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, τον Οποίο και εξισώνει με τούς κατά καιρούς ψευδομεσσίες, ψευδοπροφήτες και απατεώνες, ασπάζεται την επικοινωνία με τα δαιμονικά πνεύματα και τα βαφτίζει "αγαθές πνευματικές οντότητες». Αντικαθιστά την προσευχή με την τεχνική του διαλογισμού, αθωώνει το προπατορικό αμάρτημα, δικαιώνει τον Εωσφόρο, στη λατρεία του οποίου τελικά και οδηγεί. Τέλος, δεν υπάρχει άλλη ζωή για τη Νέα Εποχή, Κρίση και ανταπόδοση, Παράδεισος και Κόλαση, όπως λέγει το Ιερό Ευαγγέλιο, αλλά διαρκής "αναγέννηση" μέσα από αλλεπάλληλες μετενσαρκώσεις, με κατάληξη την απορρόφηση της ατομικής μας ψυχής από την ακαθόριστη και αχανή ψυχή του θεού, κομμάτι της οποίας και είμαστε.
Δεν είναι δύσκολο λοιπόν να καταλάβουμε πόσο απόμακρη και αντίθετη με τη Ορθόδοξη Πίστη είναι η Νέα Εποχή. Αλλά και πόσο επικίνδυνη. Είναι ο εύκολος και γρήγορος δρόμος της διαβολικής σωτηρίας, δηλαδή καταστροφής, χωρίς Χριστό, χωρίς Σταυρό, χωρίς Εκκλησία και Ευαγγέλιο, χωρίς Μετάνοια και Μυστήρια. Πλανάται από τον διάβολο ο Νεοεποχίτης, νομίζοντας δυστυχώς ότι κάτι κάνει και ότι είναι ανώτερο πνεύμα και υπερέχει έναντι των άλλων. Του φουσκώνει με εωσφορική οίηση τα μυαλά η νεοεποχίτικη διδασκαλία λέγοντάς του: "βλέπεις το φως, πηγαίνεις προς το φως, είσαι το φως"!!
Η επικινδυνότητα όμως της Νέας Εποχής έγκειται και στο γεγονός ότι αυτή εκφεύγει από τα στενά ίσως πλαίσια μιας θρησκευτικής αιρέσεως, δε φαίνεται θα λέγαμε δια γυμνού οφθαλμού, αλλά γίνεται "ένα ρεύμα, που εισχωρεί σε όλους τούς τομείς της ζωής [εκπαίδευση, υγεία, ανθρώπινα δικαιώματα, διοίκηση και οικονομία, ψυχαγωγία και διασκέδαση], γίνεται ένα παγκόσμιο δίκτυο από πολλές χιλιάδες οργανισμών, που συμπράττουν και αποσκοπούν στον σχηματισμό μιας 'Τάξεως Νέου Κόσμου'", τη γνωστή Νέα Τάξη Πραγμάτων, με τη συμμετοχή σκοτεινών οργανώσεων και δυνάμεων (Ίδρυμα Ροκφέλλερ, Λεσχη Μπίλντεμπεργκ, Τριμερής, διεθνής Μασονία) που επηρεάζουν κυβερνήσεις, ελέγχουν τη διεθνή οικονομία, κατευθύνουν τις θρησκείες προς μία Πανθρησκεία με τον Οικουμενισμό και το Συγκρητισμό, και επιβάλλουν τη θέλησή τους στους λαούς και τα κράτη, με την Τηλεόραση, αλλά και τη βία, όπως έγινε και στη Γιουγκοσλαβία, με τούς βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ.
Όλα αυτά τα ενεργούμενα του Σατανά, οι δαιμονικοί φορείς και θεσμοί, συνεργάζονται και συντονίζονται μεταξύ τους αρμονικά, οποθενδήποτε κι αν προέρχονται, οπουδήποτε κι αν ευρίσκονται, με μια διαβολική αλληλεγγύη, ανεξαρτήτως θρησκείας, πατρίδος και πολιτικής, ωθούμενα από ένα αόρατο χέρι, με ένα σκοπό: να πλήξουν την Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού , να καταργήσουν τα εθνικά κράτη και τούς πολιτισμούς (με συγχωνεύσεις, ομαδοποιήσεις και αλληλοδιεισδύσεις μεταναστών) και να προετοιμάσουν το δρόμο για τον ερχομό του Αντιχρίστου. Όλα πρέπει σιγά – σιγά να γίνουν ενιαία, ομοιόμορφα, παγκόσμια, προβλεπόμενα: διασκέδαση, αμφίεση, ψυχαγωγία, γλώσσα, συμπεριφορά, μάθηση, θρησκεία… Όλα να τεθούν υπό έλεγχο. Προς το σκοπό αυτό τείνουν οι νομοθεσίες των κρατών, οι διάλογοι των ομολογιών, οι διαθρησκειακές συναντήσεις, η παιδεία και η διασκέδαση.
Προωθημένο σχέδιο της Ν. Εποχής είναι η ένωση των «εκκλησιών» και των ομολογιών, η κατάργηση των διαφορών μέσα σε μια θρησκεία, η συνύπαρξη των θρησκειών και τελικά η επικράτηση μιας πανθρησκείας, με κύριο γνώρισμα την επικοινωνία με τα πνεύματα και ένα πνευματικό αρχηγό. Πρόκειται σαφώς για μια άλλη «πνευματικότητα» με βασικό στοιχείο τη δεκτικότητα σε ενέργειες ή μη. Οι άνθρωποι πλέον θα κρίνονται από τη δεκτικότητά τους στην συμπαντική ενέργεια και την ετοιμότητά τους να ανεχθούν την πιο παράξενη και διεστραμμένη θρησκευτική άποψη. Το σύνθημα που επικρατεί προς το παρόν είναι «σημασία και σεβασμός στις όποιες μειονότητες. Πρώτα οι μειονότητες!». Ακόμη και ο συνήγορος του πολίτη λέει χαρακτηριστικά: «Εγώ είμαι εδώ για τις μειονότητες».
Αιχμή του δόρατος της Ν. Εποχής όμως, δούρειος ίππος, είναι το Holywood. Οι ταινίες, οι κινηματογραφικές παραγωγές, οι θεατρικές παραστάσεις, όπου προωθείται: η πολυπολιτισμικότητα, ο πανθεϊσμός, η μετενσάρκωση, η θετική και αρνητική ενέργεια, το κάρμα, το νιρβάνα, ο διαλογισμός, η γιόγκα, η μαγεία… Όλο τέτοια σκηνοθετούνται και προβάλλονται, και των περισσοτέρων οι συγγραφείς, παραγωγοί, σεναριογράφοι, είναι εβραϊκής καταγωγής. Ταινίες μικρής και μεγάλης οθόνης, ηλεκτρονικά παιγνίδια και τηλεοπτικά προγράμματα, όλα κατατείνουν στο να συνηθίσουμε στην ιδέα του χυλού, της ανεκτικότητας και της συμπόρευσης των νέων θρησκευτικών και ιδεολογικών ρευμάτων.
Ιδιαίτερος στόχος της Ν. Εποχής όμως είναι τα παιδιά. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κέρδος γι αυτή, από του να καταφέρει να μπολιάσει τη νέα γενιά με τον αποκρυφισμό και τη μαγεία, με τον Χάρρυ Πόττερ και τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών, με τον Κώδικα Ντα Βίντσι και τους Ιλλουμινάτι. Έτσι θα ετοιμάσει το νέο τύπο ανθρώπου, πειθήνιο όργανο των επιδιώξεών της.
Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται η αποκαθήλωση των ιερών Συμβόλων από τις αίθουσες διδασκαλίας των σχολικών μονάδων, η κατάργηση της πρωϊνής προσευχής, η μεταβολή του μαθήματος των θρησκευτικών από ομολογιακό σε θρησκειολογικό, η ενσωμάτωση στη γυμναστική και στα γυμναστήρια μαθημάτων γιόγκα. Από την άλλη μεριά, η πολυπολιτισμικότητα, η αμνήστευση των ακραίων σεξουαλικών προσανατολισμών, όπως αυτή προβάλλεται κατά κόρον από την τηλεόραση και με το επί θύραις μάθημα της γενετήσιας αγωγής, συμπληρώνουν τη δέσμη και το φάσμα της πολιορκίας που κάνουν οι νεοεποχίτες στους μαθητές. Ας αφήσουμε τα κόμικς και τα πάσης φύσεως περιοδικά, προγράμματα, παιγνίδια, που κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος.
Μη ξεχνάμε ότι και ο ειδωλολατρικός καρνάβαλος, ο οποίος συνδέει όλο τον κόσμο με τις εκδηλώσεις του, όντας παγκόσμιο φαινόμενο παγανισμού και προϊόν μυστηριακών θρησκειών, αλλά και το καθολικό φαινόμενο του προσκοπισμού και του οδηγισμού, που έχει το ξεκίνημά του στους σκοτεινούς διαδρόμους των Στοών και ενώνει με τον θρησκευτικό συγκρητισμό του και την ομολογιακή ουδετερότητά του τα παιδιά όλου του «πολιτισμένου» κόσμου, προετοιμάζοντάς τα για μια κοινή χωρίς σύνορα πατρίδα και μια πανθρησκεία, αυτό τον στόχο συνειδητά ή ασυνείδητα εξυπηρετούν..
Είναι πέραν πάσης αντιλογίας ότι το μεγάλο αποκρυφιστικό κίνημα της Ν. Εποχής, που εγκολπώνεται κάθε θρησκευτική έκφραση και τάση, έχοντας θεμέλιο την δαρβινική θεωρία και επιφανειακή διδασκαλία την ειρηνική συνύπαρξη όλων των ανθρώπων, την πάταξη του ρατσισμού και της τρομοκρατίας, προσπαθεί να αποτελέσει στον 21ο μ.Χ. αιώνα το κυρίαρχο δόγμα πίστεως. Οι ηλικιωμένοι ανά τον κόσμο άνθρωποι έχουν παγιωμένες ως επί το πλείστον απόψεις και πιστεύω. Η ευαίσθητη όμως νέα γενιά εύκολα μπορεί να αλεσθεί στις μυλόπετρες των αιρετικών διδασκαλιών. Με μυστικά και φανερά όπλα η Ν. Εποχή βάλλει εναντίον των παιδιών, δελεάζοντάς τα σ’ ένα άγνωστο, αλλά ελκυστικό κόσμο, χωρίς φρένα και όρια, με τις σειρήνες της παγκοσμιοποίησης και ανεκτικότητας, αλλά τελικά σαν άλλη Κίρκη τα μεταμορφώνει παραμορφώνοντάς τα από αγγέλους του Αληθινού και ζωντανού Θεού σε βοσκηματώδεις και κτηνώδεις υπάρξεις.
Αυτή η Νέα Εποχή με την Νέα Τάξη πραγμάτων και την Παγκοσμιοποίηση, επιχειρεί επίσης να καταργήσει και τις παραδοσιακές μορφές των εθνικών κρατών, να πολτοποιήσει τα επί μέρους κράτη και να τα ρίξει μέσα στη χοάνη της συγχωνεύσεως. Δεν ενδιαφέρει την Νέα Εποχή, γλώσσα, θρησκεία, ιστορία, ήθη και έθιμα. Ένα την ενδιαφέρει, κοινή οικονομία, κοινή πανθρησκεία, κοινός παγκόσμιος πολιτικοθρησκευτικός Αρχηγός, κοινή οργάνωση και κοινός στρατός αμέσου και αυτόβουλης επεμβάσεως. Στην περίπτωση δε της χώρας μας έχουν εκφρασθεί πολύ άσχημα και ντόπιοι και ξένοι πολιτικοί, ότι είμαστε κολλημένοι στις παραδόσεις μας και πρέπει να ισοπεδώσουν τις αντιστάσεις μας ξεριζώνοντας τες από την καρδιά και τη ζωή μας.
Γνωρίζουμε όμως όλοι ότι ένα από τα στοιχεία της αρχαίας ελληνικής Παραδόσεως, το οποίο ευχαρίστως υποδέχθηκε, υιοθέτησε και εξαγίασε η χριστιανική Εκκλησία και παράδοση είναι και η έννοια της Πατρίδος. Γνωρίζουμε όλοι ποία θέση κατείχε στην καρδιά και στη φιλοσοφία των προγόνων μας η Πατρίδα και η φιλοπατρία. "Απάντων τιμιώτερον", ήταν η Πατρίδα. Ο Απόστολος Παύλος, μάλιστα, ο ιδρυτής του ευρωπαϊκού πνεύματος, πολιτισμού και διαπρύσιος κήρυκας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διακήρυξε την περί Πατρίδος και Έθνους αλήθεια στην ομιλία του στον Άρειο Πάγο.
Χωρίς τις ζωογόνες παραδόσεις μας, που ο Θεός με τον λαό Του, εδημιούργησαν εδώ σ' αυτόν τον τόπο, θάμαστε "χαλκοί ηχούντες και κύμβαλα αλαλάζοντα". Όθεν χρειάζεται σθεναρή αντίσταση και φανατική, θα λέγαμε προσκόλληση σ' αυτές, με τις οποίες μεγαλώσαμε και μεγαλουργήσαμε. "Στήκετε λοιπόν και κρατείτε τας παραδόσεις , λέγει ο θείος Παύλος, για την πίστη βεβαίως, αλλά κάνει και για την πατρίδα, μια και είναι αλληλένδετα αυτά τα δύο, και "αντίστητε τω διαβόλω και τη συνοδεία αυτού", δηλαδή την Νέα Εποχή...
Απέναντι στις πύλες αυτές του Άδου που άνοιξαν για να καταπιούν την Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού, εμείς πιστεύουμε απόλυτα στην αιώνια ύπαρξη και νίκη της Εκκλησίας (Ματθ. ιστ' 18). Ομολογούμε μαζί με τον Ευαγγελιστήν άγιον Ιωάννην τον Θεολόγον:" ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ' έχη ζωήν αιώνιον" (Ιωάν. γ' 16). Και με τον Πέτρον, τον απόστολον, διακηρύσσομε:" Δεν υπάρχει κάτω από τον ουρανό και πάνω σ' όλη τη γη άλλο όνομα, εκτός του Ονόματος του Χριστού, με το Οποίο μπορούμε να σωθούμε" (Πραξ. δ' 12). Αποκηρύσσομε όσους δεν αγαπούν τον Κύριο (Α' Κορ. ιστ' 22). Δεν "αρνούμεθα -έως θανάτου- την φίλη Ορθοδοξία", αγαπούμε την Πατρίδα μας, "Προσδοκώμεν ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος". http://antiairetikos.blogspot.com/
Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010
ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΡΗΞΗ (BIG BANG)
Κατ’ αρχάς θα θέλαμε να διευκρινίσουμε πως ο αληθινός πιστός πρέπει να χαίρεται όταν γίνονται τέτοιου είδους επιστημονικά πειράματα, τα οποία βοηθούν τον άνθρωπο στην κατανόηση του μεγαλείου των δημιουργημάτων του θεού.
Ήδη ο Μέγας Βασίλειος από τον 4ο μ.Χ. αιώνα, στο βιβλίο του «Εξαήμερος», στο οποίο σχολιάζει το πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής «Γένεσις» που ασχολείται με την δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου γράφει: «Δεν μειώνεται ο θαυμασμός μας για τα έργα του Θεού, αν βρεθεί ο τρόπος με τον οποίο έγινε κάποιο από τα θαυμαστά αυτά έργα».
Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε πως άλλο είναι το αντικείμενο της επιστήμης και άλλο της θρησκείας.
Η επιστήμη ερευνά πως έγινε ο κόσμος, ενώ η θρησκεία ποιος και γιατί έφτιαξε τον κόσμο.
ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ;
Βέβαια επί αιώνες υπήρχε ένα είδους σύγκρουσης μεταξύ επιστήμης και θρησκείας, επειδή άτομα και από τη μία και από την άλλη πλευρά «έμπαιναν ο ένας στα χωράφια του άλλου». Δηλαδή κάποιοι υποτιθέμενοι «επιστήμονες» πίστευαν πως με τις ανακαλύψεις τους και τα πειράματά τους θα μπορούσαν να αποδείξουν την μη ύπαρξη του Θεού. Από την άλλη πλευρά κάποιοι «πιστοί;» αρνούνταν και εμπόδιζαν την πρόοδο της επιστήμης γιατί φοβόνταν πως η πρόοδος της θα είχε ως αποτέλεσμα το «γκρέμισμα» του Θεού. Οι τελευταίοι βέβαια δεν καταλάβαιναν πως στην ουσία οι ίδιοι «γκρέμιζαν» τον Θεό, αφού με την πολεμική τους αποδείκνυαν πως πίστευαν σε ένα ψεύτικο Θεό που κινδύνευε να αποδειχτεί ανύπαρκτος από την πρόοδο της επιστήμης.
Η πολεμική βέβαια κατά της θρησκείας στο ζήτημα της δημιουργίας του κόσμου και του ανθρώπου και σήμερα αλλά και τα παλιότερα χρόνια, ξεκινά από τη λάθος στάση πολλών απέναντι στην Αγία Γραφή. Ξεχνούν πως η Αγία Γραφή δεν είναι επιστημονικό βιβλίο αλλά θρησκευτικό.
ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ «ΓΕΝΕΣΕΩΣ»
Ο Μωϋσής ο οποίος πιστεύεται πως έγραψε το βιβλίο της «Γενέσεως» είχε κατά νου να πραγματοποιήσει τρεις στόχους:
1. Πρώτον να βοηθήσει τον άνθρωπο – και πράγματι το πέτυχε – να κατανοήσει πως ό ήλιος, η σελήνη, τα άστρα και τα διάφορα φυσικά φαινόμενα, δεν είναι θεοί – όπως νόμιζαν τότε οι άνθρωποι – αλλά δημιουργήματα κάποιου που ονομάζεται Θεός. Έτσι ο άνθρωπος μπορούσε ή να προσπαθήσει να τ’αντιμετωπίσει ή να τα αξιοποιήσει προς όφελός του.
2. Να καλλιεργήσει στον άνθρωπο την ταπεινοφροσύνη και την συνεργασία με τον συνάνθρωπό του και το φυσικό περιβάλλον, αφού τόνιζε πως και αυτός και τα υπόλοιπα πράγματα στον κόσμο είναι δημιουργήματα του θεού.
3. Να εξηγήσει πως η ύπαρξη του κακού στον κόσμο δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιων κακών Θεών αλλά ελεύθερη επιλογή του ανθρώπου, αφού ο κόσμος είχε δημιουργηθεί από το Θεό με αγάπη και αγαθότητα.
ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΜΥΑΛΟΥ
Ο πραγματικός πιστός λοιπόν, δεν πρέπει να φοβάται για κανένα λόγο την πρόοδο της επιστήμης για την εξήγηση των φαινομένων του μικρόκοσμου (μόρια, άτομα κ.λ.π) ή του μακρόκοσμου (άστρα, γαλαξίες κ.λ.π.). Άλλωστε λόγω του πεπερασμένου του ανθρώπινου μυαλού πάντοτε θα υπάρχουν όρια και μυστήρια που θα καλείται να υπερβεί ο άνθρωπος. Εκεί πιστεύουμε πως βρίσκεται και η ομορφιά του. Στην συνεχή αναζήτηση.
Άξιον προσοχής επίσης είναι, πως όπως εμείς οι πιστοί φτάνουμε σε μια αρχή που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε και τι λέμε Θεό το ίδιο κάνουν και επιστήμονες. Φτάνουν σε ένα σημείο και μετά σταματάνε δεχόμενοι όπως είναι τα πράγματα και προχωράνε να τα εξηγήσουν μετά από αυτό το σημείο.
Ας πάρουμε την θεωρία της «μεγάλης έκρηξης» για να γίνουμε κατανοητοί. Η θεωρία αυτή σε γενικές γραμμές υποστηρίζει πως το τεράστιο αυτό σύμπαν στο οποίο ζούμε πριν καν να υπάρξει ο χώρος και ο χρόνος, ήταν τόσο συμπυκνωμένο και μικρό σαν το κεφάλι μιας καρφίτσας. Και ξαφνικά όταν συνέβησαν οι κατάλληλες συνθήκες έγινε μία τρομακτική έκρηξη που απελευθέρωσε τεράστιες ποσότητες ενέργειας, που μετά από διάφορες διαδικασίες οι οποίες κράτησαν δισεκατομμύρια έτη έδωσαν στο σύμπαν την σημερινή μορφή του.
Στα διάφορα ερωτήματα που προκύπτουν π.χ. από πού βρέθηκε αυτό το υπερσυμπυκνωμένο σύμπαν, πού βρίσκονταν αφού δεν υπήρχε χώρος, γιατί έγινε ή έκρηξη την χ στιγμή και όχι κάποια άλλη – παρόλο που δεν υπήρχε χρόνος – και άλλα τέτοιου είδους συναφή ερωτήματα, οι επιστήμονες δεν έχουν απαντήσεις, αλλά δεχόμενοι ως δεδομένα όλα αυτά, προχωρούν να εξηγήσουν – και πολύ καλά κάνουν – τι συνέβη από κει και πέρα.
Εμείς ως πιστοί το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να τους αφήσουμε να κάνουν την δουλειά τους, αναλογιζόμενοι τα λόγια του ψαλμωδού:
«Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου Κύριε, πάντα εν σοφία εποίησας».
(Πόσο θαυμαστά είναι τα έργα σου Κύριε, όλα τα έκανες με σοφία). http://antiairetikos.blogspot.com
Ήδη ο Μέγας Βασίλειος από τον 4ο μ.Χ. αιώνα, στο βιβλίο του «Εξαήμερος», στο οποίο σχολιάζει το πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής «Γένεσις» που ασχολείται με την δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου γράφει: «Δεν μειώνεται ο θαυμασμός μας για τα έργα του Θεού, αν βρεθεί ο τρόπος με τον οποίο έγινε κάποιο από τα θαυμαστά αυτά έργα».
Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε πως άλλο είναι το αντικείμενο της επιστήμης και άλλο της θρησκείας.
Η επιστήμη ερευνά πως έγινε ο κόσμος, ενώ η θρησκεία ποιος και γιατί έφτιαξε τον κόσμο.
ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ;
Βέβαια επί αιώνες υπήρχε ένα είδους σύγκρουσης μεταξύ επιστήμης και θρησκείας, επειδή άτομα και από τη μία και από την άλλη πλευρά «έμπαιναν ο ένας στα χωράφια του άλλου». Δηλαδή κάποιοι υποτιθέμενοι «επιστήμονες» πίστευαν πως με τις ανακαλύψεις τους και τα πειράματά τους θα μπορούσαν να αποδείξουν την μη ύπαρξη του Θεού. Από την άλλη πλευρά κάποιοι «πιστοί;» αρνούνταν και εμπόδιζαν την πρόοδο της επιστήμης γιατί φοβόνταν πως η πρόοδος της θα είχε ως αποτέλεσμα το «γκρέμισμα» του Θεού. Οι τελευταίοι βέβαια δεν καταλάβαιναν πως στην ουσία οι ίδιοι «γκρέμιζαν» τον Θεό, αφού με την πολεμική τους αποδείκνυαν πως πίστευαν σε ένα ψεύτικο Θεό που κινδύνευε να αποδειχτεί ανύπαρκτος από την πρόοδο της επιστήμης.
Η πολεμική βέβαια κατά της θρησκείας στο ζήτημα της δημιουργίας του κόσμου και του ανθρώπου και σήμερα αλλά και τα παλιότερα χρόνια, ξεκινά από τη λάθος στάση πολλών απέναντι στην Αγία Γραφή. Ξεχνούν πως η Αγία Γραφή δεν είναι επιστημονικό βιβλίο αλλά θρησκευτικό.
ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ «ΓΕΝΕΣΕΩΣ»
Ο Μωϋσής ο οποίος πιστεύεται πως έγραψε το βιβλίο της «Γενέσεως» είχε κατά νου να πραγματοποιήσει τρεις στόχους:
1. Πρώτον να βοηθήσει τον άνθρωπο – και πράγματι το πέτυχε – να κατανοήσει πως ό ήλιος, η σελήνη, τα άστρα και τα διάφορα φυσικά φαινόμενα, δεν είναι θεοί – όπως νόμιζαν τότε οι άνθρωποι – αλλά δημιουργήματα κάποιου που ονομάζεται Θεός. Έτσι ο άνθρωπος μπορούσε ή να προσπαθήσει να τ’αντιμετωπίσει ή να τα αξιοποιήσει προς όφελός του.
2. Να καλλιεργήσει στον άνθρωπο την ταπεινοφροσύνη και την συνεργασία με τον συνάνθρωπό του και το φυσικό περιβάλλον, αφού τόνιζε πως και αυτός και τα υπόλοιπα πράγματα στον κόσμο είναι δημιουργήματα του θεού.
3. Να εξηγήσει πως η ύπαρξη του κακού στον κόσμο δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιων κακών Θεών αλλά ελεύθερη επιλογή του ανθρώπου, αφού ο κόσμος είχε δημιουργηθεί από το Θεό με αγάπη και αγαθότητα.
ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΜΥΑΛΟΥ
Ο πραγματικός πιστός λοιπόν, δεν πρέπει να φοβάται για κανένα λόγο την πρόοδο της επιστήμης για την εξήγηση των φαινομένων του μικρόκοσμου (μόρια, άτομα κ.λ.π) ή του μακρόκοσμου (άστρα, γαλαξίες κ.λ.π.). Άλλωστε λόγω του πεπερασμένου του ανθρώπινου μυαλού πάντοτε θα υπάρχουν όρια και μυστήρια που θα καλείται να υπερβεί ο άνθρωπος. Εκεί πιστεύουμε πως βρίσκεται και η ομορφιά του. Στην συνεχή αναζήτηση.
Άξιον προσοχής επίσης είναι, πως όπως εμείς οι πιστοί φτάνουμε σε μια αρχή που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε και τι λέμε Θεό το ίδιο κάνουν και επιστήμονες. Φτάνουν σε ένα σημείο και μετά σταματάνε δεχόμενοι όπως είναι τα πράγματα και προχωράνε να τα εξηγήσουν μετά από αυτό το σημείο.
Ας πάρουμε την θεωρία της «μεγάλης έκρηξης» για να γίνουμε κατανοητοί. Η θεωρία αυτή σε γενικές γραμμές υποστηρίζει πως το τεράστιο αυτό σύμπαν στο οποίο ζούμε πριν καν να υπάρξει ο χώρος και ο χρόνος, ήταν τόσο συμπυκνωμένο και μικρό σαν το κεφάλι μιας καρφίτσας. Και ξαφνικά όταν συνέβησαν οι κατάλληλες συνθήκες έγινε μία τρομακτική έκρηξη που απελευθέρωσε τεράστιες ποσότητες ενέργειας, που μετά από διάφορες διαδικασίες οι οποίες κράτησαν δισεκατομμύρια έτη έδωσαν στο σύμπαν την σημερινή μορφή του.
Στα διάφορα ερωτήματα που προκύπτουν π.χ. από πού βρέθηκε αυτό το υπερσυμπυκνωμένο σύμπαν, πού βρίσκονταν αφού δεν υπήρχε χώρος, γιατί έγινε ή έκρηξη την χ στιγμή και όχι κάποια άλλη – παρόλο που δεν υπήρχε χρόνος – και άλλα τέτοιου είδους συναφή ερωτήματα, οι επιστήμονες δεν έχουν απαντήσεις, αλλά δεχόμενοι ως δεδομένα όλα αυτά, προχωρούν να εξηγήσουν – και πολύ καλά κάνουν – τι συνέβη από κει και πέρα.
Εμείς ως πιστοί το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να τους αφήσουμε να κάνουν την δουλειά τους, αναλογιζόμενοι τα λόγια του ψαλμωδού:
«Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου Κύριε, πάντα εν σοφία εποίησας».
(Πόσο θαυμαστά είναι τα έργα σου Κύριε, όλα τα έκανες με σοφία). http://antiairetikos.blogspot.com
ΑΠΟΡΙΕΣ, ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ
Του Ευθύμιου Αχείλα
Οι πρώτοι Χριστιανοί συνήθιζαν να κλείνουν την προσευχή τους με την ευχή «μαράν αθά» δηλαδή «Κύριε έρχου», προσμένοντας την ταχεία έλευση της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου μας.
Με τα χρόνια ατόνησε η προσμονή αυτή και επανέρχεται μόνο, όταν συμβαίνουν φυσικές καταστροφές ή διάφορα οριακά γεγονότα, που πολλοί πιστοί τα εκλαμβάνουν ως προμηνύματα της Δευτέρας Παρουσίας. Επειδή όμως τα προμηνύματα αυτά μπερδεύονται με άσχετα πράγματα και απλοϊκές δοξασίες, συσκοτίζουν παρά διαφωτίζουν το θέμα γύρω από την επάνοδο του Κυρίου μας. Έτσι σκεφτήκαμε να ασχοληθούμε με το τεράστιο αυτό θέμα και να δώσουμε τις πρέπουσες απαντήσεις.
Οι απαντήσεις αυτές δεν θα είναι προσωπικές, ούτε του συρμού και των λαϊκών αντιλήψεων οι οποίες όπως είπαμε συσκοτίζουν παρά διαφωτίζουν το θέμα, αλλά θα απαντηθούν μέσα από την Αγία Γραφή και την Ιερή Παράδοσή μας.
ΟΧΙ ΦΟΒΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΚατ’ αρχάς πιστεύουμε πως πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι σημαντικό που αφορά την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας. Όχι μόνο δεν πρέπει να τη φοβόμαστε και να μας πιάνει υστερία, όπως είχε πιάσει μια μεγάλη μάζα των πιστών και στην Ελλάδα και το εξωτερικό όταν πλησίαζε το έτος 2000, αλλά αντιθέτως οφείλουμε να προσευχόμαστε για να γίνει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.
Διότι πρώτον και κύριον θα ξαναδούμε όλα τα αγαπημένα μας πρόσωπα, που δεν είναι πια μαζί μας, και όπως σημειώνει και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην «Αποκάλυψή» του όταν επισυμβεί η Δευτέρα Παρουσία θα καταργηθεί κάθε πόνος και δάκρυ και ο κυριότερος εχθρός μας ο θάνατος.
ΠΩΣ ΜΠΗΚΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣΑλλά πως μπήκε στην ζωή μας ο θάνατος; Μήπως είναι τιμωρία από το Θεό; Ή τι παντοδύναμος Θεός είναι αυτός αφού δεν μας έφτιαξε τέλειους να μην πεθαίνουμε; Για να απαντήσουμε στα παραπάνω πρέπει να πάμε στην αρχή της δημιουργίας. Εκεί θα διαπιστώσουμε πως πράγματι ο Θεός μας έφτιαξε τέλειους. Στην αρχή – όπως σημειώνει το βιβλίο της Αγίας Γραφής «Γένεσις» - πριν ο άνθρωπος αμαρτήσει είχε απάθεια σώματος. Ούτε κρύωνε, ούτε πονούσε, ούτε αρρώσταινε και το κυριότερο ήταν αθάνατος.
Όμως η αθανασία του αυτή, πήγαζε από τη σχέση του με το Θεό. Ο Αδάμ δηλαδή θα παρέμενε αθάνατος, μόνο αν έμενε κοντά στο Θεό – με τη θέλησή του βέβαια – επειδή σαν δημιούργημα που ήταν, δεν διέθετε τις δυνάμεις αθανασίας αλλά είχε ανάγκη πάντοτε τον δημιουργό του.
Γι’ αυτό άλλωστε ο Θεός σαν Πατέρας μας που είναι και μας αγαπάει, είχε προειδοποιήσει τον Αδάμ και την Εύα : «Από τη στιγμή που θα φάτε από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού (δηλαδή από τη στιγμή που θα διαλέξετε να ζήσετε μόνοι σας) θα πεθάνετε» Γένεσις κεφάλαιο 2, στίχος 17. Όπως διαπιστώνουμε λοιπόν από τα παραπάνω, δεν λέει ο Θεός «θα σας πεθάνω» αλλά το ότι ο θάνατος θα είναι αποτέλεσμα της ελεύθερης επιλογής του ανθρώπου. Δυστυχώς όμως, όπως γνωρίζουμε οι πρωτόπλαστοι με την προτροπή του διαβόλου βέβαια, πίστευσαν πως μπορούν από μόνοι τους να γίνουν θεοί – άρα και να αποκτήσουν την αθανασία μόνιμα – και αμάρτησαν, συμπαρασύροντας και την φύση στην φθορά και το θάνατο, η οποία έγινε πλέον εχθρική μαζί τους από φιλική που ήταν μέχρι τότε.
Όμως, ενώ φαίνεται πως έχει νικήσει το κακό, ο Θεός δεν αφήνει έτσι το πλάσμα του, αλλά ταπεινούμενος κάνει την Πρώτη Παρουσία του, γινόμενος άνθρωπος στο πρόσωπο του Χριστού. Και πιο είναι το αποτέλεσμα της Πρώτης Παρουσίας του; Δίνει το μεγάλο μήνυμα στον άνθρωπο και τον ζωντανό και τον νεκρό, με το Σταυρό και την Ανάστασή του, πως ο θάνατος δεν έχει πλέον μόνιμη εξουσία επάνω του αλλά προσωρινή. Και όσο και αν φαίνεται παράξενο, πως το μήνυμα του Χριστού εδόθη και στους νεκρούς η «Πρώτη Επιστολή του Αποστόλου Πέτρου» έρχεται ως αρωγός για να μας διαφωτίσει παντελώς στο ζήτημα αυτό: « Γιατί και ο Χριστός υπέμεινε το πάθος μια για πάντα για τις αμαρτίες μας, ένας δίκαιος χάρη των αμαρτωλών, για να μας φέρει κοντά στον Θεό. Θανατώθηκε σωματικά, το Πνεύμα όμως τον ζωοποίησε. Έτσι πήγε και κήρυξε στις φυλακισμένες στον Άδη ψυχές» 1 Πέτρου κεφάλαιο 3, στίχοι 18 - 19. Το ελπιδοφόρο αυτό μήνυμα του Χριστού το ζούμε μέσα στην Εκκλησία μας, όπου δεν κάνουμε διάκριση μεταξύ ζώντων και αποθανόντων, γι’ αυτό και όταν προσευχόμαστε, προσευχόμαστε και για τους ζώντες αλλά και για τους αποθανόντες, ζητώντας ταυτόχρονα να προσεύχονται και αυτοί για εμάς.
ΚΟΛΑΣΗ ΟΧΙ ΤΟΠΟΣ ΜΕ ΚΑΖΑΝΙΑ
Έως ότου όμως ξανάρθει ο Χριστός, η ψυχή όταν χωρίζεται από το σώμα, βρίσκεται σε μια κατάσταση που ονομάζεται από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας «μέση κατάσταση». Εκεί η ψυχή αν ανήκει σε δίκαιο, προγεύεται την αγάπη του Θεού και γι’ αυτό χαίρεται – ο λεγόμενος Παράδεισος – και αν ανήκει σε άδικο, η ψυχή υποφέρει γιατί δεν μπορεί να προγευτεί επειδή εξακολουθεί να αρνείται και μετά θάνατον την αγάπη του Θεού, η λεγόμενη Κόλαση . Για το ότι η Κόλαση δεν είναι ένας τόπος με καζάνια που βράζουν οι ψυχές, δεν θα πούμε τίποτα περισσότερο εμείς, αλλά θα αφήσουμε μια σύγχρονη αγία μορφή να μιλήσει επ’ αυτού. Είναι ο γέρων – Παΐσιος. Στο βιβλίο του Ιερομόναχου Χριστοδούλου του Αγιορείτου με τον τίτλο « Ο γέρων – Παΐσιος» και στις σελίδες 204 – 205 λέει συγκεκριμένα: « Μετά, όσο για την κόλαση και τον Παράδεισο, αυτά υπάρχουν. Και τα δύο αυτά τα ζει η ψυχή, είναι καταστάσεις ψυχικές. Δεν είναι τόποι με καζάνια και φωτιές … Η κόλαση λοιπόν, δεν είναι καζάνια μέσα στα οποία βράζουν οι ψυχές, αλλά μια κατάσταση στην οποία θα περιέλθει η ψυχή μετά τον χωρισμό από το σώμα».
ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΣΩΜΑ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ
Ας έλθουμε τώρα να δούμε τα γεγονότα που θα λάβουν χώρα κατά την Δευτέρα Παρουσία. Μόλις λοιπόν ακουστεί ο ήχος της σάλπιγγας της Δευτέρας Παρουσίας, ώσπου να ανοιγοκλείσει το μάτι, οι μεν ζωντανοί θα μεταμορφωθούν και θα αλλάξουν το παλιό τους σάρκινο σώμα με νέο άφθαρτο, οι δε νεκροί θα αναστηθούν και θα πάρουν το παλιό τους σώμα άφθαρτο βέβαια, γιατί μ’ αυτό έδωσαν τον αγώνα τον καλό όταν ήσαν εν ζωή. Το σώμα μας αυτό θα είναι όμοιο (σύμμορφο) με το αναστάσιμο σώμα του Χριστού, που δεν το εμπόδιζαν τίποτα, ούτε οι τοίχοι ούτε τα κλειστά παράθυρα. Όλα αυτά που υποστηρίζουμε πιο πάνω μπορεί να τα βρει κάποιος στις επιστολές του Παύλου και ειδικότερα στις «1 προς Κορινθίους κεφάλαιο 15, στίχοι 36 – 55» και «Φιλιππησίους κεφάλαιο 3, στίχος 21». Επιπλέον δεν θα έχουμε υλικές ανάγκες και θα ζούμε πνευματική ζωή όπως οι άγγελοι : «διότι στην Ανάσταση οι άνθρωποι ούτε νυμφεύονται ούτε παντρεύονται, αλλά είναι όπως οι άγγελοι του Θεού στον ουρανό» Κατά Ματθαίο ευαγγέλιο κεφάλαιο 22, στίχος 30. Μαζί με εμάς θα αλλάξει και η φύση, διότι πρέπει να αποκτήσει και αυτή αφθαρσία. «Περιμένουμε καινούργιο ουρανό και καινούργια γη», επισημαίνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην «Αποκάλυψή» του.
ΠΟΤΕ ΘΑ ΛΑΒΕΙ ΧΩΡΑ Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ;Όσον αφορά τώρα το ζήτημα πότε θα λάβει χώρα η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας, η Εκκλησία μας σοφά ποιούσα – σε αντίθεση με τις αιρέσεις – τηρεί σιγή ιχθύος παραπέμποντας στα λόγια του Χριστού και των Αποστόλων : « Δια την ημέρα εκείνη και την ώρα, κανείς δεν ξέρει τίποτε ούτε οι άγγελοι των ουρανών, παρά μόνο ο Πατέρας μου» Κατά Ματθαίο ευαγγέλιο κεφάλαιο 24, στίχος 36. Σαν «τον κλέφτη την νύχτα» την ονομάζουν την Δευτέρα Παρουσία οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος στις επιστολές του.
Δυστυχώς πολλοί αιρετικοί και στις μέρες των Αποστόλων και σήμερα, αυτό που δεν ξέρουν ούτε οι άγγελοι, θεώρησαν πως το ξέρουν αυτοί. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε ο Απόστολος Πέτρος τους θυμίζει πως «μια μέρα για το Θεό είναι χίλια χρόνια και χίλια χρόνια είναι μια μέρα» 2 Επιστολή Πέτρου κεφάλαιο 3, στίχος 8.Στο πέρασμα των αιώνων διάφορα γεγονότα στην ιστορία της ανθρωπότητας ή η έναρξη αιώνων και χιλιετιών εκλήφθησαν ως γεγονότα προσέγγισης της Δευτέρας Παρουσίας. Έτσι την εποχή της «ανακάλυψης» της Αμερικής πίστεψαν πως θα γίνει τότε η Δευτέρα Παρουσία επειδή ερμήνεψαν κατά το δοκούν, τον λόγο του Κυρίου πως η επάνοδός του θα πλησιάζει όταν κηρυχθεί το Ευαγγέλιο σε όλο τον κόσμο. Αφού λοιπόν «ανακάλυψαν» την Αμερική πίστεψαν πως είναι όλος ο κόσμος και έτσι οδηγήθηκαν στο εσφαλμένο αυτό συμπέρασμα.
Λίγο πριν να πέσει η Κωνσταντινούπολη στα χέρια των Τούρκων, οι Βυζαντινοί θεώρησαν πως θα επισυμβεί τότε, επειδή ταύτισαν τον Μωάμεθ τον αρχηγό των Τούρκων με τον Αντίχριστο.
ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΣΗ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
Στον αιώνα μας εκείνοι που γελοιοποιήθηκαν τελείως, είναι οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά ή Χιλιαστές» που συνεχώς όριζαν ημερομηνίες επανόδου του Κυρίου και συνεχώς διαψεύδονταν. Δύο ημερομηνίες απετέλεσαν το αποκορύφωμα της γελοιοποίησης τους. Το 1925 που βγήκαν με σεντόνια στους δρόμους της Νέας Υόρκης, παριστάνοντας τους αναστημένους νεκρούς και το 1975, όπου τους εγκατέλειψαν πάνω από ένα εκατομμύριο οπαδοί τους.
Ιδιαίτερη προσοχή οφείλουν να επιδείξουν οι πιστοί επίσης, στο εξής γεγονός. Πως ο Χριστός μας προειδοποίησε, ότι θα εμφανισθούν πολλοί ψευδόΧριστοι και ψευδοΜεσσίες υποστηρίζοντας πως είναι ο Χριστός. Γι’ αυτό το λόγο δεν θα πρέπει να παρασυρθούμε επειδή όλοι αυτοί, μόνο ο Μεσσίας δεν θα είναι αλλά ο Αντίχριστος.Εκτός αυτού ο Χριστός έχει επισημάνει πως η επιστροφή του, δεν θα είναι ταπεινή, αλλά με δόξα πάνω στα σύννεφα, θα φανεί το σημάδι του – πιθανόν ο Σταυρός – στον ουρανό και θα τον δουν όλες οι φυλές της γης: « Και τότε θα φανεί στον ουρανό το σημείο του Υιού του ανθρώπου και τότε θα θρηνήσουν όλες οι φυλές της γης και θα ιδούν τον Υιό του ανθρώπου να έρχεται πάνω στα σύννεφα του ουρανού με πολλή δύναμη και δόξα» Κατά Ματθαίο ευαγγέλιο κεφάλαιο 24, στίχος 30. http://antiairetikos.blogspot.com/search/label
Οι πρώτοι Χριστιανοί συνήθιζαν να κλείνουν την προσευχή τους με την ευχή «μαράν αθά» δηλαδή «Κύριε έρχου», προσμένοντας την ταχεία έλευση της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου μας.
Με τα χρόνια ατόνησε η προσμονή αυτή και επανέρχεται μόνο, όταν συμβαίνουν φυσικές καταστροφές ή διάφορα οριακά γεγονότα, που πολλοί πιστοί τα εκλαμβάνουν ως προμηνύματα της Δευτέρας Παρουσίας. Επειδή όμως τα προμηνύματα αυτά μπερδεύονται με άσχετα πράγματα και απλοϊκές δοξασίες, συσκοτίζουν παρά διαφωτίζουν το θέμα γύρω από την επάνοδο του Κυρίου μας. Έτσι σκεφτήκαμε να ασχοληθούμε με το τεράστιο αυτό θέμα και να δώσουμε τις πρέπουσες απαντήσεις.
Οι απαντήσεις αυτές δεν θα είναι προσωπικές, ούτε του συρμού και των λαϊκών αντιλήψεων οι οποίες όπως είπαμε συσκοτίζουν παρά διαφωτίζουν το θέμα, αλλά θα απαντηθούν μέσα από την Αγία Γραφή και την Ιερή Παράδοσή μας.
ΟΧΙ ΦΟΒΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΚατ’ αρχάς πιστεύουμε πως πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι σημαντικό που αφορά την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας. Όχι μόνο δεν πρέπει να τη φοβόμαστε και να μας πιάνει υστερία, όπως είχε πιάσει μια μεγάλη μάζα των πιστών και στην Ελλάδα και το εξωτερικό όταν πλησίαζε το έτος 2000, αλλά αντιθέτως οφείλουμε να προσευχόμαστε για να γίνει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.
Διότι πρώτον και κύριον θα ξαναδούμε όλα τα αγαπημένα μας πρόσωπα, που δεν είναι πια μαζί μας, και όπως σημειώνει και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην «Αποκάλυψή» του όταν επισυμβεί η Δευτέρα Παρουσία θα καταργηθεί κάθε πόνος και δάκρυ και ο κυριότερος εχθρός μας ο θάνατος.
ΠΩΣ ΜΠΗΚΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣΑλλά πως μπήκε στην ζωή μας ο θάνατος; Μήπως είναι τιμωρία από το Θεό; Ή τι παντοδύναμος Θεός είναι αυτός αφού δεν μας έφτιαξε τέλειους να μην πεθαίνουμε; Για να απαντήσουμε στα παραπάνω πρέπει να πάμε στην αρχή της δημιουργίας. Εκεί θα διαπιστώσουμε πως πράγματι ο Θεός μας έφτιαξε τέλειους. Στην αρχή – όπως σημειώνει το βιβλίο της Αγίας Γραφής «Γένεσις» - πριν ο άνθρωπος αμαρτήσει είχε απάθεια σώματος. Ούτε κρύωνε, ούτε πονούσε, ούτε αρρώσταινε και το κυριότερο ήταν αθάνατος.
Όμως η αθανασία του αυτή, πήγαζε από τη σχέση του με το Θεό. Ο Αδάμ δηλαδή θα παρέμενε αθάνατος, μόνο αν έμενε κοντά στο Θεό – με τη θέλησή του βέβαια – επειδή σαν δημιούργημα που ήταν, δεν διέθετε τις δυνάμεις αθανασίας αλλά είχε ανάγκη πάντοτε τον δημιουργό του.
Γι’ αυτό άλλωστε ο Θεός σαν Πατέρας μας που είναι και μας αγαπάει, είχε προειδοποιήσει τον Αδάμ και την Εύα : «Από τη στιγμή που θα φάτε από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού (δηλαδή από τη στιγμή που θα διαλέξετε να ζήσετε μόνοι σας) θα πεθάνετε» Γένεσις κεφάλαιο 2, στίχος 17. Όπως διαπιστώνουμε λοιπόν από τα παραπάνω, δεν λέει ο Θεός «θα σας πεθάνω» αλλά το ότι ο θάνατος θα είναι αποτέλεσμα της ελεύθερης επιλογής του ανθρώπου. Δυστυχώς όμως, όπως γνωρίζουμε οι πρωτόπλαστοι με την προτροπή του διαβόλου βέβαια, πίστευσαν πως μπορούν από μόνοι τους να γίνουν θεοί – άρα και να αποκτήσουν την αθανασία μόνιμα – και αμάρτησαν, συμπαρασύροντας και την φύση στην φθορά και το θάνατο, η οποία έγινε πλέον εχθρική μαζί τους από φιλική που ήταν μέχρι τότε.
Όμως, ενώ φαίνεται πως έχει νικήσει το κακό, ο Θεός δεν αφήνει έτσι το πλάσμα του, αλλά ταπεινούμενος κάνει την Πρώτη Παρουσία του, γινόμενος άνθρωπος στο πρόσωπο του Χριστού. Και πιο είναι το αποτέλεσμα της Πρώτης Παρουσίας του; Δίνει το μεγάλο μήνυμα στον άνθρωπο και τον ζωντανό και τον νεκρό, με το Σταυρό και την Ανάστασή του, πως ο θάνατος δεν έχει πλέον μόνιμη εξουσία επάνω του αλλά προσωρινή. Και όσο και αν φαίνεται παράξενο, πως το μήνυμα του Χριστού εδόθη και στους νεκρούς η «Πρώτη Επιστολή του Αποστόλου Πέτρου» έρχεται ως αρωγός για να μας διαφωτίσει παντελώς στο ζήτημα αυτό: « Γιατί και ο Χριστός υπέμεινε το πάθος μια για πάντα για τις αμαρτίες μας, ένας δίκαιος χάρη των αμαρτωλών, για να μας φέρει κοντά στον Θεό. Θανατώθηκε σωματικά, το Πνεύμα όμως τον ζωοποίησε. Έτσι πήγε και κήρυξε στις φυλακισμένες στον Άδη ψυχές» 1 Πέτρου κεφάλαιο 3, στίχοι 18 - 19. Το ελπιδοφόρο αυτό μήνυμα του Χριστού το ζούμε μέσα στην Εκκλησία μας, όπου δεν κάνουμε διάκριση μεταξύ ζώντων και αποθανόντων, γι’ αυτό και όταν προσευχόμαστε, προσευχόμαστε και για τους ζώντες αλλά και για τους αποθανόντες, ζητώντας ταυτόχρονα να προσεύχονται και αυτοί για εμάς.
ΚΟΛΑΣΗ ΟΧΙ ΤΟΠΟΣ ΜΕ ΚΑΖΑΝΙΑ
Έως ότου όμως ξανάρθει ο Χριστός, η ψυχή όταν χωρίζεται από το σώμα, βρίσκεται σε μια κατάσταση που ονομάζεται από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας «μέση κατάσταση». Εκεί η ψυχή αν ανήκει σε δίκαιο, προγεύεται την αγάπη του Θεού και γι’ αυτό χαίρεται – ο λεγόμενος Παράδεισος – και αν ανήκει σε άδικο, η ψυχή υποφέρει γιατί δεν μπορεί να προγευτεί επειδή εξακολουθεί να αρνείται και μετά θάνατον την αγάπη του Θεού, η λεγόμενη Κόλαση . Για το ότι η Κόλαση δεν είναι ένας τόπος με καζάνια που βράζουν οι ψυχές, δεν θα πούμε τίποτα περισσότερο εμείς, αλλά θα αφήσουμε μια σύγχρονη αγία μορφή να μιλήσει επ’ αυτού. Είναι ο γέρων – Παΐσιος. Στο βιβλίο του Ιερομόναχου Χριστοδούλου του Αγιορείτου με τον τίτλο « Ο γέρων – Παΐσιος» και στις σελίδες 204 – 205 λέει συγκεκριμένα: « Μετά, όσο για την κόλαση και τον Παράδεισο, αυτά υπάρχουν. Και τα δύο αυτά τα ζει η ψυχή, είναι καταστάσεις ψυχικές. Δεν είναι τόποι με καζάνια και φωτιές … Η κόλαση λοιπόν, δεν είναι καζάνια μέσα στα οποία βράζουν οι ψυχές, αλλά μια κατάσταση στην οποία θα περιέλθει η ψυχή μετά τον χωρισμό από το σώμα».
ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΣΩΜΑ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ
Ας έλθουμε τώρα να δούμε τα γεγονότα που θα λάβουν χώρα κατά την Δευτέρα Παρουσία. Μόλις λοιπόν ακουστεί ο ήχος της σάλπιγγας της Δευτέρας Παρουσίας, ώσπου να ανοιγοκλείσει το μάτι, οι μεν ζωντανοί θα μεταμορφωθούν και θα αλλάξουν το παλιό τους σάρκινο σώμα με νέο άφθαρτο, οι δε νεκροί θα αναστηθούν και θα πάρουν το παλιό τους σώμα άφθαρτο βέβαια, γιατί μ’ αυτό έδωσαν τον αγώνα τον καλό όταν ήσαν εν ζωή. Το σώμα μας αυτό θα είναι όμοιο (σύμμορφο) με το αναστάσιμο σώμα του Χριστού, που δεν το εμπόδιζαν τίποτα, ούτε οι τοίχοι ούτε τα κλειστά παράθυρα. Όλα αυτά που υποστηρίζουμε πιο πάνω μπορεί να τα βρει κάποιος στις επιστολές του Παύλου και ειδικότερα στις «1 προς Κορινθίους κεφάλαιο 15, στίχοι 36 – 55» και «Φιλιππησίους κεφάλαιο 3, στίχος 21». Επιπλέον δεν θα έχουμε υλικές ανάγκες και θα ζούμε πνευματική ζωή όπως οι άγγελοι : «διότι στην Ανάσταση οι άνθρωποι ούτε νυμφεύονται ούτε παντρεύονται, αλλά είναι όπως οι άγγελοι του Θεού στον ουρανό» Κατά Ματθαίο ευαγγέλιο κεφάλαιο 22, στίχος 30. Μαζί με εμάς θα αλλάξει και η φύση, διότι πρέπει να αποκτήσει και αυτή αφθαρσία. «Περιμένουμε καινούργιο ουρανό και καινούργια γη», επισημαίνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην «Αποκάλυψή» του.
ΠΟΤΕ ΘΑ ΛΑΒΕΙ ΧΩΡΑ Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ;Όσον αφορά τώρα το ζήτημα πότε θα λάβει χώρα η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας, η Εκκλησία μας σοφά ποιούσα – σε αντίθεση με τις αιρέσεις – τηρεί σιγή ιχθύος παραπέμποντας στα λόγια του Χριστού και των Αποστόλων : « Δια την ημέρα εκείνη και την ώρα, κανείς δεν ξέρει τίποτε ούτε οι άγγελοι των ουρανών, παρά μόνο ο Πατέρας μου» Κατά Ματθαίο ευαγγέλιο κεφάλαιο 24, στίχος 36. Σαν «τον κλέφτη την νύχτα» την ονομάζουν την Δευτέρα Παρουσία οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος στις επιστολές του.
Δυστυχώς πολλοί αιρετικοί και στις μέρες των Αποστόλων και σήμερα, αυτό που δεν ξέρουν ούτε οι άγγελοι, θεώρησαν πως το ξέρουν αυτοί. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε ο Απόστολος Πέτρος τους θυμίζει πως «μια μέρα για το Θεό είναι χίλια χρόνια και χίλια χρόνια είναι μια μέρα» 2 Επιστολή Πέτρου κεφάλαιο 3, στίχος 8.Στο πέρασμα των αιώνων διάφορα γεγονότα στην ιστορία της ανθρωπότητας ή η έναρξη αιώνων και χιλιετιών εκλήφθησαν ως γεγονότα προσέγγισης της Δευτέρας Παρουσίας. Έτσι την εποχή της «ανακάλυψης» της Αμερικής πίστεψαν πως θα γίνει τότε η Δευτέρα Παρουσία επειδή ερμήνεψαν κατά το δοκούν, τον λόγο του Κυρίου πως η επάνοδός του θα πλησιάζει όταν κηρυχθεί το Ευαγγέλιο σε όλο τον κόσμο. Αφού λοιπόν «ανακάλυψαν» την Αμερική πίστεψαν πως είναι όλος ο κόσμος και έτσι οδηγήθηκαν στο εσφαλμένο αυτό συμπέρασμα.
Λίγο πριν να πέσει η Κωνσταντινούπολη στα χέρια των Τούρκων, οι Βυζαντινοί θεώρησαν πως θα επισυμβεί τότε, επειδή ταύτισαν τον Μωάμεθ τον αρχηγό των Τούρκων με τον Αντίχριστο.
ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΣΗ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
Στον αιώνα μας εκείνοι που γελοιοποιήθηκαν τελείως, είναι οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά ή Χιλιαστές» που συνεχώς όριζαν ημερομηνίες επανόδου του Κυρίου και συνεχώς διαψεύδονταν. Δύο ημερομηνίες απετέλεσαν το αποκορύφωμα της γελοιοποίησης τους. Το 1925 που βγήκαν με σεντόνια στους δρόμους της Νέας Υόρκης, παριστάνοντας τους αναστημένους νεκρούς και το 1975, όπου τους εγκατέλειψαν πάνω από ένα εκατομμύριο οπαδοί τους.
Ιδιαίτερη προσοχή οφείλουν να επιδείξουν οι πιστοί επίσης, στο εξής γεγονός. Πως ο Χριστός μας προειδοποίησε, ότι θα εμφανισθούν πολλοί ψευδόΧριστοι και ψευδοΜεσσίες υποστηρίζοντας πως είναι ο Χριστός. Γι’ αυτό το λόγο δεν θα πρέπει να παρασυρθούμε επειδή όλοι αυτοί, μόνο ο Μεσσίας δεν θα είναι αλλά ο Αντίχριστος.Εκτός αυτού ο Χριστός έχει επισημάνει πως η επιστροφή του, δεν θα είναι ταπεινή, αλλά με δόξα πάνω στα σύννεφα, θα φανεί το σημάδι του – πιθανόν ο Σταυρός – στον ουρανό και θα τον δουν όλες οι φυλές της γης: « Και τότε θα φανεί στον ουρανό το σημείο του Υιού του ανθρώπου και τότε θα θρηνήσουν όλες οι φυλές της γης και θα ιδούν τον Υιό του ανθρώπου να έρχεται πάνω στα σύννεφα του ουρανού με πολλή δύναμη και δόξα» Κατά Ματθαίο ευαγγέλιο κεφάλαιο 24, στίχος 30. http://antiairetikos.blogspot.com/search/label
Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ
Μέγας Αθανάσιος, ο κατ' εξοχήν διαμορφωτής του Ορθόδοξου δόγματος, ο αποκληθείς και "στύλος της Ορθοδοξίας"Είναι γνωστό σε όλους, πως η Ορθόδοξη Εκκλησία πρεσβεύει, ότι διατήρησε αναλλοίωτη την διδασκαλία του Χριστού και των Αποστόλων ανά τους αιώνες, μέσω των αληθειών της που ονομάζει δόγματα.
Αλλά τι είναι δόγμα; Δόγμα είναι η αλήθεια για το Θεό και το Χριστό, που διατυπώθηκε μέσω των Πατέρων της Εκκλησίας αλλά πολύ περισσότερο μέσα από τις Οικουμενικές Συνόδους. Οι αλήθειες όμως αυτές δεν έχουν σκοπό να ερμηνεύσουν τα του Θεού αλλά τα περί τον Θεό.
Γιατί ο Θεός είναι πάνω και πέρα από την δημιουργία, οπότε οποιαδήποτε απόπειρα να αποδοθεί το τι ακριβώς είναι, σκοντάφτει κατά πρώτον στην αδυναμία της ανθρώπινης γλώσσας. Έπειτα επειδή η περιγραφή αυτή θα αποδοθεί με όρους της κτιστής πραγματικότητας, δεν είναι δυνατόν να αποδώσουν τα του Θεού, αφού όπως προαναφέραμε, ο Θεός είναι πάνω και πέρα από τη κτιστή πραγματικότητα και τα ανθρώπινα σχήματα.
Τα δόγματα επίσης έβαζαν και ένα όριο ανάμεσα στην Εκκλησία και τις παραχαράξεις της, δηλαδή τις αιρέσεις, οι οποίες υπερτιμώντας τον ανθρώπινο νου, πίστευαν πως μπορούν να εξηγήσουν την φύση του Θεού, δηλαδή το τι είναι Θεός.
Έτσι λοιπόν οι Πατέρες και οι Οικουμενικές Σύνοδοι καλούνταν κάθε εποχή να αντιμετωπίσουν τις διάφορες αιρέσεις που αναφαίνονταν και να διατηρήσουν ανόθευτη και καθαρή την Ορθόδοξη αλήθεια. Το πέτυχαν άραγε αυτό; Δεν υπάρχουν άραγε εκφράσεις στην διδασκαλία παλαιοτέρων Πατέρων που απορρίφτηκαν ως λάθος από τους επόμενους Πατέρες; Και αν ναι πως μπορούμε να μιλάμε για μη αλλοίωση του Ορθόδοξου δόγματος.
Για να απαντηθούν αυτά πρέπει να ληφθούν υπόψη ορισμένες παράμετροι. Άλλες αιρέσεις πολεμάνε οι Πατέρες την μία εποχή και άλλες την άλλη. Άλλη η σημασία των λέξεων σε μια εποχή και άλλη στην άλλη.
Αν δεν ληφθούν υπόψη αυτά και άλλα πολλά, μπορεί να προέλθουν παρεξηγήσεις και να φανεί πως υπάρχει ασυνέπεια των Πατέρων μεταξύ τους, ενώ αντίθετα αν ληφθούν υπόψη, όχι μόνο δεν θα δούμε ασυνέπεια, αλλά πολύ περισσότερο συμπλήρωση και εκλέπτυνση του Ορθόδοξου δόγματος.
Η Εκκλησία είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Και σαν ζωντανός οργανισμός που είναι πρέπει να προσαρμόζεται με τις εκάστοτε συνθήκες κάθε εποχής, γιατί αλλιώς θα καταντήσει ένας νεκρός οργανισμός, ένα απολίθωμα του παρελθόντος που δεν θα έχει τίποτα να προσφέρει.
Το θέμα είναι, πως για να έχει επιτυχία το σωτηριώδη έργο της, οφείλει να χρησιμοποιεί σε κάθε εποχή τους τρόπους εκφοράς της εποχής αυτής, χωρίς όμως να αλλοιώνει την αλήθεια της. Δεν έχει σημασία το σκεύος που χρησιμοποιείται αλλά το περιεχόμενό του. Άλλαξε λοιπόν αυτή η αλήθεια;
ΔΙΑΦΩΝΙΑ ΙΠΠΟΛΥΤΟΥ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ;
Ας το δούμε αυτό μέσα από τη διδασκαλία του Ιππολύτου Ρώμης και των Πατέρων της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου.
Υπάρχει η εντύπωση πως άλλα υποστηρίζει ο Ιππόλυτος στα έργα του και άλλα οι Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου. Αληθεύει άραγε αυτό;
Ας πάρουμε την διδασκαλία του Ιππολύτου για την σχέση Πατέρα και Υιού Λόγου (Χριστού) και ας την συγκρίνουμε με αυτή των Πατέρων της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου.
Ο Ιππόλυτος έχει να αντιμετωπίσει τον αιρετικό Νοητό που ισχυρίζονταν πως ο Πατέρας και ο Υιός είναι το ίδιο πρόσωπο.
Τι απαντάει ο Ιππόλυτος στον Νοητό για να του δείξει το λάθος του; Του λέει πως ο Λόγος είναι κάτι διαφορετικό από τον Πατέρα, αφού γεννάται από το θέλημά του.
Αυτή όμως η έκφραση «γεννάται από το θέλημά του», δείχνει την εν χρόνω γέννηση του Υιού.
Η έκφραση όμως αυτή δεν γίνεται δεκτή από τους Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, επειδή λένε πως ο Υιός γεννάται από τη φύση του Πατέρα, άρα παρά την θέλησή του.
Τι γίνεται λοιπόν; Έχουμε διχογνωμία των Πατέρων και άλλα υποστηρίζει ο ένας και άλλα ο άλλος.
Πριν να συνεχίσουμε πρέπει να υπενθυμίσουμε αυτό που είπαμε πιο πάνω. Και συνολικά πρέπει να δούμε το έργο του Ιππολύτου, χωρίς να απομονώνουμε μόνο μία φράση, αλλά να δούμε και την εποχή και ποιος αιρετικός πολεμάται.
Η ΛΕΞΗ «ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΩΝ»
Ας πάρουμε όμως ένα παράδειγμα από τη γλώσσα για να μπορέσουμε να γίνουμε κατανοητοί. Και το κάνουμε αυτό γιατί η γλώσσα είναι και αυτή ζωντανός οργανισμός. Καινούργιες λέξεις προστίθενται, άλλες ατονούν και άλλες σε διαφορετική εποχή έχουν τελείως αντίθετη σημασία.
Παράδειγμα. Η λέξη «δεισιδαίμων» στα αρχαία χρόνια σήμαινε τον θεοσεβή, ενώ σήμερα έχει πάρει τελείως διαφορετικό νόημα και σημαίνει αυτόν που πιστεύει στις προλήψεις. Άρα αν τη λέξη αυτή την απομονώσουμε από την πρόταση που βρίσκεται και την εποχή που ελέχθη μας οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα. Υπό την στενή έννοια λοιπόν της λέξης θα πρέπει να την εκλάβουμε ως θεοσέβεια, υπό την ευρεία όμως έννοια της λέξης θα την εκλάβουμε ορθά. Οπότε αν επιμείνουμε στη στενή έννοια της θα οδηγηθούμε σε κωμικά αποτελέσματα.
ΠΟΙΑ ΑΙΡΕΣΗ ΠΟΛΕΜΗΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ;
Έχοντας λοιπόν αυτά υπόψη, ας δούμε τώρα, αν οι Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου απέρριψαν την εν χρόνω γέννηση του Υιού. Οφείλουμε όμως να αναρωτηθούμε. Ποιον αιρετικό πολεμάνε οι Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου; Μα φυσικά τον Άρειο. Τι έλεγε ο Άρειος; Πως ο Πατέρας δημιούργησε με την θέλησή του τον Υιό, δηλαδή εν χρόνω. Γι’ αυτό και οι Πατέρες του απαντούν πως ο Υιός δεν έγινε από τη θέληση του Πατέρα αλλά από τη φύση του, δηλαδή αχρόνως.
Υπό τη στενή έννοια λοιπόν της έκφρασης οι Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, απορρίπτουν τον Ιππόλυτο.
Υπό την ευρεία έννοια όμως, όχι μόνο δεν τον απορρίπτουν, αλλά δέχονται και την γέννηση του Υιού από το θέλημα του Πατέρα.
Και για όσους αμφιβάλλουν ορίστε και η απόδειξη. Αποσπάσματα από τον Μέγα Αθανάσιο, την ψυχή της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου:
«Ουμενούν, αλλά και θελόμενος εστίν ο Υιός παρά του Πατρός»
« Όχι βέβαια, αλλά και θελητός είναι ο Υιός από τον Πατέρα».
Μ. Αθανασίου, Κατά Αρειανών PG 26, 461 C
«Ώσπερ γαρ της ιδίας υποστάσεώς εστί θελητής, ούτω και ο Υιός, ίδιος ων αυτού τηςουσίας, ουκ αθέλητός εστίν αυτώ. Θελέσθω και φιλέσθω τοίνυν ο Υιός παρά του Πατρός»
«Όπως ακριβώς της δικιάς του υπόστασης είναι θελητός (δηλ. ο Πατέρας), έτσι και ο Υιός, που είναι ίδιος της ουσίας του, δεν είναι αθέλητος. Και τον θέλει λοιπόν και τον αγαπά ο Πατέρας τον Υιό.»
Μ. Αθανασίου, Κατά Αρειανών PG 26, 461 C
Τι συμβαίνει λοιπόν; Τρελάθηκαν οι Πατέρες και άλλα λένε την μια φορά και άλλα την άλλη;
Όχι βέβαια;
Απλά όλες αυτές οι εκφράσεις βούληση, θέλω, ανάγκη κ.λ.π. αφορούν τα κτιστά όντα. Ο Θεός είναι πάνω και πέρα από τα όντα καθώς και τις ιδιότητες των όντων. Όταν περιγράφουμε κάτι για το Θεό ή του αποδίδουμε κάποιες ιδιότητες, χρησιμοποιούμε ανθρωποπαθείς εκφράσεις και ιδιότητες που όμως δεν μπορούν να αποδοθούν στη φύση του Θεού.Γι’ αυτό πολύ ωραία ο άγιος Επιφάνιος γράφει:
«Ούτε θέλων τοίνυν εγέννησεν, ούτε μη θέλων, αλλ’ υπερβολή φύσεως. Υπερβαίνει γαρ η θεία φύσις βουλήν, και ουχ υποπίπτει χρόνω, ούτε ανάγκη άγεται».
«Ούτε λοιπόν με την θέλησή του τον γέννησε, ούτε χωρίς τη θέλησή του, αλλά πέρα από τα όρια της φύσης. Διότι ξεπερνάει η θεία φύση την θέληση, και δεν υποκύπτει στο χρόνο, ούτε από την ανάγκη οδηγείται.»
Επιφάνιος PG 43, 108 Β
«ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ» ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΥ!!
Και για να μην αφήσουμε καμιά αμφιβολία θα φέρουμε ένα ακόμα παράδειγμα, που πιστεύουμε πως θα σοκάρει τους περισσότερους.
Η λέξη «ομοούσιος» που αποτέλεσε την λέξη – θρίαμβο της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, όσο απίστευτο και να φανεί είναι αιρετικής προέλευσης!!!!
Η λέξη είχε χρησιμοποιηθεί από τον αιρετικό Παύλο Σαμοσατέα (260 μ.Χ.), ο οποίος όπως και ο Νοητός ήταν και αυτός Μοναρχιανός, πίστευε δηλαδή πως ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα ήταν απρόσωπες δυνάμεις του Πατέρα, ο οποίος μόνον αυτός ήταν πρόσωπο. Ο Παύλος Σαμοσατέας και η διδασκαλία του καταδικάστηκαν από σύνοδο στην Αντιόχεια.
Παίρνουν λοιπόν την λέξη αυτή, οι Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, και της προσδίδουν νέο νόημα, Ορθόδοξο πλέον.
Τώρα σημαίνει την ενότητα της ουσίας των δύο προσώπων (Πατέρα – Υιού), ταυτούσιος, και όχι ένα ον και ένα πρόσωπο, αλλά ένα ον και δύο πρόσωπα (υποστάσεις).
Υπό την στενή έννοια λοιπόν της λέξεως «ομοούσιος», οι Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου είναι αιρετικοί και έρχονται σε σύγκρουση με τη Σύνοδο της Αντιοχείας, υπό την ευρεία έννοια όμως, κάθε άλλο παρά αιρετικοί είναι και δεν υπάρχει ασυμφωνία με την Σύνοδο της Αντιοχείας, γιατί πλέον η λέξη είχε άλλο νόημα, από αυτό που καταδίκασε η Σύνοδος της Αντιοχείας.
Συνοψίζοντας λοιπόν.
Οι Πατέρες όχι μόνο δεν απέρριψαν το ηθελημένο του Ιππόλυτου, αλλά το προχώρησαν και πιο πέρα γιατί υπήρχε η ανάγκη να το προχωρήσουν. Άλλη αίρεση αντιμετώπιζαν, οπότε έπρεπε να βρουν επιπλέον όπλα για να την αντιμετωπίσουν.
Άλλωστε όποιος διαβάσει συνολικά το έργο του Ιππολύτου θα το διαπιστώσει αυτό.
Πουθενά δεν ισχυρίζεται πως υπάρχουν δύο Θεοί – γεγονός που προκύπτει από την εν χρόνω γέννηση του Υιού – αλλά ένας Θεός ομοούσιος, με δύο πρόσωπα. Χρησιμοποιεί και εκφράσεις που αργότερα υιοθετήθηκαν από την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο και δεσπόζουν στο σύμβολο της πίστης μας, όπως «φως εκ φωτός» κ.λ.π.
Όποιος επιθυμεί να δει τη θεολογία του Ιππολύτου Ρώμης μπορεί να δει το άρθρο μας, «Η Τριαδολογία και η περί δύο φύσεων του Χριστού διδασκαλία του Ιππολύτου Ρώμης».
Αλλά τι είναι δόγμα; Δόγμα είναι η αλήθεια για το Θεό και το Χριστό, που διατυπώθηκε μέσω των Πατέρων της Εκκλησίας αλλά πολύ περισσότερο μέσα από τις Οικουμενικές Συνόδους. Οι αλήθειες όμως αυτές δεν έχουν σκοπό να ερμηνεύσουν τα του Θεού αλλά τα περί τον Θεό.
Γιατί ο Θεός είναι πάνω και πέρα από την δημιουργία, οπότε οποιαδήποτε απόπειρα να αποδοθεί το τι ακριβώς είναι, σκοντάφτει κατά πρώτον στην αδυναμία της ανθρώπινης γλώσσας. Έπειτα επειδή η περιγραφή αυτή θα αποδοθεί με όρους της κτιστής πραγματικότητας, δεν είναι δυνατόν να αποδώσουν τα του Θεού, αφού όπως προαναφέραμε, ο Θεός είναι πάνω και πέρα από τη κτιστή πραγματικότητα και τα ανθρώπινα σχήματα.
Τα δόγματα επίσης έβαζαν και ένα όριο ανάμεσα στην Εκκλησία και τις παραχαράξεις της, δηλαδή τις αιρέσεις, οι οποίες υπερτιμώντας τον ανθρώπινο νου, πίστευαν πως μπορούν να εξηγήσουν την φύση του Θεού, δηλαδή το τι είναι Θεός.
Έτσι λοιπόν οι Πατέρες και οι Οικουμενικές Σύνοδοι καλούνταν κάθε εποχή να αντιμετωπίσουν τις διάφορες αιρέσεις που αναφαίνονταν και να διατηρήσουν ανόθευτη και καθαρή την Ορθόδοξη αλήθεια. Το πέτυχαν άραγε αυτό; Δεν υπάρχουν άραγε εκφράσεις στην διδασκαλία παλαιοτέρων Πατέρων που απορρίφτηκαν ως λάθος από τους επόμενους Πατέρες; Και αν ναι πως μπορούμε να μιλάμε για μη αλλοίωση του Ορθόδοξου δόγματος.
Για να απαντηθούν αυτά πρέπει να ληφθούν υπόψη ορισμένες παράμετροι. Άλλες αιρέσεις πολεμάνε οι Πατέρες την μία εποχή και άλλες την άλλη. Άλλη η σημασία των λέξεων σε μια εποχή και άλλη στην άλλη.
Αν δεν ληφθούν υπόψη αυτά και άλλα πολλά, μπορεί να προέλθουν παρεξηγήσεις και να φανεί πως υπάρχει ασυνέπεια των Πατέρων μεταξύ τους, ενώ αντίθετα αν ληφθούν υπόψη, όχι μόνο δεν θα δούμε ασυνέπεια, αλλά πολύ περισσότερο συμπλήρωση και εκλέπτυνση του Ορθόδοξου δόγματος.
Η Εκκλησία είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Και σαν ζωντανός οργανισμός που είναι πρέπει να προσαρμόζεται με τις εκάστοτε συνθήκες κάθε εποχής, γιατί αλλιώς θα καταντήσει ένας νεκρός οργανισμός, ένα απολίθωμα του παρελθόντος που δεν θα έχει τίποτα να προσφέρει.
Το θέμα είναι, πως για να έχει επιτυχία το σωτηριώδη έργο της, οφείλει να χρησιμοποιεί σε κάθε εποχή τους τρόπους εκφοράς της εποχής αυτής, χωρίς όμως να αλλοιώνει την αλήθεια της. Δεν έχει σημασία το σκεύος που χρησιμοποιείται αλλά το περιεχόμενό του. Άλλαξε λοιπόν αυτή η αλήθεια;
ΔΙΑΦΩΝΙΑ ΙΠΠΟΛΥΤΟΥ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ;
Ας το δούμε αυτό μέσα από τη διδασκαλία του Ιππολύτου Ρώμης και των Πατέρων της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου.
Υπάρχει η εντύπωση πως άλλα υποστηρίζει ο Ιππόλυτος στα έργα του και άλλα οι Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου. Αληθεύει άραγε αυτό;
Ας πάρουμε την διδασκαλία του Ιππολύτου για την σχέση Πατέρα και Υιού Λόγου (Χριστού) και ας την συγκρίνουμε με αυτή των Πατέρων της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου.
Ο Ιππόλυτος έχει να αντιμετωπίσει τον αιρετικό Νοητό που ισχυρίζονταν πως ο Πατέρας και ο Υιός είναι το ίδιο πρόσωπο.
Τι απαντάει ο Ιππόλυτος στον Νοητό για να του δείξει το λάθος του; Του λέει πως ο Λόγος είναι κάτι διαφορετικό από τον Πατέρα, αφού γεννάται από το θέλημά του.
Αυτή όμως η έκφραση «γεννάται από το θέλημά του», δείχνει την εν χρόνω γέννηση του Υιού.
Η έκφραση όμως αυτή δεν γίνεται δεκτή από τους Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, επειδή λένε πως ο Υιός γεννάται από τη φύση του Πατέρα, άρα παρά την θέλησή του.
Τι γίνεται λοιπόν; Έχουμε διχογνωμία των Πατέρων και άλλα υποστηρίζει ο ένας και άλλα ο άλλος.
Πριν να συνεχίσουμε πρέπει να υπενθυμίσουμε αυτό που είπαμε πιο πάνω. Και συνολικά πρέπει να δούμε το έργο του Ιππολύτου, χωρίς να απομονώνουμε μόνο μία φράση, αλλά να δούμε και την εποχή και ποιος αιρετικός πολεμάται.
Η ΛΕΞΗ «ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΩΝ»
Ας πάρουμε όμως ένα παράδειγμα από τη γλώσσα για να μπορέσουμε να γίνουμε κατανοητοί. Και το κάνουμε αυτό γιατί η γλώσσα είναι και αυτή ζωντανός οργανισμός. Καινούργιες λέξεις προστίθενται, άλλες ατονούν και άλλες σε διαφορετική εποχή έχουν τελείως αντίθετη σημασία.
Παράδειγμα. Η λέξη «δεισιδαίμων» στα αρχαία χρόνια σήμαινε τον θεοσεβή, ενώ σήμερα έχει πάρει τελείως διαφορετικό νόημα και σημαίνει αυτόν που πιστεύει στις προλήψεις. Άρα αν τη λέξη αυτή την απομονώσουμε από την πρόταση που βρίσκεται και την εποχή που ελέχθη μας οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα. Υπό την στενή έννοια λοιπόν της λέξης θα πρέπει να την εκλάβουμε ως θεοσέβεια, υπό την ευρεία όμως έννοια της λέξης θα την εκλάβουμε ορθά. Οπότε αν επιμείνουμε στη στενή έννοια της θα οδηγηθούμε σε κωμικά αποτελέσματα.
ΠΟΙΑ ΑΙΡΕΣΗ ΠΟΛΕΜΗΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ;
Έχοντας λοιπόν αυτά υπόψη, ας δούμε τώρα, αν οι Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου απέρριψαν την εν χρόνω γέννηση του Υιού. Οφείλουμε όμως να αναρωτηθούμε. Ποιον αιρετικό πολεμάνε οι Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου; Μα φυσικά τον Άρειο. Τι έλεγε ο Άρειος; Πως ο Πατέρας δημιούργησε με την θέλησή του τον Υιό, δηλαδή εν χρόνω. Γι’ αυτό και οι Πατέρες του απαντούν πως ο Υιός δεν έγινε από τη θέληση του Πατέρα αλλά από τη φύση του, δηλαδή αχρόνως.
Υπό τη στενή έννοια λοιπόν της έκφρασης οι Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, απορρίπτουν τον Ιππόλυτο.
Υπό την ευρεία έννοια όμως, όχι μόνο δεν τον απορρίπτουν, αλλά δέχονται και την γέννηση του Υιού από το θέλημα του Πατέρα.
Και για όσους αμφιβάλλουν ορίστε και η απόδειξη. Αποσπάσματα από τον Μέγα Αθανάσιο, την ψυχή της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου:
«Ουμενούν, αλλά και θελόμενος εστίν ο Υιός παρά του Πατρός»
« Όχι βέβαια, αλλά και θελητός είναι ο Υιός από τον Πατέρα».
Μ. Αθανασίου, Κατά Αρειανών PG 26, 461 C
«Ώσπερ γαρ της ιδίας υποστάσεώς εστί θελητής, ούτω και ο Υιός, ίδιος ων αυτού τηςουσίας, ουκ αθέλητός εστίν αυτώ. Θελέσθω και φιλέσθω τοίνυν ο Υιός παρά του Πατρός»
«Όπως ακριβώς της δικιάς του υπόστασης είναι θελητός (δηλ. ο Πατέρας), έτσι και ο Υιός, που είναι ίδιος της ουσίας του, δεν είναι αθέλητος. Και τον θέλει λοιπόν και τον αγαπά ο Πατέρας τον Υιό.»
Μ. Αθανασίου, Κατά Αρειανών PG 26, 461 C
Τι συμβαίνει λοιπόν; Τρελάθηκαν οι Πατέρες και άλλα λένε την μια φορά και άλλα την άλλη;
Όχι βέβαια;
Απλά όλες αυτές οι εκφράσεις βούληση, θέλω, ανάγκη κ.λ.π. αφορούν τα κτιστά όντα. Ο Θεός είναι πάνω και πέρα από τα όντα καθώς και τις ιδιότητες των όντων. Όταν περιγράφουμε κάτι για το Θεό ή του αποδίδουμε κάποιες ιδιότητες, χρησιμοποιούμε ανθρωποπαθείς εκφράσεις και ιδιότητες που όμως δεν μπορούν να αποδοθούν στη φύση του Θεού.Γι’ αυτό πολύ ωραία ο άγιος Επιφάνιος γράφει:
«Ούτε θέλων τοίνυν εγέννησεν, ούτε μη θέλων, αλλ’ υπερβολή φύσεως. Υπερβαίνει γαρ η θεία φύσις βουλήν, και ουχ υποπίπτει χρόνω, ούτε ανάγκη άγεται».
«Ούτε λοιπόν με την θέλησή του τον γέννησε, ούτε χωρίς τη θέλησή του, αλλά πέρα από τα όρια της φύσης. Διότι ξεπερνάει η θεία φύση την θέληση, και δεν υποκύπτει στο χρόνο, ούτε από την ανάγκη οδηγείται.»
Επιφάνιος PG 43, 108 Β
«ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ» ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΥ!!
Και για να μην αφήσουμε καμιά αμφιβολία θα φέρουμε ένα ακόμα παράδειγμα, που πιστεύουμε πως θα σοκάρει τους περισσότερους.
Η λέξη «ομοούσιος» που αποτέλεσε την λέξη – θρίαμβο της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, όσο απίστευτο και να φανεί είναι αιρετικής προέλευσης!!!!
Η λέξη είχε χρησιμοποιηθεί από τον αιρετικό Παύλο Σαμοσατέα (260 μ.Χ.), ο οποίος όπως και ο Νοητός ήταν και αυτός Μοναρχιανός, πίστευε δηλαδή πως ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα ήταν απρόσωπες δυνάμεις του Πατέρα, ο οποίος μόνον αυτός ήταν πρόσωπο. Ο Παύλος Σαμοσατέας και η διδασκαλία του καταδικάστηκαν από σύνοδο στην Αντιόχεια.
Παίρνουν λοιπόν την λέξη αυτή, οι Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, και της προσδίδουν νέο νόημα, Ορθόδοξο πλέον.
Τώρα σημαίνει την ενότητα της ουσίας των δύο προσώπων (Πατέρα – Υιού), ταυτούσιος, και όχι ένα ον και ένα πρόσωπο, αλλά ένα ον και δύο πρόσωπα (υποστάσεις).
Υπό την στενή έννοια λοιπόν της λέξεως «ομοούσιος», οι Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου είναι αιρετικοί και έρχονται σε σύγκρουση με τη Σύνοδο της Αντιοχείας, υπό την ευρεία έννοια όμως, κάθε άλλο παρά αιρετικοί είναι και δεν υπάρχει ασυμφωνία με την Σύνοδο της Αντιοχείας, γιατί πλέον η λέξη είχε άλλο νόημα, από αυτό που καταδίκασε η Σύνοδος της Αντιοχείας.
Συνοψίζοντας λοιπόν.
Οι Πατέρες όχι μόνο δεν απέρριψαν το ηθελημένο του Ιππόλυτου, αλλά το προχώρησαν και πιο πέρα γιατί υπήρχε η ανάγκη να το προχωρήσουν. Άλλη αίρεση αντιμετώπιζαν, οπότε έπρεπε να βρουν επιπλέον όπλα για να την αντιμετωπίσουν.
Άλλωστε όποιος διαβάσει συνολικά το έργο του Ιππολύτου θα το διαπιστώσει αυτό.
Πουθενά δεν ισχυρίζεται πως υπάρχουν δύο Θεοί – γεγονός που προκύπτει από την εν χρόνω γέννηση του Υιού – αλλά ένας Θεός ομοούσιος, με δύο πρόσωπα. Χρησιμοποιεί και εκφράσεις που αργότερα υιοθετήθηκαν από την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο και δεσπόζουν στο σύμβολο της πίστης μας, όπως «φως εκ φωτός» κ.λ.π.
Όποιος επιθυμεί να δει τη θεολογία του Ιππολύτου Ρώμης μπορεί να δει το άρθρο μας, «Η Τριαδολογία και η περί δύο φύσεων του Χριστού διδασκαλία του Ιππολύτου Ρώμης».
Δευτέρα 8 Νοεμβρίου 2010
Ο Ταξιάρχης Μιχαηλ του Μανταμάδου
Η εικόνα είναι μοναδική σε ό,τι αφορά τον τρόπο και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε και τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν. H ζωντανή μας παράδοση την τοποθετεί στό 1000 μέ 1100 μ.χ. την εποχή δηλαδή, που σ' όλο το Αιγαίο κυριαρχούσαν και λεηλατούσαν τα παράλιά του οι Σαρακηνοί πειρατές.O ιερός αυτός χώρος ήταν ανδρικό Mοναστήρι προς τιμήν των Aρχαγγέλων. Oι πειρατές έμαθαν ότι εκεί υπάρχει πολύς πλούτος και μια νύχτα, που οι μοναχοί βρισκόταν στον Ιερό Nαό συγκεντρωμένοι στη θεία τους λειτουργία, μπήκαν με σχοινιά από τα τείχη και τούς κατέσφαξαν. Ανάγλυφη εικόνα Ταξιάρχη Μιχαήλ
Mέσα στο Iερό Άγιο Bήμα του ναού, μαζί με τον λειτουργούντα ιερέα, βρισκόταν και ένα 17χρονο καλογεροπαίδι, ο δόκιμος Γαβριήλ, που βοηθούσε στα τελούμενα. Aυτός βλέποντας τη φοβερή σφαγή, κατόρθωσε να ξεγλιστρήσει από το παράθυρο του Aγίου Bήματος, να ανεβεί στη σκεπή και να κρυφτεί. Aυτό το αντιλήφθηκαν οι πειρατές και αφού λεηλάτησαν το Nαό και όλο το Mοναστήρι, θέλησαν να πιάσουν και τον δόκιμο για να μην αφήσουν μάρτυρα, που θα ειδοποιούσε τυχόν, τους γύρω συνοικισμούς, οι κάτοικοι των οποίων θα τους έκλειναν το δρόμο προς την θάλασσα, και θα τους χτυπούσαν.
Έβαλαν λοιπόν σκάλες και ανέβηκαν στη στέγη για να τον πιάσουν. Aλλά, η στέγη μετατράπηκε σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα και στο μέσον, πανύψηλος και αγριωπός, με σπαθί στο χέρι που πετούσε αστραπές, ο Tαξιάρχης, έτοιμος να τους επιτεθεί. Πανικόβλητοι οι πειρατές τράπηκαν σε άτακτη φυγή προς τη θάλασσα, αφήνοντας όλα τα κλοπιμαία μέσα στην αυλή του Mοναστηριού. Tην άλλη μέρα οι κάτοικοι των γύρω συνοικισμών βρήκαν τους Σαρακηνούς πειρατές σφαγμένους με μια μαχαιριά, που άρχιζε από το μέτωπο και κατέληγε στον ομφαλό.
O δόκιμος μοναχός, που από θαύμα σώθηκε μόλις συνήλθε κατηφόρισε μέσα στο Nαό, για να παράσχει τις πρώτες βοήθειες στους συντρόφους του. Eκεί τους βρίσκει όλους σφαγμένους! Tότε του ήλθε μια θεία έμπνευση. Nα συγκεντρώσει το αίμα τών σφαγμένων μοναχών, να το αναμείξει με χώμα, να φτιάξει πηλό και να ιστορήσει τη μορφή του Aρχαγγέλου Mιχαήλ, όπως την είδε πάνω στη σκεπή, κατά τη θαυμαστή παρουσία Tου. Άρχισε να πλάθει την εικόνα του Tαξιάρχη ανάγλυφη, δίνοντας τη μορφή εκείνη που πάνω στη σκεπή ο ίδιος είδε. Ήταν δε τόσο αφοσιωμένος στη προσπάθεια, να δώσει στον πηλό τη μορφή του Aρχαγγέλου ώστε, δεν πρόσεξε ότι ο πηλός τελείωνε! Έτσι τελείωσε το πρόσωπό του και το υπόλοιπο σώμα Του το έφτιαξε αναγκαστικά πολύ μικρό, δυσανάλογο και ασύμμετρο.
Βίντεο
http://www.youtube.com/watch?v=JaJffVgBQsk&feature=player_embedded
“Έχων σε προστάτην και βοηθόν,
φύλακα και ρύστην, της ψυχής μου της ταπεινής
Μιχαήλ πρωτάρχα και μέγα Ταξιάρχα
εν ώρα του κινδύνου Συ μοι βοήθησον”
“Των Ουρανίων Στρατιών Αρχιστράτηγοι
δυσωπούμεν υμάς ημείς οι άναξιοι,
ίνα ταις υμών δεήσεσι τειχίσητε ημάς,
σκέπη των πτερύγων της αΰλου υμών δόξης,
φρουρούντες ημάς προσπίπτοντας εκτενώς και
βοώντας . εκ των κινδύνων λυτρώσασθε ημάς
ως Ταξιάρχαι των άνω Δυνάμεων”.
Ιστορικό μονής
Το ιστορικό του το μαθαίνουμε από τη ζωντανή τοπική παράδοση, πού έφτασε ως τις μέρες μας.
Ήταν οχυρωμένο σαν κάστρο με τείχη και πύργο, κι από νωρίς είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον των πειρατών, πού το 'χαν βάλει πείσμα να το πατήσουν.
Έτσι κάποια άνοιξη, ο αρχιπειρατής Σιρχάν, ένας άγριος και μελαψός γίγαντας, ζωσμένος το μπαλτά και τη σπάθα, κάλεσε το τσούρμο του και τους είπε:
- Αυτή τη φορά, το δίχως άλλο, θα μπούμε στο μοναστήρι. Εγώ θέλω μόνο το χρυσό ποτήρι, πού λειτουργάνε οι καλόγεροι, για να πίνω το κρασί μου. Όλα τ' αλλά δικά σας.
Ό ίδιος δεν θα 'παιρνε μέρος στην επιχείρηση. Δεν καταδεχόταν τέτοιες μικροδουλειές.
Έβαλαν πλώρη για τη Λέσβο. Πλησίασαν το μοναστήρι μεσάνυχτα και κρύφτηκαν στα δέντρα.
Στο μεταξύ οι καλόγεροι, ανέμελοι από την ησυχία του χειμώνα, δεν φύλαγαν το μοναστήρι όπως έπρεπε. Κάποια στιγμή χτύπησε το σήμαντρο, πού καλούσε τους μοναχούς στην ορθρινή ακολουθία. Τα βήματα τους ακούστηκαν ρυθμικά στον ξύλινο εξώστη, καθώς κατέβαιναν στην εκκλησία. Σε λίγο όλα ησύχασαν.
Τότε o αρχηγός έδωσε το σύνθημα. Ένας πειρατής έριξε το γάντζο, σκαρφάλωσε στα τείχη, πήδηξε στην αυλή και άνοιξε τη μεγάλη καστρόπορτα. Οι κουρσάροι όρμησαν με αλαλαγμούς στην εκκλησία. Πριν συνέλθουν οι μοναχοί από τον αιφνιδιασμό, περνούσαν από τη ζωή στο θάνατο...
Ένα δόκιμο καλογέρι, ο Γαβριήλ, βρισκόταν στο ιερό. Γρήγορος κι ευκίνητος, σκαρφάλωσε στη στέγη του ναού. ΟΙ πειρατές τον ακολούθησαν. Τότε όμως ακούστηκε μια δυνατή βουή, και ή σκεπή μετατράπηκε θαυματουργικά σε φουρτουνιασμένο πέλαγος. Πάνω στ' αφρισμένα κύματα ένας πελώριος και αγριωπός Στρατιώτης, με σπάθα πού έβγαζε φωτιές, όρμησε εναντίον τους. Εκείνοι παράτησαν αμέσως όπλα και κλοπιμαία κι έφυγαν πανικόβλητοι.
Ό Γαβριήλ, ο μόνος πού απέμεινε ζωντανός από την τραγωδία, συγκλονισμένος από το θαύμα του αρχαγγέλου πλησίασε και πρόσπεσε στο εικονοστάσι του. Όταν συνήλθε από την ταραχή, σήκωσε τα μάτια. Αλλά τι πρόσωπο ήταν αυτό; Αν και ζωγραφισμένο, φαινόταν ζωντανό κι είχε μια θεϊκή γλυκύτητα.
Ό δόκιμος επιθύμησε να το ζωγραφίσει.
- Ταξιάρχη μου, παρακάλεσε, μεσίτευσε στον Κύριο ν' αναπαύσει τους αδελφούς μου. Κι έμενα αξίωσε με ν' απεικονίσω την εξαίσια μορφή σου.
Αμέσως, σαν να φωτίστηκε από τον αρχάγγελο, πήρε ένα σφουγγάρι, μάζεψε μ' αυτό ευλαβικά το αίμα των μοναχών σε μια λεκάνη, το ανακάτεψε με ασπρόχωμα και άρχισε να πλάθει την εικόνα του.
Από την αρχή της εργασίας ένιωσε αισθητή τη βοήθεια του Ταξιάρχη. Τα χέρια του, σαν να τα οδηγούσε αόρατη δύναμη, σχημάτιζαν γρήγορα και σταθερά με τον πηλό το πρόσωπο του αρχαγγέλου Μιχαήλ. Το πρόσωπο εκείνο πού είδε στη σκεπή του ναού, το αγριωπό, αλλά με τη θεϊκή χάρη.
Ενώ στο μοναστήρι του Ταξιάρχη παιζόταν αυτό το δράμα, η ζωή στους γύρω συνοικισμούς συνεχιζόταν ήσυχη. Μόνο ένα τσοπανόπουλο, καθώς αγνάντευε τη θάλασσα από μια κορυφή, είδε κουρσάρικα καράβια λίγο πιο μέσα άπ' την ακτή.
Πήδηξε στ' άλογο του και κάλπασε προς τη μονή για να ειδοποιήσει τους μοναχούς να φυλαχθούν. Το θέαμα όμως πού αντίκρισε, τον έριξε κάτω λιπόθυμο.
Όταν συνήλθε, έτρεξε και ειδοποίησε τον Αλέξη, τον άρχοντα του Στένακα, για τα συμβάντα. Εκείνος ξεκίνησε αμέσως για το μοναστήρι μ' άλλους πενήντα καβαλάρηδες.
Όταν μπήκε στο ναό τάχασε. Είδε τους μοναχούς σφαγμένους και βαμμένους στο αίμα και τον ηγούμενο νεκρό μπροστά στην αγία Τράπεζα! Έσφιξε τα δόντια και βγήκε έξω με διάθεση να εκδικηθεί.
Πήδηξαν όλοι στ' άλογα τους κι ακολουθώντας τ' άχνάρια των πειρατών, πλησίασαν σ' ένα πλάτωμα. Απότομα σταμάτησαν. Το θέαμα πού αντίκρισαν τούς έκανε κι ανατρίχιασαν. Είδαν αυτούς πού καταδίωκαν, νεκρούς και σκορπισμένους σ' όλο το πλάτωμα. Μια σπαθιά, πού άρχιζε άπ' το μέτωπο κι έφτανε ως την κοιλιά, ήταν χαραγμένη στο σώμα του καθενός και τ' άνοιγε στα δύο. Ή μαχαιριά σε κάθε σώμα ήταν ακριβώς ή ίδια.
Κανείς άπ' τους καβαλάρηδες δεν ρώτησε ποιος το 'κανε. Όλοι μάντευαν τον τιμωρό. Δεν είχαν αμφιβολία.
- Μεγάλη η χάρη κι η δύναμη σου, αρχάγγελε! ψέλλισαν και σταυροκοπήθηκαν.
Στο μεταξύ, δυο πειρατές, πού είχαν μείνει στην παραλία περιμένοντας τους συντρόφους τους, ανησύχησαν από την αργοπορία και ανηφόρισαν για να τους συναντήσουν.
Όταν αντίκρισαν στο πλάτωμα το μακάβριο θέαμα, γύρισαν γρήγορα στα καράβια, οπού περίμενε με αγωνία ο αρχηγός τους, και του διηγήθηκαν την τραγωδία. Μόλις τ' ακούσε εκείνος, χτύπησε τη γροθιά του στο τραπέζι και ορκίστηκε εκδίκηση.
Τον άλλο χρόνο έβαλε σ' εφαρμογή το σχέδιο του για την κατάληψη του Στένακα. Μια νύχτα οι πειρατές αποβιβάστηκαν αθόρυβα στην παραλία και ετοιμάζονταν να επιτεθούν τα χαράματα στη μικρή πολιτεία, πού κοιμόταν ανυποψίαστη.
Αυτή την κρίσιμη ώρα επεμβαίνει και πάλι ο Ταξιάρχης. Ό Στέφανος, ο γιος του άρχοντα 'Αλέξη, πού μόλις είχε πέσει να κοιμηθεί, βλέπει μπροστά του τον αρχάγγελο. Ήταν πανώριος μες στην ολόχρυση πανοπλία του. Τα ξανθά μαλλιά του χύνονταν στους ώμους κι έδιναν στα κάτασπρα φτερά του χρυσή ανταύγεια. Στο δεξί χέρι κρατούσε πύρινη ρομφαία, ενώ τ' αριστερό ήταν σηκωμένο με τεντωμένο το δείκτη. Χαμογέλασε στο νέο και με γλυκεία φωνή του είπε:
- Σήκω πάνω, Στέφανε. Πήγαινε γρήγορα με τον πατέρα σου να ετοιμάσετε την άμυνα της πόλης. Έρχονται οι Σαρακηνοί να σας αφανίσουν. Μη φοβηθείτε! Στο πλευρό σας θα είμαστε εγώ κι ο προστάτης σου Άγιος. Θα σας προστατεύουμε και θα σας καθοδηγούμε. Οι πειρατές έχουν αράξει στον όρμο, κάτω από την πόλη σας. Λίγοι άπ' αυτούς θ' αναρριχηθούν στο κάστρο, για να εξουδετερώσουν το σκοπό της πύλης και ν' ανοίξουν την καστρόπορτα. Θα σας επιτεθούν την ώρα πού ή νύχτα παλεύει με τη μέρα. Προσοχή στην πύλη!
Τα γεγονότα εξελίχθηκαν όπως τα είπε ο Ταξιάρχης. Όταν οι κουρσάροι επιτέθηκαν, βρήκαν τους υπερασπιστές στις επάλξεις. Την ίδια ώρα ένα απόσπασμα με αρχηγό το Στέφανο, πού είχε κατηφορίσει αθόρυβα στην παραλία, έβαζε φωτιά στα πειρατικά καράβια. Οι πειρατές είδαν τη φωτεινή ανταύγεια της φωτιάς και τα 'χασαν. Ό πανικός πού ακολούθησε ήταν απερίγραπτος. Ενώ έτρεχαν προς τη θάλασσα, τους καταδίωκαν έφιπποι οι Στενακιώτες και τους αποδεκάτιζαν.
Μια ομάδα με τον αρχιληστή κατάφερε να ξεφύγει, ακολουθώντας πορεία μέσα από το δάσος. Έπεσε όμως πάνω στο απόσπασμα πού είχε Πριν λίγο κάψει τα καράβια, και βρέθηκε κυκλωμένη. Σε λίγο κι αυτοί οι πειρατές, μαζί με τον αρχιληστή, είχαν εξολοθρευτεί.
Πέρασαν αιώνες. Το μοναστήρι ερειπώθηκε από τις αλλεπάλληλες επιδρομές των Αγαρηνών. Τον 18ο αιώνα ο μικρός παλαιός ναός αντικαταστάθηκε με νέο και μεγαλύτερο, μα η ανάγλυφη θαυματουργή εικόνα του αρχαγγέλου διασώθηκε ως τις μέρες μας, όπως ακριβώς τη φιλοτέχνησε ο δόκιμος Γαβριήλ. Διατηρεί την πρώτη ζωντάνια της και παραμένει άφθορη από το χρόνο κι από τους ασπασμούς χιλιάδων προσκυνητών. Στο μέτωπο και στα μαγουλά του οι πιστοί κολλάνε μεταλλικά νομίσματα, πού αφήνουν σημάδια στο πρόσωπο του, αλλά γρήγορα εξαλείφονται. Κάθε τόσο τα μάτια του αρχαγγέλου βουρκώνουν, και οι χριστιανοί σκουπίζουν με μπαμπάκι τα δάκρυα του. Το ίδιο κάνουν με τον ίδρωτα, όταν συμβαίνει το πρόσωπο του να Ιδρώνει.
Συγκλονιστικά θαύματα επιτελεί ή χάρη του σ' όσους προστρέχουν με πίστη κοντά του. 'Αλλά και το χτίσιμο του νέου ναού του άρχισε και τελείωσε με θαύμα:
Ή επιτροπή πού συγκροτήθηκε για την ανέγερση του, αποφάσισε να τον χτίσει λίγο μακρύτερα από το μοναστήρι.
Οι εργάτες άρχισαν να σκάβουν τα θεμέλια, αλλά το πρωί τα βρήκαν σκεπασμένα με χώμα, ενώ τα εργαλεία τους ήταν στην αυλή του παλιού ναού. Ξαναέσκαψαν τα θεμέλια από την αρχή. Κι όταν βράδιασε, άφησαν επίτηδες τα εργαλεία τους εκτεθειμένα, ενώ μερικοί άνδρες κρύφτηκαν στους θάμνους για να δουν τι θα συμβεί.
Τα μεσάνυχτα λοιπόν είδαν κάτι ανέλπιστο: Ένα δυνατό φως σηκώθηκε από τον παλιό ναό, σχημάτισε καμπύλη και στάθηκε πάνω από τα θεμέλια. Ύστερα ακολούθησε την αντίστροφη πορεία και χάθηκε. Οι φύλακες έμειναν εκστατικοί. Συγχρόνως ένιωσαν μυρωδιά από φρεσκοσκαμμένο χώμα. Πλησιάζουν στα θεμέλια και τα βρίσκουν πάλι σκεπασμένα. Τρέχουν στο δέντρο πού ήταν κρεμασμένα τα εργαλεία, αλλά εκείνα έλειπαν.
Ξεκίνησαν ζαλισμένοι για τον παλιό ναό, στο μοναστήρι του Ταξιάρχη. Είχε αρχίσει να χαράζει, όταν ακούστηκε ξαφνικά ή καμπάνα της μονής. Σταμάτησε για λίγο κι άρχισε πάλι να χτυπάει σιγά και ρυθμικά. Κι όμως, καθώς αργότερα έμαθαν, δεν τη χτυπούσε ανθρώπινο χέρι. Έφτασαν, τέλος, στο μοναστήρι και μπήκαν στην αυλή. Εκεί είδαν ακουμπισμένα στον τοίχο με τάξη τα εργαλεία, στο ίδιο σημείο πού τα είχαν βρει και την προηγούμενη μέρα. Κατάλαβαν πια πώς ήταν θέλημα του αρχαγγέλου να χτιστεί ο καινούργιος ναός στη θέση του παλιού.
Ή κατασκευή ξεκίνησε. Όλοι βοηθούσαν στις εργασίες, ακόμα και οι Τούρκοι. Τον σέβονταν από παλιά και τον φοβόντουσαν. Μερικοί άπ' αυτούς είχαν τολμήσει να προσβάλουν το ναό του ή να μπουν στο προαύλιο καβάλα στ' άλογο τους, και τότε τον είδαν άγριο να τους κυνηγάει και να τους διώχνει.
Όταν ήρθε ή ώρα να μετακινηθεί ή ανάγλυφη εικόνα, στάθηκε αδύνατο. Ό Ταξιάρχης εμπόδισε κάθε προσπάθεια για μετακίνηση της. Ήθελε η εικόνα του να παραμείνει εκεί πού την τοποθέτησε ο Γαβριήλ, ο κατασκευαστής της.
Οι εργασίες προχώρησαν γοργά και πλησίαζαν στο τέλος. Τα χρήματα όμως ήταν λιγοστά. Δεν έφταναν ούτε για τα μεροκάματα των εργατών. Συγκεντρώθηκαν τότε τα μέλη της επιτροπής ανεγέρσεως του ναού στο σπίτι του ταμία. Έμειναν μέχρι αργά το βράδυ προσπαθώντας να βρουν κάποια λύση. Μα έφυγαν άπρακτοι.
Ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Ό ταμίας καθόταν σε μια πολυθρόνα βαρύθυμος και σκεπτικός, όταν ξαφνικά άνοιξε ή πόρτα. Ένας άγνωστος πέρασε μέσα, ανέβηκε τη σκάλα και προχώρησε στο δωμάτιο, όπου βρισκόταν το μπαούλο με τα λιγοστά χρήματα της επιτροπής.
Ό ταμίας προσπάθησε να σηκωθεί, αλλά δεν μπόρεσε. Ένιωθε τα πόδια του καρφωμένα. Άκουσε το μπαούλο ν' ανοίγει κι ύστερα από λίγο να κλείνει. Μετά είδε τον ξένο να επιστρέφει με βήματα αργά και βαριά.
Ήταν ένας νέος με σγουρά μαλλιά και ματιά φωτεινή σαν αστραπή. Φορούσε ρόδινο σακάκι και μαύρες μπότες, πού ανέβαιναν μέχρι τους μηρούς. Χαμογέλασε στο νοικοκύρη και είπε:
- Τα χρήματα για τις πληρωμές βρίσκονται μέσα στο μπαούλο.
Ύστερα κούνησε το χέρι, σαν να τον χαιρετούσε, άνοιξε την εξώπορτα και χάθηκε στο σκοτάδι.
Ό ταμίας έτρεξε στο μπαούλο. Ήταν κλειδωμένο. Το άνοιξε και τι να δει! Τρεις σειρές από φλουριά, μητζίτια και λίρες. Τα έπιασε στη χούφτα του για να βεβαιωθεί, και τ' άφησε πάλι να πέσουν.
Τα χρυσά αυτά νομίσματα, πού πρόσφερε για το ναό του ο ίδιος ο αρχάγγελος Μιχαήλ, ήταν ακριβώς όσα χρειάζονταν για να πληρωθούν τα έξοδα, μέχρι και το τελευταίο γρόσι.
ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΑΞΙΑΡΧΗ ΜΑΝΤΑΜΑΔΟΥ
Προστατης στο Χειρουργειο
Ηταν παραμονες Χριστουγεννων. Ενα νεαρο ανδρογυνο, του Κων/νου Φρακγουλακη,<<Ζημπρακη 18 κατω Πατησια Αθηναι>>, σταματησε το αυτοκινητο του στην εξωτερικη αυλη του Ιερ.Ναου και ζητησε τον ιερεα. Πατερ μου, πολυ σας παρακαλουμε, ερχομαστε απ΄ευθειας απο την Αθηνα, για να ευχαριστησουμε τον Μεγαλοχαρο. Θελουμε να σας παρακαλεσουμε να μας κανετε μια ευχαριστηριο δεηση, μπροστα στη θαυμαστη εικονα του Αρχαγγελου. Ειμαστεξενοι και δεν γνωριζαμε τον θαυματουργο Ταξιαρχη. Ομως τωρα τον θεωρουμε πολυ δικο μας και προστατη μας. Εσωσε την αγαπημενη μου γυναικα, απο σοβαροτατο κινδυνο.
Συγκινημενος απο την αυθορμητη αυτη εκμυστερευση του ανδρα, ο ιερεας τους οδηγησε μεσα στον Ναο. Οι σκηνες που επακολουθησαν μπροστα στην αναγλυφη εικονα του Αρχαγγελου, θα μεινουν αναγλυφα χαραγμενες στη μνημη του κληρικου! Γονατιστοι, με δακρυα και αναφθλητα ευχαριστουσαν το σωτηρα τους Ταξιαρχη και υψωνοντας τα χερια τους ψηλα, αυθορμητες και αυτοσχεδιες εβγαιναν μεσα απ΄ τις παλομενες καρδιες τους, οι δοξολογιες. Ευλογητος ο Θεος……Η τρεμαμενη απο συγκινηση φωνη του ιερεα ακουστηκε, που αρχιζε την ευχαριστηριο δεηση.
Μετα το τελος της παρακλησης, ο ιερευς τους εφερε στο Γραφειο του Ναου, να τους προσφερει τον καφε της φιλοξενειας και εκει με λιγα λογια του ανεφεραν, τι ακριβως τους συνεβει και του ζητησαν να τα δημοσιευσει στο Περιοδικο του Προσκυνηματος, προς ωφελεια ψυχων. Πατερ μου, αρχισε ο Κωνσταντινος. Η συζυγος μου τωρα και αρκετο καιρο, επασχε απο μια σοβαρη γυναικολογικη ασθενεια. Οι γιατροι, επειτα απο διαφορες θεραπειες και πολυ σκεψη, απεφασισαν να την εγχειρισουν. Εγινε η πρωτη εγχειριση και ηταν παρα πολυ σοβαρη και επικινδυνη. Μετα απο δυο εικοσιτετραωρα, οι γιατροι μου ειπαν οτι η γυναικα μου δεν ειναι καθολου καλα και πως μαλλον θα χρειαστει και αλλη εγχειριση.
Πραγματι, μετα την εγχειριση η γυναικα μου υπεφερε συνεχως και καθημερινως εφθεινε. Σε σχετικα λιγες ημερες ειχε μεινει η μιση! Την πηγα στο Διαγνωστικον<<Υγεια>>. Εκει, αμεσως μετα τις εξετασεις την εβαλαν στο χειρουργειο. Με συντροφευε, στο Διαγνωστικο, ο φιλος μου ιατρος Δημητριος Καλογηρου, ο οποιος μπηκε μαζι με τους χειρουργους του Νοσοκομειου στο χειρουργειο, να παρακολουθησει την εγχειριση. Ανοιξαν οι χειρουργοι τη γυναικα μου και της βρηκαν τα περισσοτερα της οργανα πειραγμενα και αχρηστα. Δεν γινεται τιποτα! Λενε στον γιατρο τον κ. Καλογηρου οι χειρουργοι γιατροι του Νοσοκομειου. Την εκλεισαν!
[img]http://1myblog.pblogs.gr/files/f/192390-taxiarxis%20mantamado.jpg
[/img]
Οταν βγηκαν απο το χειρουργειο στενοχωρημενοι, μου εκοψαν καθε ελπιδα. Η ζωη μου απο εφιαλτικη, εγινε αβασταχτη. Ειχα τρεις μερες να κοιμηθω. Χωρις να ξερω για ποιο λογο και χωρις να το πραττω συνειδητα, πηρα τη γυναικα μου και την στο Νοσοκομειο <<Μητερα>>. Εκει την παραλαμβανει ο καθηγητης κ. Μπελος. Του ειπα το ιστορικο της γθναικας μου και του ζητησα να μας βοηθησει. Με καθησυχασε καπως και μου ειπε:<< Θα της γινουν οι σχετικες εξετασεις αυριο και αν διαπιστωσω οτι μπορει να αντεξει αλλη εγχειριση, θα την ανοιξω και οτι θελησει ο Θεος>>. Στο θαλαμο που πηγαν τη γυναικα μου, ακουσαμε απο μια αρρωστη, για τον Ταξιαρχη και τη θαυμαστη Του εικονα στον Μανταμαδο. Νοερως τον παρακαλεσα. θερμος μεσιτης προς τον Κυριο να γινει και αφεθηκα στην ευσπλαχνια Του.
Το βραδυ της ιδιας ημερας, πηγα στο σπιτι να ξαπλωσω λιγο και να ξεκουραστω, γιατι αισθανομουν οτι θα επευτα κατω λιποθυμος. Καθισα στο ντιβανι σκεπτικος και πολυ στενοχωρημενος και δεν ειχα τη δυναμη και το κουραγιο να βγαλω καν τα παπουτσι μου. Δεν ξερω απο την εξαντληση, αν με πηρε ο υπνος η ημουν ξυπνητος !Μπροστα μου εμφανιστηκε ενας γεροδεμενος μελαχροινος νεος ψηλος. Το προσωπο του ελαμπε σαν το Αυγουστιατικο φεγγαρι. Μου χαμογελασε και φανηκαν μια σειρα κατασπρα δοντια. Εκανα να σηκωθω, με κρατησε. <<Μη φοβασαι>> Μου ειπε. << Αυτη τη στιγμη πηγαινουν τη γθναικα σου στο χερουργειο>>. Μα πως; Εγω απ΄εκει τωρα ηρθα και ο Καθηγητης μου ειπε οτι θα της γινουν αυριο οι εξετασεις και τοτε θα αποφασισει αν και κατα ποσον θα γινει η εγχειριση!
<< Εγω συντομευσα την εγχειριση!! Διοτι δεν μας παιρνει ο χρονος!! Μη στενοχωριεσαι και θα γινει καλα!! Να μου τη φερεις στον Μανταμαδο>>!! Θα σου πουνε εκει που μενω τωρα παω στη γυναικα σου, με χρειαζεται στο χειρουργειο!!
Λεγοντας τις τελευταιες Του λεξεις, εγινε αφαντος. Πεταχτηκα επανω. Τσιμπιθηκα, να διαπιστωσω οτι δεν ηταν ονειρο. Πονεσα, δεν αλλαξε τιποτα. Εκαμα τον σταυρο μου, ερριξα λιγο νερο στο προσωπο μου και σα σιφουνας ωρμησα εξω απο το σπιτι. Πηρα το αυτοκινητο και σε λιγο εφτασα στο Νοσοκομειο. Το κρεββατι της γυναικας μου αδειο! Την πηρανε στο χειρουργειο. Μου ειπαν οι αλλες γυναικες που νοσηλευοταν στον ιδιο θαλαμο. Σα τρελλος ζητουσα τη προισταμενη. Τη βρηκα σε ενα θαλαμο. Τι συμβαινει αδελφη; που ειναι η γυναικα μου;
Μην ανησυχεις, ειναι στο χειρουργειο. Μολις εφυγες την επιασαν φοβεροι πονοι σ ολη την κοιλιακη χωρα και σφαδαζε . Πηραμε τηλεφωνο τον κ. Μπελο, ο οποιος ηρθε αμεσως και βλεποντας την στην κατασταση αυτη, την εβαλε αμεσως στο χειρουργειο, δε χωρουσε καμμια καθυστερηση!
Ποση ωρα ειναι στο χειρουργειο;
Περιπου τρια τεταρτα.
Πηγα απ΄εξω και περιμενα. Ποση ωρα περασε, δεν γνωριζω. Ενα ξερω, οτι ειμουν πια ησυχος. Τα λογια της προισταμενης επιβεβαιωναν τα λογια του νεου, που τωρα ειμουν βεβαιος οτι ηταν ο Ταξιαρχης! Ειμουν πια σιγουρος οτι μεσα στο χειρουργειο, μαζι με τους γιατρους, ειναι και ο προστατης μας Αρχαγγελος! Ανοιξε καποτε η πορτα. Στο κατωφλι της παρουσαστηκε ο κ. Μπελος κατακοπος και καταιδρωμενος. Μου χαμογελασε και με παρεσυρε με το αριστερο του χερι στο Γραφειο του. Δεν τον ρωτησα. Καταλαβαινα οτι εχει να μου πει καλες ειδησεις, αφου πρωτα λιγο ξεκουραστει. Κ. Φραγκουλακη, αρχισε ο γιατρος, ειμαστε εκτος κινδυνου. Ομολογουμενως, τοσα χρονια γιατρος, πρωτη μου φορα μου συμβαινει τετοια περιπτωση! Τα μισα της οργανα κατεστραμενα. Ειναι θαυμα μεγαλο που ζουσε. Αν δεν την επιαναν οι αποψεινοι πονοι, να την παμε στο χειρουργειο πολυ φοβαμαι οτι δεν θα ζουσε μεχρι αυριο. Στην προηγουμενη εγχειριση δεν της εγενετο ουτε καν καθαρισμος. Μονοενα θαυμα την κρατησε μακρυα απο τη μολυνση.
Οταν την επιασαν οι πονοι καταλαβα οτι δεν θα ξημερωνε. Κανενα παυσιπονο, απο τα πιο δυνατα, δεν της εκανε καλο.Ειπα να σε ειδοποιησουν, ομως στο τηλεφωνο δεν απαντουσες. Δεν μπορουσα να περιμενω περισσοτερο. Την χαναμε σιγουρα και τοτε απεφασισα να την εγχειρισω, με τις ελαχιστες πιθανοτητες που ειχα. και δοξα τον Θεο, καλα εκανα. Δεν την εσωσε το νιστερι μου, κ. Φραγκουλακη, αλλα ο Θεος. Εγω μονο εγινα το οργανο Του!!
Βρισκομουν πανω απο το προσκεφαλο της γυναικας μου, οταν συνερχοταν απο τον υπνο. Το χερι της το κινουσε περα δωθε, σα να ηθελε να πιασει κατι. Της εδωσα το χερι μου, εκεινη το παραμερισε και συνεχιζε να ψαχνει. Τι θες, τι μου ζητας Μαρια; Την ρωτησα σιγα. Που ειναι; Ρωτησε σιγα και αδυναμα, που μολις ακουστηκε.
_ Ποιος Μαρια;
_ Ο Ταξιαρχης. ο Ταξιαρχης! Τον εχασα! Ηταν ολη τη νυχτα κοντα μου και τωρα τον εχασα!
_ Τα δακρυα μου, πατερ, της εβρεξαν το μετωπο και ανοιξε τα ματια της. Τη χαιδεψα το μετωπο και της ειπα χαμογελαστα:
_ Ναι Μαρια, εδω ηταν και σε φροντισε ομως μην ανησυχεις, μολις γινεις καλα θα παμε στον Ναο Του να τον ευχαριστησουμε και τοτε θα τον ξαναδεις.
Τη στιγμη αυτη, δακρυα γεμισαν τα ματια τους και ο κ. Φραγκουδακης σταματησε λιγο, πριν συνεχισει. Και ετσι Πατερ μου, μολις μπορεσε να περπατησει η Μαρια, ηρθαμε να ευχαριστησουμε τον μεγαλο μας Προστατη και να του φερουμε το ταμα μας! Ας ειναι δοξασμενο το ονομα του Μεγαλου Θεου!
Απο το βιβλιο
ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ
ΤΟΥ ΤΑΞΙΑΡΧΗ ΜΑΝΤΑΜΑΔΟΥ
τομος: δευτερος 1992
Συγγραφεας:Π.Πρεσβ.Ευστρατιος Δησος
http://psigmataorthodoxias1.wordpress.com
ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΜΑΝΤΑΜΑΔΟ ΛΕΣΒΟΥ-ΣΠΑΘΙ
http://www.youtube.com/watch?v=AiVQugJ5eUc&feature=player_embedded
Παρακλητικός κανόνας στον Ταξιάρχη Μανταμάδου (ήχος) ( Download)
http://www.immyt.net/pigizois/arxodariki/omilies_akolouthies/Paraklisi_Taxiarxis_Madamados.zip
ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΑΞΙΑΡΧΗ ΣΤΟ ΜΑΝΤΑΜΑΔΟΣ
http://www.immyt.net/pigizois/arxodariki/omilies_akolouthies/Liturgy_Taxiarxis_Madamados_low.mp3
Αρχάγγελε μας Μιχαήλ Μεγάλε μας Φρουρέ μας
το Χαίρε σου προσφέρουμε Αγγελε δυνατέ μας
Χαίρε σου ψέλνουν Μιχαήλ του Ουρανού οι Αγγελοι
Χαίρε σου ψέλνουν οι άγιοι κι όλη η οικουμένη
Χαίρε σου ψέλνουν τα Χερουβείμ τα Σεραφείμ κι οι θρόνοι
Χαίρε κι οι δεκατέσσερες χιλιάδες του Ηρώδη
Ποιος θα μπορούσε άραγε τα θαύματα να μετρήσει
κι επάνω σε λευκό χαρτί αυτά να ζωγραφήσει
Ποιος θα μπορούσε Αρχάγγελε την όμορφη μορφή σου
να ιστορήσει Στρατηγέ να την απεικονήσει
Ποιος θα μπορούσε για να δει του Ουρανού τα κάλλη
την ώρα που εφώναζες μην προχωρείτε άλλοι
Πως να σου ιστορήσουμε την απορία όλοι
την ταπεινοφροσύνη σου ως κτίσμα του Δεσπότη
Σ’ ευχαριστούμε Μιχαήλ και σε παρακαλούμε
στην τελευταία μας πνοή εσένανε να δούμε
Σ’ ευχαριστώ κι εγώ πολύ η αμαρτωλή κι αθλία
για το ότι καταδέχτηκες να δώσεις προστασία
Τρέμω μπροστά στην σκέψη αυτή που συνεχώς μπροστά μου
εμένανε περιφρουρείς τον διώχνεις μακριά μου
Φύλαξε με Μιχαήλ απ’ του εχθρού τα βόλια
κι εγώ θα κάνω ότι μπορώ σε όλα μου τα χρόνια
Το θαύμα του Πανορμίτη της Σύμης
Ήταν 7 Νοεμβρίου του 2008, παραμονή της εορτής του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, όταν κατά τη διάρκεια της τέλεσης του Πανηγυρικού Εσπερινού στον Πανορμίτη της Σύμης, η Μορφή του Αρχαγγέλου εξαφανίζεται από την Άγια εικόνα του.
Ο κόσμος και οι ιερείς που παρευρίσκονταν εκεί το αντιλαμβάνονται και με ακλόνητη πίστη και χαρά του Θείου μηνύματος συνεχίζουν την Άγια ακολουθία του Εσπερινού εν πλήρη κατάνυξη.
Λίγο πριν το τελείωμα του Εσπερινού η μορφή του Αρχαγγέλου επανέρχεται στην Αγία του εικόνα και ο κόσμος δοξάζει τον Τριαδικό Θεό.
Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Σύμης στο κήρυγμα του μεταφέρει το μήνυμα ότι ο Αρχάγγελος μπήκε στις καρδιές και στην ψυχή των πιστών και εισάκουσε τις προσευχές τους.
Το βίντεο τραβήχτηκε από τον Κωνσταντίνο Κάππα για λογαριασμό της τηλεόρασης Θάρρι την οποία ευχαριστούμε θερμά για την δωρεά του οπτικό-αστικού υλικού που με χαρά σας παρουσιάζουμε.
Και Εδω το Βίντεο
http://www.youtube.com/watch?v=la3ckRiXh-A&feature=player_embedded
και κάποιες άλλες πληροφορίες
Ο ΠΑΝΟΡΜΙΤΗΣ ΣΤΗ ΣΥΜΗ
Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ (Σύμη), ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛ Η ΠΑΝΟΡΜΙΤΗΣ. ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΣ πηγή:http://www.6gymnasio.gr
Ένα από τα μεγαλύτερα προσκυνήματα της Δωδεκανήσου με πανελλήνια και πανορθόδοξη ακτινοβολία είναι η Μονή του Ταξιάρχη Μιχαήλ του Πανορμίτη στη Σύμη. Η ονομασία του όρμου Πάνορμος, στην οποία οφείλει το όνομά του το μοναστήρι, έχει αρχαία προέλευση. Για την ετυμολογία είναι πιθανές δύο εκδοχές η μία σχετική με τον όρμο (πάν -όρμος) και η άλλη με την ερημική τοποθεσία (παν -ερμος) όπου κτίσθηκε η Μονή. Στη Σύμη εκτός από τον Πανορμίτη, υπάρχουν άλλα οκτώ μοναστήρια, αφιερωμένα στον Ταξιάρχη Μιχαήλ που αντιστοιχούν στα εννέα αγγελικά τάγματα. Αυτά είναι οι Άγγελοι, οι Αρχάγγελοι, οι Θρόνοι, οι Δυνάμεις, οι Αρχές, οι Κυριότητες, οι Εξουσίες, τα Χερουβίμ και τα Σεραφίμ.
Η λαική παράδοση συνδέει την ίδρυση της Μονής του Πανορμίτη με την ευλάβεια του συμιακού λαού. Αναφέρεται το όνομα μιας θεοφοβούμενης γυναίκας της Μαριώς του Πρωτενιού, που βρήκε σκάβοντας το χωράφι της στον Πάνορμο ένα μικρό εικόνισμα του Πανορμίτη στη ρίζα ενός σχίνου. Την μετέφερε στο σπίτι της και την τοποθέτησε ανάμεσα στα άλλα εικονίσματά της. Την επόμενη όμως το εικονισματάκι εξαφανίστηκε. Πηγαίνοντας ξανά στον Πάνορμο το βρήκε πάλι στο ίδιο σημείο. Το ξαναπήγε στο σπίτι της και αυτή τη φορά εξαφανίστηκε. Λύπη την κατέλαβε. Στον ύπνο της εμφανίστηκε ο ίδιος ο Αρχάγγελος «λαμπροφορών και απαστράπτων» και της εξέφρασε την επιθυμία του να μείνει στον Πάνορμο. Η ευσεβής γυναίκα την άλλη μέρα πήγε στον πνευματικό της και εκείνος τη συμβούλευσε να κτίσει ένα εκκλησάκι στον τόπο όπου βρήκε το εικόνισμα.
Το 1806, ο σουλτάνος Σελίμ, εξέδωσε φιρμάνι, μετά από παράκληση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με το οποίο προστατευόταν το μοναστήρι και η περιουσία του από οιαδήποτε «έξωθεν επέμβαση», αυθαιρεσίες οργάνων, ή παραγόντων του ίδιου του Οθωμανικού κράτους.
Σπουδαία ήταν η ενίσχυση του μοναστηριού στην Ελληνική Επανάσταση όπως αναφέρει η συμιακή παράδοση. Υπάρχει έγγραφο των Συμαίων προς τον Ιωάννη Καποδίστρια (15Δεκεμβρίου 1830) στο οποίο γίνεται λόγος για παροχή οικονομικής ενίσχυσης 7.000 γρόσια .Αναφέρονται οι στενοί δεσμοί του μοναστηριού με τους Υδραίους και τον Ανδρέα Μιαούλη, η οικογένεια του οποίου συνδεόταν με τον ηγούμενο Νεόφυτο Β΄. Ο σημερινός ναός του Πανορμίτη (καθολικό) αφιερωμένος στον Αρχάγγελο Ταξιάρχη Μιχαήλ, που έχει σχήμα μονόκλιτης βασιλικής, είναι διπλός σταυρεπίστεγος και σχηματίζει εσωτερικά δύο σταυροθόλια. Ο περίφημος συμαίος αγιογράφος Νεόφυτος φαίνεται ότι έχει φιλοτεχνήσει ένα μεγάλο μέρος του Πανορμίτη.
Αριστουργηματικό είναι το τέμπλο του καθολικού. Οι εικόνες του ανήκουν στη μεταβυζαντινή περίοδο, υπέροχης τέχνης με ασημώματα. Εικονίζουν δεξιά της ωραίας Πύλης τον Παντοκράτορα και τον Τίμιο Πρόδρομο, και αριστερά την Παναγία και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Ενδιάμεσα υπάρχει νεώτερη εικόνα με την Πεντηκοστή, κατά την οποία καθιερώθηκε η δεύτερη πανήγυρη της μονής. Στη δεξιά πλευρά του ναού μεταξύ του αναλογίου και του τέμπλου, είναι τοποθετημένο στον τοίχο το εικονοστάσι με την μεγάλη εικόνα του Πανορμίτη τον πιο πολύτιμο θησαυρό του μοναστηριού και ολόκληρης της Σύμης.
Από επιγραφή που υπάρχει στη θαυματουργή ολόσωμη εικόνα του Πανορμίτη μαρτυρείται ότι ασημώθηκε το 1724 από τον Ιωάννη Πελοποννήσιο με έξοδα των καπεταναίων, του κλήρου και της κοινότητας Σύμης. Μπροστά στο θαυματουργό εικόνισμα που συγκεντρώνει το σεβασμό, τις προσδοκίες και τις ελπίδες του πιστού λαού είναι κρεμασμένα πλήθος αφιερώματα αργυρά τάματα, ομοιώματα, τιμαλφή ...;
Στη μονή του Πανορμίτη υπάρχουν δύο παρεκκλήσια, το ένα αφιερωμένο στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και το άλλο στον Τίμιο Πρόδρομο. Το πρώτο είναι παλαιότερο και βρίσκεται στο εισόγειο απέναντι από το Ναό, στα δεξιά του καμπαναριού. Το τέμπλο και η εικόνα του Ευαγγελισμού προέρχονται από την Μικρά Ασία. Στο τέμπλο εικονίζεται βαθύχρωμος Χριστός και ο Ταξιάρχης με θαύματα. Βλέπουμε και έναν λαικής τέχνης Νυμφίο. Δεξιά της επίσημης τράπεζας ο καθηγούμενος Γαβριήλ δημιούργησε το δεύτερο παρεκκλήσιο.
Στην πλευρά της αυλής προς την θάλασσα βρίσκεται η Κύρια Πύλη του Πανορμίτη και πάνω της το περίφημο καμπαναριό του μοναστηριού, ρυθμού ανάμεικτου μπαρόκ και αναγέννήσης. Η ανέγερσή του είχε αρχίσει το 1905 και λένε ότι το σχέδιο του αντιγράφει το ονομαστό καμπαναριό της Αγίας φωτεινής στη Σμύρνη. Επιχρίσθηκε από τον άξιο μοναχό Ματθαίο και ολοκληρώθηκε το1911. Στο Πανορμίτη υπάρχει αξιόλογη βιβλιοθήκη καθώς και υπέροχο λαογραφικό Μουσείο. Τα θαύματα του Πανορμίτη μας αναρίθμητα. Παραθέτουμε ενδεικτικά:
A)Το θαύμα με τη χήνα.
Στο Μουσείο της Μονής Πανορμίτη υπάρχει ένα χαρακτηριστικό αφιέρωμα, μια ασημένια χήνα που αναφέρεται σε ένα ανάλογο περιστατικό, που συνέβη τον περασμένο αιώνα. Είχε σύμφωνα με την παράδοση προσεγγίσει ένα καράβι με Έλληνα καπετάνιο και τουρκικό πλήρωμα. Σαν ξεκίνησε το καράβι να φύγει στάθηκε αδύνατο να βγεί έξω απ το λιμάνι, τότε ο πλοίαρχος ρώτησε τους άνδρες του πληρώματος εάν κανείς είχε πάρει τίποτα απ το μοναστήρι και ο Πανορμίτης τους εμπόδισε να φύγουν και εκείνοι του ομολόγησαν ότι έσφαξαν μια χήνα και την έφαγαν. Μόνο αφού έταξαν ασημένια τη χήνα κατάφεραν να βγούν έξω απ το λιμάνι. Αυτή είναι η μικρή αλλά εύγλωττη μαρτυρία της ασημένιας χήνας, που βρίσκεται στο Μουσείο του Πανορμίτη.
B) Ίαση παράλυτου παιδιού
Μία Κυριακή ήρθε στο μοναστήρι ένας παππούς για να βαπτίσει το εγγονάκι του. Μας ανέφερε το θαύμα που έγινε στον εξάχρονο γιό του , ο οποίος ξαφνικά έμεινε παράλυτος. Έτρεχε στους γιατρούς αλλά εκείνοι δεν μπορούσαν να το βοηθήσουν. Απελπισμένος βρέθηκε στον Αρχάγγελο στον Πανορμίτη. Ήταν το 1974 με την εισβολή στην Κύπρο. Κάθε μέρα έκαναν και μία λειτουργία στον Ταξιάρχη και τον παρακαλούσαν με πολύ θερμή πίστη να δώσει την υγεία στο βασανισμένο αυτό παιδάκι. Στην έβδομη λειτουργία το παιδάκι σηκώθηκε μέσα στη Εκκλησία και περπάτησε. Με δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης ευχαρίστησαν τον Κύριο διότι δια των πρεσβειών του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, χάρισε την υγεία στο παράλυτο παιδί. Ο πατέρας του μετά το θαύμα έκτισε ναύδριο προς τιμήν του Αγίου Νικολάου, το όνομα του οποίου έφερε το παιδί, και έδωσε στην κόρη του το όνομα Μιχαλίτσα. Τώρα ήρθε στο μοναστήρι για να βαπτίσει το εγγονάκι του.
Γ) Ίαση τυφλού βουτηχτή.
Ένας Καλύμνιος σφουγγαράς πριν 60 περίπου χρόνια, σύμφωνα με τη διήγηση του γιού του ιεροψάλτη στον Άγιο Βασίλειο Πειραιά, έχασε την όρασή του. Οι Καλύμνιοι όπως είναι γνωστό, τιμούν πάρα πολύ και ευλαβούνται τον Αρχάγγελο Μιχαήλ τον Πανορμίτη. Έτσι ο Καλύμνιος αυτός βουτηχτής προσευχόταν και παρακαλούσε τον Άγιο να του χαρίσει το φως του και να βλέπει όπως πρώτα. Επειδή όμως το θαύμα δεν γινόταν, επιβιβάστηκε σε ένα καίκι και ήλθε στο μοναστήρι του Πανορμίτη πιστεύοντας ότι εάν πήγαινε στο σπίτι του, ο άγιος θα εισάκουε την παράκλησή του. Mόλις το καικι μπήκε στον όρμο του Πανορμίτη άνοιξαν τα μάτια του. Τότε ο άνθρωπος αυτός έπεσε στην θάλασσα κι έφτασε στη μονή κολυμπώντας, για να προσκυνήσει τη χάρη του και να τον ευχαριστήσει.
Πηγή:http://athos.edo.gr
Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010
Η ζωή και το έργο του Αντιχρίστου κατα τους Πατέρες Μέρος 2
Επιστολες Αποστολου Παυλου
Προς Θεσσαλονικείς Α΄ , Κεφαλαιο 5 (ε')
Αλλά σχετικά με τους χρόνους και τους καιρούς, αδελφοί, δεν έχετε ανάγκη να σας γράφουν, 2 γιατί εσείς οι ίδιοι ακριβώς ξέρετε ότι η ημέρα του Κυρίου έτσι έρχεται, όπως ο κλέφτης μέσα στη νύχτα. 3 Όταν λένε, “ειρήνη και ασφάλεια”, τότε αιφνίδιος όλεθρος πέφτει πάνω τους όπως ακριβώς οι ωδίνες σ’ αυτήν που έχει παιδί στην κοιλιά, και οπωσδήποτε δε θα ξεφύγουν. 4 Εσείς όμως, αδελφοί, δεν είστε στο σκοτάδι, ώστε η Ημέρα να σας καταλάβει ξαφνικά σαν κλέφτης. 5 Γιατί όλοι εσείς είστε γιοι φωτός και γιοι ημέρας. Δεν είμαστε της νύχτας ούτε του σκότους. 6 Άρα, λοιπόν, ας μην κοιμόμαστε όπως οι λοιποί, αλλά ας αγρυπνούμε και ας είμαστε νηφάλιοι. 7 Γιατί αυτοί που κοιμούνται, τη νύχτα κοιμούνται, και αυτοί που μεθούν, τη νύχτα μεθούν. 8 Εμείς όμως, επειδή ανήκουμε στην ημέρα, ας είμαστε νηφάλιοι και ας ντυθούμε το θώρακα της πίστης και της αγάπης, και σαν περικεφαλαία την ελπίδα της σωτηρίας. 9 Γιατί δε μας έθεσε ο Θεός για οργή, αλλά για απόκτηση σωτηρίας μέσω του Κυρίου μας Ιησού Χριστού 10 που πέθανε για χάρη μας, ώστε, είτε αγρυπνούμε είτε κοιμόμαστε, συγχρόνως μαζί του να ζήσουμε. 11 Γι’ αυτό παρηγορείτε ο ένας τον άλλο και οικοδομείτε ο ένας τον άλλο, καθώς και το κάνετε.
12 Και σας παρακαλούμε, αδελφοί, να αναγνωρίζετε εκείνους που κοπιάζουν μεταξύ σας και που είναι προϊστάμενοί σας ως προς τον Κύριο και σας νουθετούν. 13 Και να τους εκτιμάτε με αγάπη υπερβολικά εξαιτίας του έργου τους. Ειρηνεύετε μεταξύ σας. 14 Σας προτρέπουμε λοιπόν, αδελφοί, νουθετείτε τους άτακτους, παρηγορείτε τους ολιγόψυχους, στηρίζετε τους αδύνατους, μακροθυμείτε προς όλους. 15 Κοιτάτε μήπως κανείς αποδώσει κακό αντί κακού σε κάποιον, αλλά πάντοτε να επιδιώκετε να κάνετε το αγαθό και ο ένας στον άλλο και σε όλους.
16 Πάντοτε να χαίρετε, 17 αδιάλειπτα να προσεύχεστε, 18 σε καθετί να ευχαριστείτε. γιατί αυτό είναι θέλημα Θεού για σας μέσω του Χριστού Ιησού. 19 Το Πνεύμα μη σβήνετε, 20 προφητείες μην περιφρονείτε, 21 αλλά όλα να τα δοκιμάζετε, το καλό να κατέχετε, 22 από κάθε είδους κακό να απέχετε.
23 Και αυτός ο Θεός της ειρήνης είθε να σας αγιάσει ολότελα, και ολόκληρο το πνεύμα σας και η ψυχή και το σώμα σας είθε να τηρηθούν άμεμπτα κατά την παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. 24 Πιστός είναι αυτός που σας καλεί, ο οποίος και θα το κάνει.
25 Αδελφοί, προσεύχεστε και για μας. 26 Χαιρετήστε τους αδελφούς όλους με φίλημα άγιο. 27 Σας εξορκίζω στον Κύριο να διαβαστεί η επιστολή σε όλους τους αδελφούς. 28 Η χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ας είναι μαζί σας.
Προς Θεσσαλονικείς Β΄ , Κεφαλαιο 2 (β')
Παρακαλούμε λοιπόν εσάς, αδελφοί, όσον αφορά την παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και τη συναγωγή μας στο ίδιο μέρος κοντά του, 2 να μη σαλευτείτε γρήγορα από την ψυχραιμία του νου σας ούτε να θορυβείστε, μήτε με πνεύμα μήτε με λόγο μήτε με επιστολή σαν να ήταν από εμάς, πως δήθεν έχει έρθει η ημέρα του Κυρίου. 3 Κανείς ας μη σας εξαπατήσει κατά κανέναν τρόπο. Γιατί δε θα έρθει η ημέρα εκείνη αν δεν έρθει η αποστασία πρώτα, και δεν αποκαλυφτεί ο άνθρωπος της ανομίας, ο γιος της απώλειας, 4 αυτός που αντιτάσσεται και υπερυψώνεται ενάντια σε καθέναν που λέγεται Θεός ή σέβασμα, ώστε αυτός να καθίσει στο ναό του Θεού, για να αποδεικνύει τον εαυτό του ότι είναι Θεός. 5 Δε θυμάστε ότι, ενώ ήμουν ακόμη κοντά σας, αυτά σας τα έλεγα; 6 Και τώρα ξέρετε εκείνο που τον εμποδίζει, στο να αποκαλυφτεί αυτός κατά το δικό του καιρό.
7 Γιατί το μυστήριο της ανομίας ήδη ενεργείται. μόνο υπάρχει εκείνος που το εμποδίζει τώρα, ωσότου φύγει από τη μέση. 8 Και τότε θα αποκαλυφτεί ο άνομος, τον οποίο ο Κύριος Ιησούς θα εξολοθρέψει με την πνοή του στόματός του και θα τον καταργήσει με την επιφάνεια της παρουσίας του. 9 Αυτού του άνομου η παρουσία θα είναι σύμφωνα με την ενέργεια του Σατανά με κάθε δύναμη και με σημεία και τέρατα ψεύδους, 10 και με κάθε απάτη αδικίας σ’ αυτούς που χάνονται, επειδή δε δέχτηκαν να αγαπήσουν την αλήθεια για να σωθούν. 11 Και γι’ αυτό ο Θεός στέλνει σ’ αυτούς ενέργεια πλάνης, για να πιστέψουν στο ψέμα, 12 ώστε να κατακριθούν όλοι όσοι δεν πίστεψαν στην αλήθεια, αλλά ευαρεστήθηκαν στην αδικία.
13 Εμείς όμως οφείλουμε να ευχαριστούμε το Θεό πάντοτε για σας, αδελφοί αγαπημένοι από τον Κύριο, γιατί σας διάλεξε ο Θεός ως απαρχή για σωτηρία με αγιασμό Πνεύματος και με πίστη στην αλήθεια. 14 Σ’ αυτό και σας κάλεσε μέσω του ευαγγελίου μας προς απόκτηση της δόξας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. 15 Άρα λοιπόν, αδελφοί, να στέκετε σταθεροί, και να κρατάτε τις παραδόσεις που διδαχτήκατε είτε με λόγο είτε με επιστολή μας. 16 Και αυτός ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και ο Θεός ο Πατέρας μας, που μας αγάπησε και μας έδωσε αιώνια παρηγοριά και αγαθή ελπίδα με χάρη, 17 είθε να παρηγορήσει τις καρδιές σας και να σας στηρίξει σε κάθε έργο και λόγο αγαθό.
Του «αλλοιώσαι καιρούς και νόμους»
«Oταν πλησιαση ο καιρος της ελευσεως του Αντιχριστου...θα αλλαξουν τα ηθη και αι παραδοσεις των χριστιανων και της εκκλησιας...»(προφ. Αγίου Νείλου)
«Και λογους προς τον Υψιστον λαλησει και τους αγιους Υψιστου παλαιωσει και υπονησει του αλλοιωσαι καιρους και νομον» (Δανιηλ z΄, 25)
Προς Θεσσαλονικείς Α΄ , Κεφαλαιο 5 (ε')
Αλλά σχετικά με τους χρόνους και τους καιρούς, αδελφοί, δεν έχετε ανάγκη να σας γράφουν, 2 γιατί εσείς οι ίδιοι ακριβώς ξέρετε ότι η ημέρα του Κυρίου έτσι έρχεται, όπως ο κλέφτης μέσα στη νύχτα. 3 Όταν λένε, “ειρήνη και ασφάλεια”, τότε αιφνίδιος όλεθρος πέφτει πάνω τους όπως ακριβώς οι ωδίνες σ’ αυτήν που έχει παιδί στην κοιλιά, και οπωσδήποτε δε θα ξεφύγουν. 4 Εσείς όμως, αδελφοί, δεν είστε στο σκοτάδι, ώστε η Ημέρα να σας καταλάβει ξαφνικά σαν κλέφτης. 5 Γιατί όλοι εσείς είστε γιοι φωτός και γιοι ημέρας. Δεν είμαστε της νύχτας ούτε του σκότους. 6 Άρα, λοιπόν, ας μην κοιμόμαστε όπως οι λοιποί, αλλά ας αγρυπνούμε και ας είμαστε νηφάλιοι. 7 Γιατί αυτοί που κοιμούνται, τη νύχτα κοιμούνται, και αυτοί που μεθούν, τη νύχτα μεθούν. 8 Εμείς όμως, επειδή ανήκουμε στην ημέρα, ας είμαστε νηφάλιοι και ας ντυθούμε το θώρακα της πίστης και της αγάπης, και σαν περικεφαλαία την ελπίδα της σωτηρίας. 9 Γιατί δε μας έθεσε ο Θεός για οργή, αλλά για απόκτηση σωτηρίας μέσω του Κυρίου μας Ιησού Χριστού 10 που πέθανε για χάρη μας, ώστε, είτε αγρυπνούμε είτε κοιμόμαστε, συγχρόνως μαζί του να ζήσουμε. 11 Γι’ αυτό παρηγορείτε ο ένας τον άλλο και οικοδομείτε ο ένας τον άλλο, καθώς και το κάνετε.
12 Και σας παρακαλούμε, αδελφοί, να αναγνωρίζετε εκείνους που κοπιάζουν μεταξύ σας και που είναι προϊστάμενοί σας ως προς τον Κύριο και σας νουθετούν. 13 Και να τους εκτιμάτε με αγάπη υπερβολικά εξαιτίας του έργου τους. Ειρηνεύετε μεταξύ σας. 14 Σας προτρέπουμε λοιπόν, αδελφοί, νουθετείτε τους άτακτους, παρηγορείτε τους ολιγόψυχους, στηρίζετε τους αδύνατους, μακροθυμείτε προς όλους. 15 Κοιτάτε μήπως κανείς αποδώσει κακό αντί κακού σε κάποιον, αλλά πάντοτε να επιδιώκετε να κάνετε το αγαθό και ο ένας στον άλλο και σε όλους.
16 Πάντοτε να χαίρετε, 17 αδιάλειπτα να προσεύχεστε, 18 σε καθετί να ευχαριστείτε. γιατί αυτό είναι θέλημα Θεού για σας μέσω του Χριστού Ιησού. 19 Το Πνεύμα μη σβήνετε, 20 προφητείες μην περιφρονείτε, 21 αλλά όλα να τα δοκιμάζετε, το καλό να κατέχετε, 22 από κάθε είδους κακό να απέχετε.
23 Και αυτός ο Θεός της ειρήνης είθε να σας αγιάσει ολότελα, και ολόκληρο το πνεύμα σας και η ψυχή και το σώμα σας είθε να τηρηθούν άμεμπτα κατά την παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. 24 Πιστός είναι αυτός που σας καλεί, ο οποίος και θα το κάνει.
25 Αδελφοί, προσεύχεστε και για μας. 26 Χαιρετήστε τους αδελφούς όλους με φίλημα άγιο. 27 Σας εξορκίζω στον Κύριο να διαβαστεί η επιστολή σε όλους τους αδελφούς. 28 Η χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ας είναι μαζί σας.
Προς Θεσσαλονικείς Β΄ , Κεφαλαιο 2 (β')
Παρακαλούμε λοιπόν εσάς, αδελφοί, όσον αφορά την παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και τη συναγωγή μας στο ίδιο μέρος κοντά του, 2 να μη σαλευτείτε γρήγορα από την ψυχραιμία του νου σας ούτε να θορυβείστε, μήτε με πνεύμα μήτε με λόγο μήτε με επιστολή σαν να ήταν από εμάς, πως δήθεν έχει έρθει η ημέρα του Κυρίου. 3 Κανείς ας μη σας εξαπατήσει κατά κανέναν τρόπο. Γιατί δε θα έρθει η ημέρα εκείνη αν δεν έρθει η αποστασία πρώτα, και δεν αποκαλυφτεί ο άνθρωπος της ανομίας, ο γιος της απώλειας, 4 αυτός που αντιτάσσεται και υπερυψώνεται ενάντια σε καθέναν που λέγεται Θεός ή σέβασμα, ώστε αυτός να καθίσει στο ναό του Θεού, για να αποδεικνύει τον εαυτό του ότι είναι Θεός. 5 Δε θυμάστε ότι, ενώ ήμουν ακόμη κοντά σας, αυτά σας τα έλεγα; 6 Και τώρα ξέρετε εκείνο που τον εμποδίζει, στο να αποκαλυφτεί αυτός κατά το δικό του καιρό.
7 Γιατί το μυστήριο της ανομίας ήδη ενεργείται. μόνο υπάρχει εκείνος που το εμποδίζει τώρα, ωσότου φύγει από τη μέση. 8 Και τότε θα αποκαλυφτεί ο άνομος, τον οποίο ο Κύριος Ιησούς θα εξολοθρέψει με την πνοή του στόματός του και θα τον καταργήσει με την επιφάνεια της παρουσίας του. 9 Αυτού του άνομου η παρουσία θα είναι σύμφωνα με την ενέργεια του Σατανά με κάθε δύναμη και με σημεία και τέρατα ψεύδους, 10 και με κάθε απάτη αδικίας σ’ αυτούς που χάνονται, επειδή δε δέχτηκαν να αγαπήσουν την αλήθεια για να σωθούν. 11 Και γι’ αυτό ο Θεός στέλνει σ’ αυτούς ενέργεια πλάνης, για να πιστέψουν στο ψέμα, 12 ώστε να κατακριθούν όλοι όσοι δεν πίστεψαν στην αλήθεια, αλλά ευαρεστήθηκαν στην αδικία.
13 Εμείς όμως οφείλουμε να ευχαριστούμε το Θεό πάντοτε για σας, αδελφοί αγαπημένοι από τον Κύριο, γιατί σας διάλεξε ο Θεός ως απαρχή για σωτηρία με αγιασμό Πνεύματος και με πίστη στην αλήθεια. 14 Σ’ αυτό και σας κάλεσε μέσω του ευαγγελίου μας προς απόκτηση της δόξας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. 15 Άρα λοιπόν, αδελφοί, να στέκετε σταθεροί, και να κρατάτε τις παραδόσεις που διδαχτήκατε είτε με λόγο είτε με επιστολή μας. 16 Και αυτός ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και ο Θεός ο Πατέρας μας, που μας αγάπησε και μας έδωσε αιώνια παρηγοριά και αγαθή ελπίδα με χάρη, 17 είθε να παρηγορήσει τις καρδιές σας και να σας στηρίξει σε κάθε έργο και λόγο αγαθό.
Του «αλλοιώσαι καιρούς και νόμους»
«Oταν πλησιαση ο καιρος της ελευσεως του Αντιχριστου...θα αλλαξουν τα ηθη και αι παραδοσεις των χριστιανων και της εκκλησιας...»(προφ. Αγίου Νείλου)
«Και λογους προς τον Υψιστον λαλησει και τους αγιους Υψιστου παλαιωσει και υπονησει του αλλοιωσαι καιρους και νομον» (Δανιηλ z΄, 25)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)